Bu dizayn etme süreci genellikle tek bir merkezin mutlak kontrolünden ziyade devlet aygıtının, ekonomik elitlerin ve yerleşik siyasi kültürün karşılıklı etkileşimiyle şekillenir.

Sistemin her iki tarafı da şekillendirme yöntemleri zamanın ruhuna göre değişik şekiller alır.

İktidarın dizayn edilmesi: Bu tür sistemlerde iktidar, dışarıdan bakıldığında sınırsız bir güce sahipmiş gibi görünse de aslında sistemin çizdiği kırmızı çizgilere ve yasal dengelere göbekten bağlıdır.

AKP İktidarının hayata geçirildiği ilk günlerde Avrupa ve ABD Sermayesinin nasıl şaha kalkarak yardım ettikleri aşikâr.

Erdoğan’ın hiçbir sıfatı olmamasına rağmen başta ABD ve Avrupa'nın Başkentlerine ziyareti, ardından Baykal'ın vekillik sürecinde başta Koç Holding olmak üzere İstanbul Sermayesinin neler yaptığı akıllarda mevcuttur.

Bizim esas konumuz muhalefetin dizayn edilmesi.

Sistem, tamamen temizlenmiş bir muhalefet yerine kendi meşruiyetini tazeleyecek ve toplumsal öfkeyi yok edecek kontrollü bir muhalefet alanını tercih eder.

Muhalefetin bu sistemin radarına takılması Deniz Baykal'la başlar. Baykal'ın, Rahmi Koç’un Kocaeli’ndeki villasında CHP'nin Kurmayları ve Erdoğan’la buluşup ondan sonra Erdoğan’ın Vekil olup ardından Başbakan olması bunun neticesidir.

Şimdi herkes haklı olarak Kemal Beyi sarayın adamı olarak suçluyor ya bence Kemal Beyi sarayın adamından çok sistemin adamı olarak değerlendirmek gerekir.

Kemal Bey CHP'nin Genel Başkanı olmadan önce TESEF üyesi değil mi?

George Soros tarafından finansa edilen bu kurumun desteği bile tek başına Kemal Beyin sistemin adamı olduğunun en açık delilidir.

Sistem CHP'yi parçalayıp bölmek için Hukuk eli ile önce seçilmiş başkanları tutuklattı, sonra da partinin iç işlerine müdahale ederek partiyi kendi dar alanına mahkum etti.

Kemal Bey durup dururken mi “helalleşme” lafını ortaya attı!

Bu sözcük tesadüf söylenen bir sözcük değil muhafazakar kesime bir selam verme niteliğinde.

Ve işin en komik yanı sanki Devleti CHP yönetti, bir sürü hata yaptı, bu hatalardan özür anlamında helalleşme çıktı.

Sistem sanki bir işaret noktası yakaladı ki iktidardan gerekli tavizi koparan sistem CHP'nin kendi dar alanına mahkum etti açığa çıkıyor.

CHP yerel seçimde birinci parti olarak çıktı yeni Genel Başkan Özgür bey sanki iktidar olmuş gibi “normalleşme” lafını ortaya attı.

Ortada bir anormallik varsa AKP Hükümetleri yaptı, CHP neden normalleşecek ki herkes bu olaya Fransız kaldı.

Sistem bununla da yetinmedi, muhalefeti bölüp parçalamak için işin rengini daha da arttırdı bu günlere getirdi.

Demokrasinin tam işlemediği bu yapılarda iktidar ve muhalefet aslında birbirini var eden ve meşrulaştıran simbiyotik bir ilişki içindedir.

İktidar varlığını “kötü ve yetersiz bir muhalefet” tehdidine borçludur. Muhalefet ise varlığını ve tabanını “otoriter bir iktidar” karşılığı üzerinden konsolide eder.

Sistem her iki tarafın da aktörlerini, söylemlerini ve hareket alanlarını belirleyerek radikal bir değişimin önünü tıkar ve kendi sürekliliğini garanti altına alır.

Türkiye'nin Ekonomisini bir gecede bitirdim diyen Donald Trump neden birden Erdoğan sevdalısı oldu hiç düşündünüz mü?

Türkiye hangi tavizler sonucu Trump efendinin takdirini aldı? Daha da ilginci muhalefet birkaç cılız ses dışında bu konuyu hiç irdeledi mi?

İrdelemesi mümkün değil çünkü iktidarı da, muhalefeti de sistemin gözetimi altında.

İktidar belediyelerdeki operasyonları bağımsız mahkemeler yapıyor diyor!

Olması gereken de bu zaten.

Ama Trump diyor ki; “Erdoğan sağolsun bir telefonumla Papazı bıraktı.”.

Hani mahkemeler bağımsızdı?

Tüm bunlar olup biterken atanmışlar ile seçilmişler neyi tartışıyor; aldım, verdim ben seni yendim.

Ekonomi bitmiş, emekli aç, eğitim bitmiş, sağlık ticari hale gelmiş bunu düşünen var mı?

İşte tam da sistemin çabasıda bu doğrultuda.

Nato'nun Bildirisinde açıkça ne diyor:

“Gerekirse Nato Üyeleri İran'la savaşır.”.

Bunu siyasiler, akademisyenler, yazarlar, çizerler tartıştı mı?

Bunu tartışamazlar ama sabah akşam CHP kimin olacak atanmışların mı, seçilmişlerin mi kargaşasını gündemden düşürmezler.

Asıl tehlike işte burada!

Mustafa Kemal Atatürk'ün; “Benim iki eserim var. Biri Cumhuriyet, öteki Cumhuriyet Halk partisi” sözünü boşverin.

Siz hala fala bakın kim hain kim değil diye.

Ardından Esnaf ve Sanatkarlar Odası ve Birliği Seçimleri,

STK lara olan iştahın inanılmaz ölçüde kabardığının en açık göstergesi.

Önümüzdeki birkaç aylık süre içerisinde yine ATSO ve Ticaret Borsası Seçimleri var.

Şu ana kadar ATSO için Ahmet Koçaş’a karşı çıkacak adaylar resmen ortaya çıkmasa da el altından çalışmaların yapıldığını sağır sultan bile duydu.

Ama Borsa’da şu ana kadar mevcut Başkan Hamit Özkök ile ona karşı aday olduğunu açıklayan Hakan Darılmaz arasında tek taraflı bir çekişme var.

“Tek taraflı” dedim çünkü Hamit Özkök karşısında önümüzdeki seçimlerde herhangi bir adayın kazanma şansı yok denecek kadar az görünüyor.

Yanlış bilmiyorsam Özkök 3 Dönemdir üstüste seçimleri kazanıyor.

Üstelik te her seçimde biraz daha güçlenerek kazanıyor.

Bu Borsanın tüm üyelerinin Hamit Özkök’ü kayıtsız şartsız sevdiklerinden kaynaklanmıyor.

Her kazandığı seçimin ardından Özkök Borsa’yı ve üyelerini biraz daha güçlendiriyor.

Üyelerinin ya da üyeleri vasıtasıyla gelen isteklerin hiçbirisini geri çevirmiyor,

Sorunları çözmek için gerçekten de tüm bağlantılarını sonuna kadar zorluyor.

Aksaray Ticaret Borsası 3 dönemdir sadece merkezde değil,

İlçelerde de çok güçlü yatırımlar yapıyor.

Sanmıyorum ki bunca yatırım ve çalışmaya karşın hiçbir STK nın kasasında hatırı sayılır para bulunsun!

Ama Hamit Özkök’ün Başkanlığı ve yönetiminin çabaları ile Aksaray Ticaret Borsası’nın kasasında her zaman 10 larca Milyon Lira bulunuyor.

Yani sözün kısası;

Özkök Borsayı,

Cam Kulelerde oturarak,

Üyelerinin çıkarlarını gözardı ederek değil,

Tam aksine borsayı sürekli bir adım daha ileriye taşımaya çalışarak,

Üyelerinin sorunlarını kendi sorunuymuş gibi görerek yönetmeye çalışıyorlar.

İşte o nedenledir ki,

Aksaray Ticaret Borsası’nın önümüzdeki seçimi

Şu anda tek taraflı bir seçim gibi görünüyor.

Güzel bir ilahi her dinlediğimde yıllar öncesinin anıları gelir aklıma.

68 Kuşağı tüm Dünyada olduğu gibi Türkiye'de de Anti- Emperyalist mücadelenin ve devrimci dalganın zirve yaptığı bir dönemdi.

Bu dönemde Türkiye'deki sol hareketin önde gelen pek ismi, sadece teoride kalmayıp ezilen halklarla dayanışma göstermek amacıyla Filistin'e gitti. 1969-1971 yılları arasında Filistin Halk Kurtuluş Cephesi ve El-Fetih gibi örgütlerin kamplarında eğitim görerek Siyonizme karşı savaştı.

Mahir çayan, Deniz gezmiş, Hüseyin İnan, Cihan Altekin gibi devrimci önderler tekrar Türkiye'ye döndü.

1973 Beyrut Baskını: Mossad'ın, Lübnan’ın Başkenti Beyrut'ta bulunan Filistin Demokratik Halk Kurtuluş Cephesi Bürosuna düzenlediği şafak baskınında Türkiye Devrimci Hareketinden 8 isim birarada hayatını kaybetti.

Bu olay tarithe “Yedi Meşale” veya “Beyrut Katliamı” olarak geçer.

Dünyayı sadece kendilerinden ibaret sanan cahil kesim nedense bu olaylara hiç dokunmaz.

Binlerce Şükür Namazı kıldınız Gazze için ama Allah’ın bir duasını esirgediniz bu yiğit insanlardan.

Bu devrimciler Filistin’de savaşırken sizin “abi” dediğiniz insanlar ne yapıyordu!

İstanbul’da ABD’den gelen 6. Filonun karşısında şükür namazı kılıyorlardı.

Sizin gösteremediğiniz cesareti Dilipak göstererek devrimcilerden özür diledi.

Gazze'yi ağzına sakız yapan kesime haritayı açsan Gazze'yi gösteremez ama hergün solculara küfür eder.

Gazze’de ölen her çocuğun vücudundan çıkan her bir merminin Amerika Emperyalizmin elinden çıktığını biliyor mu ki bunlar?

Kimisi bilir, kimisi zaten rol gereği konuşur.

Benim sözüm bilenlere; çok da mutlusunuz!

Trump Seviciliğine ne oldu?

Kuru lafa gelince “Büyük Şeytan” dediğiniz ABD'yi pek de sevdiniz.

Neyin hatırına sevdiniz biliyormusunuz!

Ben neden sevdiğinizi biliyorum ama sizde bir araştırın bakalım altından hangi çapanoğlu çıkacak!

Hemen atlayacaksınız biliyorum, sırtınızı hükümete dayayarak konuşacaksınız, zaten arkanızda devlet olmasın inanın iki kelime dahi etmezsiniz.

Siz söylemeden ben söyleyeyim:

Hükümet, yani Devlet herkesle konuşur, herkesle masaya oturur. Devleti yönetenler hisleri ile değil Devlet Aklı ile devleti yönetir o ilişkiye sözüm yok.

Aslında doğru da yapıyor.

Benim sözüm yarı cahil insanlara; her gün küfür ettiğiniz insanları bari tanıyın. Küfrü bile emir komuta hareketi ile ediyorsunuz.

Bu topraklarda Devrimci Yurtsever olmak zordur be usta.

Yollar dikenlidir, virajlıdır, engebelidir.

Devrimcilik böyle yerlerde belli olur.

Tatlı sularda devrimcilik, vatan sevmek pek kolaydır be usta. 

Halkın oyu ile gelen başkanların kayyum adı altında yok sayılması tüm bu nedenlerle izah edilebilir.

Bir de parti içinde bir gurubun buna çanak tutması gibi olaylar da olunca al sana nur topu gibi bir çıkmaz sokak.

Ben parti içinde kim haklı kim haksız konusuna değinmeyeceğim!

CHP'nin iktidarını kim içten oyarak engelliyorsa o haksız.

Tabi para karşılığı delege tüccarlığı yaparak kongre kazanmanın da hiçbir savunulacak durumu yok.

Emperyalist güçler İran Savaşında birşeyi hesap edemediler veya ciddiye almadılar!

“İran’ın liderini yok edersek iç karışıklık başlar biz de rahat bir şekilde atımızı oynatırız dediler” ama olmadı.

Neden?

Nedeni şu:

İran Halkı ne kadar birbirine muhalif de olsa ortak konu Anti- Emperyalist olmalarıdır.

Yani Emperyalizme karşı birleşebildiler çünkü sağlam bir irade ve dışa karşı ortak savunma iç güdüsüne sahiptiler.

CHP’ye çekilen operasyonlar sonucu gördük ki zaten parti içten içe çürümüş.

Dünyanın hiçbir örgütünde birbirinden nefret eden bir kuruluş olamaz.

CHP Tabanı o kadar içselleşmiş ki herkes herkese hain, küfür aklına gelebilecek hakaretin en uçarı havada uçuyor.

Böyle bir partinin dışarıdan en ufak bir üflemeyle yok olacağı belli zaten.

Dışarıdan gelen hiçbir baskı veya saldırı bir yapıyı içerideki bu inanç ve güven kaybı kadar hızlı yok edemez.

Dış tehditler çoğu zaman üyeleri birbirine kilitler İran örneğinde olduğu gibi.

Ama CHP de içerideki nefret, kıskançlık ve güvensizlik yapıyı kökünden kurutur.

Peki bu durumun temel nedenleri ne?

Ortak amacın kaybolması; kurumsal yapılar, bireylerin tek başına ulaşamayacakları ortak bir hedef için bir araya gelmesiyle mümkün olur. Güvensizlik ve nefret, bu ortak ideali yok eder. Üyeler enerjilerini dışarıya karşı mücadele etmeye değil içerideki rakiplerini tasfiye etmeye harcamaya başlar.

İnsanları bir arada tutan düşüncenin iktidara taşınmasıdır.

“Düşünceyi boş ver, ben o koltuğa geleyim eşimi dostumu belli noktalara getireyim hatta güçlü şehirlerdeki Belediye meclis üyelerini paylaşalım” mantığı ile partiyi ele geçirirsen durum içinde yaşadığımız olay gibi olur.

İyi kide butlan çıkmış diyeceğim aksi takdirde bu olaylar teşkil etmeseydi biz içimizdeki bu çürümüşlüğü geç görecektik.

Bu gibi toplumsal olaylarda herkes bir noktaya birleşir ve birleşti de!

Herkes atanmış, seçilmiş olarak karşılıklı küfürün, hakaretin bini bir para.

İlle ya benden yana ya da karşı taraf olacaksın bu ortamlarda herkes biraz kızgın biraz heyecanlı olabilir ama ortak aklı da birazcık olsa da hatırlamakta fayda var.

Atanmışları anladık bunların yanlışını sizler kuzu kuzu sarmaş dolaş olurken de eleştirdik.

Bunların ihaneti yeni de değil.

Helallik istenirken, Cumhurbaşkanı Seçimi, Altılı Masa, mühürsüz oylara itiraz etmeme, dokunulmazlık olayları gibi biz bunları eleştirirken şimdi hain dediğiniz insanlarla çok mutluydunuz?

Ne oldu, şimdi mi aklınız başınıza geldi.

Ya seçilmiş olduklarını savunanlara ne demeli!

Bu hiç sorgulanmasın mı, nasıl olsa hedef var unutulsun mu?

Sana bir suçlama var: Para ile delege satın aldın deniliyor.

Bunun cevabını verdin mi!

Hayır vermedin.

Hedefe salla yeter.

Eğer böyle seçildiyseniz kusura bakmayın seçilmiş olamazsınız!

Kotayla, para ile seçilen yönetici benim yöneticim olamaz. Sarayın talimatı ile partiyi ele geçirenler de benim yöneticim olamaz.

Geriye ne kalıyor!

103 yıllık çınarı bu inançsız, ilkesiz, omurgasız, insanlardan temizlemek.

Birbirinden nefret eden, 7/24 saat küfür eden, ideolojiden yoksun, lümpen, avare takımı ile zaten bu işlerin olamayacağını gördük.

Cumhuriyetin değerlerine sahip çıkan laik, devrimci, sosyal demokrat gençlere ihtiyaç var.

Gençler umudunuzu yitirmeyin, elbette birgün güneşin doğuşunu yakalayacaksınız.

Herşeyi yok edebilirsiniz ama inançlı toplumu asla.

Herkesin hedefi Atatürk'ün bizlere en büyük mirası Cumhuriyet ve Cumhuriyet Halk Partisi'ne sahip çıkmak olmalı.

Bir not düşeyim: Aylarca herkes herkese sallıyor, atanmışlarla seçilmişlerin hiç birbirilerine şu fikrin yanlış, şu görüşün yanlış dediklerini duydunuz mu?

Hiç kusura bakmayın bu partiyi bu hale sizler getirdiniz.

Önce partinin içini boşaltanları görmezlikten gelirken neden çok mutluydunuz!

Partinin seçilmiş Belediye başkanları hapiste, partiyi kendi seçtiğiniz kurultay delegesi mahkemeye vermiş, daha dün baba-oğul dediğiniz insanların yanlışını hasır altı etmişiniz şimdi herkesi saflara davet ediyorsunuz.

İyi de saflarınız ne?

Sağcı mı, solcu mu, tüccar mı ne onunda adını koyun da bizde yönümüzü bilelim…

Daha doğrusu bu tür küçümseme, üstten bakma, elit, seçkinci görüşü partiiçi tartışma vesilesi ile suyun yüzüne çıktı.

Bana göre partinin sosyolojik tanımı, duruşu bakımından en önemli tartışma kodlarıdır.

“Çaycı Gürsel” ifadesinin; arkasındaki “nasıl zengin oldu” sorusundan çok daha derin bir küçümseme ve üstten bakış barındırdığına dair derin şüphelerim vardır.

Bu durum dil sosyolojisi ve toplumsal sınıfların algılanış biçimiyle doğrudan ilişkilidir.

Elbette CHP bir sınıfsal parti değildir ama Kimsesizlerin kimsesi Cumhuriyet İlkesine de ters düşer.

“Çaycı Gürsel” yaklaşımını yapanlar “nasıl zengin oldu” sorgusundan çok küçümsemeci bir tavır yatar.

Çünkü Gürsel Tekin'e böyle diyenler “Çaycı Gürsel” misali etrafındaki zengin olana bir şey demiyorsan bunu biraz sorgulamadan çok küçümseme olarak görürüm.

Parti içinde ve yakınlarımızda bu denkte zenginleşen yok mu?

Siyasi/ticari birliktelik yapan yok mu?

Bunlara bir kelime bile laf etmeyeceksin ama “Çaycı Gürsel” çıkışını yapacaksın!

Çok zekiyiz ya hemen şu algı oluşur: “Ne yani Gürsel'imi savunuyorsun”

Savunsam derim yaptıkları duruşu söylemi yanlış ben olaylara başka bir pencereden bakıyorum.

CHP'nin ilkelerinden her ne kadar bir tanesi Halkçılık olsa da bunu kimse tınlamaz.

Halkçılığı, halkın iş yerine uğrayıp nasılsın demek olduğunu sanandan tutun, Halkçılığı gariban, eli boş, avare topluluğu sananlar da yok değildir.

Aslını merak edenler Altıok’un ne demek olduğuna bakar öğrenirler.

Benim bakış açım; yıllarca bu partinin içinde kendini seçkinci, elit, jakoben gören bir kesim hep olmuştur veya kendilerini öyle satmışlardır.

Parti bir sınıfın partisi değil dedik ama belli bir zümrenin de uğrak yeri değildir.

Bu tür tartışma parti içinde su yüzüne çıkmadan hep vardır hep tartışılmıştır.

Ama son iki olay “Çaycı Gürsel” ve “bahçıvan torunu” bu tartışmaya yeni bir boyut kazandırmıştır.

“Bahçıvan torunundan genel başkan mı olur?” yaklaşımı modern demokrasilerin en temel ilkelerinden biri olan “fırsat eşitliği” ilkesine taban tabana zıttır.

Bu sözler Cumhuriyetin özü olan “kimsesizlerin kimsesi olma” iddiasıyla çelişen, kast sistemine benzer kapalı bir egemen sınıf özleminin dışavurumu olarak okunmaya oldukça müsaittir.

Cumhuriyet Projesi, monarşiyi ve tebaayı yıkarak eşit vatandaşlığı korumayı amaçlamıştır.

Projenin en büyük başarısı, Anadolu'nun ücra bir köyünden çıkan öğretmenin, memurun ya da işçinin çocuğunun devletin en üst kademelerine gelebilmesini sağlamaktır.

Köy Enstitülerini açarak köy çocuğunun okumasının önünü açmıştır Cumhuriyet.

Ancak zamanla kurucu partide Faik Öztrak gibi yöneticilerin “statükoyu koruma” eğilimi ağır basmıştır.

Bu durum partinin toplumsal tabandan ve sokağın gerçeklerinden kopmasına, dolaysıyla halk nezdinde ‘Halkçılık İlkesi’nin zedelenmesine yol açmıştır.

Tartışmada geçen ifadeler bu tarihsel çelişkinin parti içi güç mücadelelerinde nasıl bir silaha dönüştüğünün net bir ifadesidir.

Bal gibi de emekli bir öğretmenin çocuğu Genel Başkan olur sayın Faik Öztrak!

Kendin gibi soy adında bir göndermeye dayanıyor hiçbir varlık göstermeden aile boyu tek partiden tutun da günümüze kadar hep vekil oldunuz yönetici oldunuz.

‘Çaycı Gürsel” diyenlerin derdi keşke zenginliğin temelini sorgulamak olsa, onların nezdinde “çaycıdan zengin mi olur canım. Zengin, olsa olsa zenginden olur” beklentisi içerisinde.

Gürsel’in nasıl zengin olduğunu sorgulamak işini keşke daha önce yapsaydınız daha mantıklı olurdu.

CHP nin asıl sorunu bu Monşer ve Jakoben takımının halkı küçümseme, elit ve seçkin takılma özentileri.

Beni düşündüren kısmı da horlanan kesimin horlayan kesime daha sempatik bakması.

Çaycı kadar diğer şüpheli zenginlikler de sorgulanabilse keşke...

Soğuk savaş döneminde, CIA ve yerli işbirlikçiler Türk Halkına sadece “toprak kaybedebiliriz” korkusu aşılamadı.

Onların sattığı korku tam olarak varoluşsal bir yok oluştu!

Topluma şu anlatıldı: “Eğer Komünizm gelirse sadece sınırların değişmeyecek, dinin elden gidecek, namusun elden gidecek, malın mülkün elden gidecek, tarihin ve kimliğin silinecek. Yani sen sen olmaktan çıkıp yok olacaksın.”.

Bir toplumu kendi iradesiyle köleleştirmek, onu bazı başka şeylere yönlendirmek istiyorsan ona normal bir tehlike yetmez. Ona, kendi varoluşsal hikayesini yok etmekten geçer.

Siyasi yok oluş da bunun bir benzeri ama ilhamı ABD mutfağında şekillenen bir yapıda.

Hepimiz düşünmüşüzdür mutlaka Bahçeli'nin durup dururken PKK çıkışı, ABD'nin Türkiye Büyükelçisi ve Suriye Özel Temsilcisi Thomas Barrack’ın yeni orta doğu çıkışı, atanmış Genel Başkan K.K. nin de ilk demeci olan buna paralel bir Osmanlıcılık demeci!

Bunların hiçbiri tesadüf değildir.

Gelelim CHP içindeki bu sarmal çıkışa!

Dikkat ederseniz Butlancılarla kendilerine yenilikçi diyenlerin tartışması ne; Cumhuriyetin Değerleri mi?, Laiklik mi?, eğitim mi? halkın açlığı mı?, Siyasi Partiler Yasası mı?, özgürlük mü?, fırsat eşitliği mi?

Ne o zaman!

Ben senden daha iyi yaparım.

Aslında ikisinin de gizli bir ortak özelliği var o da gelecek seçimde kim vekil olacak!

Şu anda birbirlerine ateş eden iki kesim de daha dün hepiniz aynı şeyleri savunmuyor muydunuz?

“Arında gel diyen” sen değilmisin bunları Milletvekili yapan, Belediye başkanı yapan, partinin en üst yöneticisi yapan!

Hiç mi aklına gelmedi o zaman arınmak.

Önüne gelene “hain” diyen kesim siz değilmiydiniz KK Cumhurbaşkanı adaylığına ses çıkaramayan Kemal Bey Adaylığını açıklayınca ağlayan siz değilmiydiniz?

Dokunulmazlıklar kalkarken siz beraber değil miydiniz?

Mühürsüz oy kullanılırken itiraz etmeyen kadronun içinde sizler yok uydu?

Hain dediğiniz adam helalleşme turları yaparken sahi siz neredeydiniz? Partinin içi boşaltılırken, Partinin tüm değerleri yok olurken hepiniz çok mutlu biçimde baba oğul edası içinde görev yapıyordunuz.

Ne oldu şimdi!

Koltuklar tehlikeye girdi tüm tufan bu değil mi?

Bakınız partiyi yönetenler hep neyi işledi: “Erdoğan Düşmanlığı”.

Güzel de neden düşman olduğumuza hiç birisi net bir biçimde açıklık getirdi mi?

Baba-Oğul birgün olsun Erdoğan Düşmanlığı yerine Erdoğan'ın İdeolojisine, yok etme siyasetine karşı çıktı mı dümenden bir demeç dışında.

O da tabanın oyumu almak için tırışkadan bir çıkış hepsi o kadar.

Adam mühürsüz oya karşı itiraz etmiyor Ankara'dan İstanbul'a Adalet Yürüyüşü yapıyor, biz de “helal be adama nasıl da yürüdü” diye ağıtlar yakıyoruz.

Geçiniz bunları…

Yıllarca hiçbir çıkar beklemeden partinize oy veren şerefli, namuslu insanlar dolmuşa gelmeyin.

Bu parti dilekçe ile kurulan bir parti değildir. Atatürk ve arkadaşlarının bizlere bıraktığı bir partidir.

Bu parti küllerinden doğan bir partidir, bu parti geçici insanların siyasi emellerine hizmet eden bir parti değildir.

“Kurultayda delegeye para verdiniz” diyor.

Sen neden kim vermiş, nasıl vermiş, alan da veren de şerefsizdir, bu partide yeri yoktur demiyorsun da hemen “hain, sarayın adamı” diyerek koro halinde saldırıyorsun.

İktidar yargıyı kullanarak CHP’yi yok etmek için uğraşırken kesin bizim kolumuz, gözümüz yok oldu.

“İdeoloji neymiş canım. Bana oy gerekli” dediniz partinin içini boşalttınız.

“Biz de dindarız bak” dediniz Laiklik elden gitti.

Atatürk lafını sadece kongrelerde kullandınız.

Hani halka indiniz ya orada; “Biz Sosyaldemokrat bir görüşe sahibiz ve iktidara gelince bu yolu izleyeceğiz” gibi bir laf duydunuz mu?

Varsa yoksa dümenden ‘Erdoğan düşmanlığı”.

Siz zaten kendi ellerinizle partinin içinizi boşaltmışınız Erdoğan ne yapacak sizi.

Bu partiye ömür verenler yüzyıllık çınarı başkalarının koltuk sevdasına çerez etmeyin.

Sonunda en çok siz üzülürsünüz!

Bizim için Cumhuriyeti, Laikliği, Sosyal Demokrasinin Evrensel Görüşünü savunanlar lazım gerisi gazoz ağacı.

Bu davaların ve operasyonların arkasındaki temel motivasyona dair siyaset bilimciler, hukukçular ve halk arasında iki ana perspektif öne çıkmaktadır.

Geleceğin liderlerini engelleme ve tasfiye görüşü:

Bu yaklaşımı savunanlar, sözkonusu süreçlerin hukuki olmaktan ziyade tamamen stratejik ve siyasi olduğu ileri sürer.

Alternatif güç odaklarını kırmak:

Selahattin Demirtaş'ın 2014 Cumhurbaşkanlığı Seçimi ve HDP'nin yüzde 13 oy aldığı 7 Haziran 2015 Seçimlerindeki karizmatik liderliği ile Ekrem İmamoğlu'nun 2019 'da İstanbul'u iki kez kazanarak muhalefetin en güçlü Cumhurbaşkanı adaylarından biri haline gelmesini ortak bir payda olarak görmemiz mümkün.

2015 Seçimlerinde HDP'yi üçüncü parti yapan Demirtaş'a en çok tepki Kandil ve İmralı'dan gelmişti. İstanbul Seçiminde de klasik muhalefete alışan kesimlerin İmamoğlu için ama, fakat, lakin diyerek homurtular başlamıştı.

Bu figürleri yargı yoluyla siyaset dışına itilmesi veya alanlarının daraltılması mevcut iktidarın seçimlerde karşısına çıkabilecek en riskli rakipler önceden etkisiz hale getirme ve muhalefet bloğunu parçalamak hamlesi olarak yorumlanır.

Bu iki figürden sadece iktidar cephesi mi rahatsız?

Madalyonun gerçek yüzü hiç de öyle değil.

Bakınız Türkiye'de bir barış süreci başladı. Sayın Bahçeli, Demirtaş'ın AHİM Kararları uygulansın demesine rağmen ne Kandil’den ne İmralı’dan tek bir ses çıkmadı.

İmralı’daki zatı-muhterem kendi derdinden başka bir şey konuşuyor mu?

Demirtaş hakkında en ufak bir şey söyledi mi?

Dem Partisi birkaç uyduruk demeç dışında bir ciddi çıkış yaptı mı?

Bu örnekler bile Demirtaş'ın ne kadar güçlü bir lider oluşunu göstermektedir.

“Aman canım sen de. Demirtaş terörist” diyenleri duyar gibiyim.

PKK Kurucu Liderine makam mevki arandığı bir ortamda Demirtaş’a bu sıfatı yakıştırmak kör ve sağır olmaktan başka bir şey değil.

Sayın Ekrem İmamoğlu'na gelince; İstanbul'u üç sefer kazanmasa İktidarın umurunda bile olmazdı.

Ne yazık ki bizim gibi ülkelerde Demokrasi bir kurum haline gelmediği için sandıkta yenemediğini adliye koridorlarına mahkum etmek bir siyasi deha gibi bile algılanır.

Şimdi CHP'ye Butlan ilan edildi.

Bu İmamoğlu korkusundan başka bir şey değil.

K.K. yakın bir zamanda Özgür Özel'le bile anlaşır ama İmamoğlu ile asla çünkü son görevi İmamoğlu'nu iyice zindanlara gömmek. 

Siyaset bilimcilerin de dediği gibi; en tehlikeli rakip, potansiyeli en güçlü olanıdır.

Sandıkta yenemediğini hukuki, sudan sebeplerle yenmek.

Geleceğin iki Liderine yazık oluyor.

Başta İktidar Partisi Ak Parti Teşkilatı olmak üzere MHP ve CHP Teşkilatları da her an fesih beklentisi nedeni ile ciddi bir travma içerisinde gibi görünüyor.

Bir yanda Ak Parti’nin en üst düzey isimlerinin karıştığı (kimi resmen kimi gayrı resmi) skandal davranışlar,

Ortaya atılan dedikodular,

Ak Parti Aksaray Teşkilatının ve önemli isimlerinin Genel Merkez düzeyindeki hamilerinin görevlerinden alınmaları teşkilat değişikliği konusunda kesin gözüyle bakılmasına neden oluyor.

Aynı şey MHP için de geçerli.

MHP Teşkilatlarında da görev değişimine kesin gözüyle bakılıyor.

Hatta o kadar kesin gözüyle bakılıyor ki;

Bazı sosyal medya hesaplarında “Kimi İl Başkanı Görmek İstersiniz” Anketleri alenen yayınlanıyor.

MHP içerisinde görevden alınma yaşandığında yeni teşkilatı kurma konusunda 2-3 isimden ciddi ciddi bahsediliyor.

Ak Parti ve MHP nin içerisinde bulunduğu kaotik ortam CHP Teşkilatı için de geçerli.

Başından bu yana Özgür Özel lehine açık tavır koyan CHP Aksaray Teşkilatlarının Kılıçdaroğlu’nun temizliğe başlaması halinde görevden alınmasına kesin gözüyle bakılıyor.

Özgür Özel ve ekibinin CHP den ayrılması halinde Aksaray Teşkilatı’nın da görevden alınmayı beklemeden Özel ile birlikte partiden ayrılacağı da kamuoyu gözünde kesin gibi.

CHP konusunda kimsenin kesin öngörüde bulunamadığı konu;

Teşkilatların feshi ya da partiden ayrılmaları halinde yeni teşkilatı kurmaya kimlerin heves edeceği.

Kısacası;

Ak Parti, MHP ve CHP de hem yönetimler hem partililer diken üstünde.

Özdağ; Kemal Beyin Referandumda dönen dolaplar karşısında bilerek ve korkusundan bir direnç gösteremediğini ve Erdoğan ile gizlice anlaşarak tek adam rejimine yol verdiğini söyledi.

CHP'de Milletvekillerinin ve Belediye Başkanlarının nasıl aday gösterildiği, partiyi eş, dost, akrabanın nasıl kullandığı, parti içindeki Oligarşik yapının neler yaptığı hakkında bilgiler insanın kanını donduruyor.

Bir Milletvekilinin Genel Başkanı kandırarak nasıl vekil olduğunu anlatması basında ve sosyal medyada mevcut.

O zaman insanın aklına ne için, kimin için mücadele edeceğiz sorusu gelmiyor mu?

Hesap sorsun, adaletli bir yönetim göstersin diye seçtiklerimizin kolayca saf değiştirmesinin bir nedeni olmalı.

Gidenlere küfür etmek, hain demek çözüm değil!

Bunları bu mevkilere getiren sistemin sorgulanması gerekmez mi?

Partiler birbirine karşıymış gibi görünse de “profesyonel siyasetçi sınıfı” aslında kendi imtiyazlarını korumak konusunda gizli bir ittifak içinde mi?

Seçmen değil delege üstünlüğünü elinde tutan bu yapı ideolojik derinliği olan üyelerle değil, ekonomik veya ahbap çavuş bağları ile partiye taşınmış ön seçim yapıldığında sadece lümpenleşmeyi meşrulaştırılır.

Bu yapıya bir de tüzüğün emredici kota uygulaması girince Kurultay Delegesi olan vatandaş hem partiyi mahkemelere taşır hem de itirafçı olur.

Siyasetin finansmanı şeffaf olmadığı sürece, partiler halkın değil, finansörlerin ve o “işbirlikçi çevrelerin” kontrolünde kalmaya devam eder.

İdeolojik bir omurga ve sınıfsal bir bilinç olmadığında ön seçim sadece bir popülarite yarışına dönüşür. Mücadele verdiğiniz yapının içinde liyakat yerine sadakatin, fikir yerine tanıdıklığın hakim olmasına yol açar.

Bugünkü yapıda parti okullarının işlevi de tam bura da kendini gösteriyor!

Partinin ideolojisi yerine kendilerine yandaşlık yapacak kadrolar seçiliyor. Partinin temel hedefleri yerini belediye meclis üyeliği veya ihale takibi gibi küçük, gündelik çıkarlara bıraktığında parti bir “dava örgütü” olmaktan çıkıp bir “istihdam bürosuna” dönüşür endişesi hep gündemde duruyor.

Modern demokrasilerde partiler fikir üretme merkezleri iken ne yazık ki bizde çoğu zaman kaynak dağıtma büroları haline geliyor.

Bu yapıyı elinde bulunduran bir avuç güç kurumsallaştıkça ellerindeki gücü kaybetmemek için mevcut sistemle uzlaşmaya başlıyor. Kendi konforlu koltuklarını kaybetmemek için takım değiştirir gibi parti değiştiriyorlar.

Çünkü bu menfaat sisteminin içinden geldiği için bu değişimi normal görüp yüzü bile kızarmıyor.

Örgüt büyüdükçe ve işler karmaşık hale gelmeye başlayınca yönetim gittikçe profesyonel bir yapı haline geliyor.

Zamanla taban onlarsız işlerin yürümeyeceğine inanır. Bedavadan Vekil belediye başkanı olan eş-dost gurubunun bir kısmı da partiyi elde tutmak için tüm güçleri ile savaşır. Zamanla bu yönetici sınıf partiyi idealleri gerçekleştirmek için bir araç olarak görmeyi bırakır; Partinin kendisi ve kendi koltukları birer amaç haline gelir.

Ömrünü inandığı partisine veren, yıllarca partisine hiçbir karşılığı olmadan çalışan, oy veren, oy verdirten bu partili nasıl bir psikolojik çıkmaza düşer hiç düşündünüz mü?

Öyle veya böyle hile hurda ile parti mekanını ele geçiren bir avuç çıkar gurubuna nasıl dur diyeceğiz.

Yoksa bizde bu kirlenmişliğin birer parçası mı olacağız.

Başta Uşak, Aydın, Afyon olmak üzere partisinde yıllarca Milletvekilliği yapmış, gurup başkan vekili olmuş bu insanları o mevkilere kim getirdi, neyin karşılığında bu görevlere seçildiler, bunların hiç mi günahı yok!

Batı illerinde Parti Meclisi Üyelikleri bile bir merkezden etnik ve mezhepsel yönlerine bakarak parsel parsel bölüşürken kim nerede duruyordu?

Atatürk'ün kurduğu bu partide hala etnik ve mezhepsel çağ dışı etikler iş yapıyorsa, herkes eşini, dostunu hatta sevgilisin vekil başkan yapıyorsa, belediyelerin bürokratik kadrolarına işin ehli yerine paylaşımdan düşen pay kadar yakınları işe girmişse, Atatürkçülük, Laiklik, Cumhuriyetin tüm değerleri yok olmuş sen hala koltuk sevdana düşmüş isen ben ne için, neden kime oy vereyim ki?

Yani insanların ön yargısız, rasyonel ve birbirini gerçekten dinleyerek kamusal alanda tartışabilmesi gerekir.

İnsanlar siyasi tercihlerini rasyonel bir muhasebeyle değil; aidiyet hissiyle, korkuyla veya manipüle edilmiş algılarla yapar.

Bugün daha net görüldü ki bırakın partiler arası iletişimi aynı partinin üyeleri arasında bile bir kopukluk bir uçurumun olduğu görüşmüştür.

Muhalefeti Antidemokratik zemin üzerinden kıskaca almaya çalışan iktidar bununla da yetinmeyerek Butlan, yolsuzluk, usulsüzlük soruşturmaları ile kıskaca alıyor.

Yolsuzluğu kim yaptıysa yargı önünde hesap versin ama eşit bir şekilde, sadece muhalif belediyeler değil.

Bunun da yetmediğini gören iktidar Güvenlik Politikaları, beka üzerinden muhalefeti rehin almak yolunu seçmiştir.

Dış politikada her gerilim, iç siyasette muhalefetin önüne bir samimiyet testi olarak konuluyor.

İktidar; güvenlik bütçelerini ve askeri operasyonları öne sürerek muhalefeti şu ikileme zorluyor:

• Ya iktidarın arkasında hizalanıp kendi muhalif kimliğini eriteceksin, ya da karşı çıkıp terör sevicilikle veya devletin çıkarlarına ihanet etmekle suçlanacaksın.

Tek dert, ne pahasına olursa olsun sonraki seçimi garantilemek.

Devletin tüm kurumları, dış politikası ve yargı mekanizması iktidar blokunun seçim strateji merkezine dönüşmüş durumda.

Muhalefeti Milli Güvenlik ve yerlilik ekseninde vurmaya çalışan iktidar muhalefeti bakın neyle suçluyor!

Özgür Özel’in Türkiye’yi yabancı devletlere şikayet ediyor dediği yer Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi.

Nedir bu meclisin görevi: Üye devletler arasında demokrasi ve adaleti pekiştirmek.

Bu mecliste Türkiye 18 asıl 18 yedek milletvekili ile temsil edilmektedir. Milletvekillerin dağılımında da her partiden vekil bulunmaktadır.

Bir başka konu da AHİM’e (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi) katılma bizim Meclis kararı ile olmuş, hatta Anayasamızın bir maddesi “AHİM KARARLARINA UYMAK ANAYASAL BİR GÖREVDİR” der.

Geçmişte AHİM'e kimler başvurmuş:

Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan bugün her ne kadar AHİM Kararları için “bizi bağlamaz, karşı hamlemizi yapar işi bitiririz” dese de siyasi varlığını korumak ve önündeki engelleri aşmak için geçmişte AHİM'e tam üç kez başvurmuştur.

2003’te Başbakan olduktan sonra bu başvuruları geri çekmiştir.

Eski Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ve ailesi uluslararası mekanizmaları çok aktif kullandı.

Hayrünnisa Gül'ün Türban Davası, Cumhuriyet Gazetesi davası.

Abdullah Gül Cumhurbaşkanı olunca davaları geri çekmesine rağmen AHİM, süreci devam ettirdi. Türkiye'yi ifade özgürlüğünü ihlal ettiği gerekçesi ile mahkum etti.

Şimdi bu konu sayfalar dolusu sosyolojik ve siyaset bilimi açısından analiz ister. Kendine hak gördüğün bir olayı başkasına hak görmemek tam da bir Üçüncü Dünya Vakasıdır.

Tüm bu karşı imha operasyonuna karşı muhalefet ne yapıyor hergün akşam izliyoruz.

Bu konular muhalefetin iç sorunu ile geçiştirilemez çünkü bu bir imha operasyonudur.

Siyaset bilimi der ki; En tehlikeli rakip, potansiyeli en yüksek olandır.

Ekrem İmamoğlu gibi popüler figürlerin siyasi yasak davalarıyla gölgelenmesi, aslında sandık kurulmadan önce sahayı temizleme stratejisinin bir parçası.

Rakibinizi sandıkta yenmek risklidir; ama onun sahaya çıkmasını engellemek ya da onu sürekli savunma pozisyonunda tutmak kesin sonuç verir.

Şu tarihin cilvesine bakarmısınız!

Bir zamanlar Sayın Cumhurbaşkanına da ders kitaplarında okutulan bir şiiri okudu diye siyasi yasak getirilmişti.

Aradan yıllar geçti yine aynı yol aynı tarz.

Bu çorak Anadolu’da demokrasi, adalet, hak eşitlik ne kadar da Anadolu’nun çorak haline benziyor.

Gelin birbirimizi kırmadan, incitmeden her konuyu tartışalım iletişim halinde olalım.

Belki birgün bu çorak Anadolu yeşile dönüşür kimbilir…

Akıbeti Meçhul derken yanlış anlaşılmasın,

O arsaların akıbetini bilen biliyor.

Bilmeyen;

Sadece bizim gibi bir avuç CAHAL!

Organize gerçekten de çok önemli bir rant kapısı!

Nasıl önemli olmasın ki;

30 civarında arsadan elde edilen paranın 1 milyarı geçtiği söyleniyor.

Ha, yanlış anlaşılmasın!

Bu rakamın belki de 20 de 1 i bile Devletin kasasına girmedi.

Kimlerin cebine girdiğini aslında birileri açıklasa da biz de öğrensek.

O zaman bu konuyla ilgili yazdığımızda İktidar Vekilleri müdahale etmese geri kalan arsaların da aynı akıbete uğrayacağını ve yine bir o kadar da paranın yine 3/5 kişinin cebine gideceğini yazmıştık.

Müdahale edildiğini bizzat vekillerimizin ağzından duydum.

Hatta bir vekilimiz;

“Ateş olmayan yerden duman çıkmaz” paylaşımı ile (kısa süre sonra kaldırmış olsa da) iddiaların gerçek olduğunu gayrı resmi de olsa teyit etmişti.

Resmi inceleme yaptığınız zaman arsaların yatırımcılara satışında hiçbir sorun yok.

Ama incelemeyi biraz derinleştirdiğinizde, 10 liraya alınan arsanın yüz bin liraya kimlere devredildiğini biraz kurcaladınız mı altı tamamen ÇAPANOĞLU çıkıyor.

CHP Eski İl Başkanı Ali Abbas Ertürk’ün çabaları ve oluşturduğu kamuoyu baskısı ile Ak Parti Eski Milletvekili İlknur İnceöz tarafından iade edilmek zorunda kalınan 128 Dönüm arsanın büyük bölümünün kime verildiğinin hiç merak edilmediği gibi!

Yaklaşık 30 arsa üzerinden yaşanan milyarlık vurgunun paralarının da kimlerin cebine gittiği hiç merak edilmiyor.

Sokaktaki olayları bilen ve takip eden az miktarda insan bu isimleri telaffuz ediyor.

Hatta vurgundan asıl parayı vuranların kimleri aracı kullandığın bile söylüyorlar.

Ama bu konuda yetkililerden duyduğumuz tek bilgilendirme,

Organize Sanayi Yönetimi adıyla yapılan ya da yaptırılan açıklama.

“Yerseniz tabi” diyeceğim ama demiyorum.

Çünkü hepimiz afiyetle yedik.

O zaman geriye ne kalıyor:

Onlar Erdi Muradına…

Yeni Valimizden sorunların çözümü konusunda gerçekten umutluyuz.

Ama daha ne şehri, ne de şehrin önceliği rant olan dinamiklerini tam olarak tanıma sürecini henüz doldurmadı.

Artık yavaş yavaş yazmaya başlayalım istedik.

Bir önceki yazımda olayları sadece yaşanınca aktardığımızı,

Daha sonra akıbeti konusunda takipçi olma gibi bir alışkanlığımız olmamasının büyük bir eksiklik olduğunu yazmıştım.

Bugün şehrin trafiğinden başlayalım öncelikle!

Şehir trafiği konusunda arkadaşlarımız defalarca yazıp çizdiler.

Ama yetkililer ne yazık ki;

“Görmedim-Duymadım-Bilmiyorum” oynamakta hala ısrarlılar.

Vakıfbank önünde, Valilik önünde, bazen Eski Sanayi Caddesi’nde, Cafeler Caddesi’nde (Kontrollerin yapıldığı yerin sorun çözmekte hiçbir faydasının olmadığı bundan önceki Emniyet Yetkililerine de defalarca anlatılmasına karşın),

Yani özetle yetkililerin gördüğü, vatandaşların yoğun olduğu yerler dışında trafik keşmekeşi almış başını gidiyor.

Büyük Bölcek Caddesi’ne bir bakın,

Yıkılan Eski MEDAŞ Binasının olduğu Kapalı Çarşıya bir bakın,

Belediyenin yanında bulunan Somuncuoğlu Pasajının önüne bir bakın,

Küçük Kergi Caddesine bir bakın,

Daha sayılacak o kadar çok yer var ki!

Bu sadece trafik konusu.

Eğer çözmek için emniyet personeli yetersizse,

Belediye ile işbirliği yapın Trafik Zabıta’da çalışır hale gelsin.

Ama Trafik Sorununa sorunu çözmek için el atacaksanız,

Bunu birkaç gün göstermelik olsun diye yapmayın.

Felsefede arınmanın evrensel tanımını böyle yorumluyor ustalarımız.

Biz Siyasi Arınmaya bakalım nihayetinde de gündemin en sıcak kavramı.

Sayın Kılıçdaroğlu CHP'de bir arınma sorunu olduğunu dile getirdi.

Keşke Tüm partilerin ve özellikle iktidar partisinin, yani herkesin bir arınmaya ihtiyacı var diyebilseydi.

Yaşanan olaylar parti içi meselesinden çok uzakta. Ana Muhalefet Partisi ve onun seçilmiş belediye başkanlarına yapılan bu operasyonlar “Gelecekte Nasıl Bir Türkiye” olmasını arzulayan güçlerin operasyonu hatta bu operasyon gizli de değil gayet açık.

Bundan bir ay önce ABD Ankara Elçisinin söylediklerini herkes anımsasın

Gelelim Arınma diyerek bazı yerlere mesaj vermeye alışan eski Genel Başkanımıza!

Sayın Kemal Kılıçdaroğlu size bazı sorularım olacak:

-Peki siz arındınız mı?

-Üç yıla yakın siyaset yaptığınız ofisin genel giderlerini nasıl karşıladınız?

-Genel Başkan iken ortada hiçbir şey yokken Helallik istediniz. Ne yaptınız da helallik istediniz? Ülkeyi 1950 yılından bu tarafa CHP mi yönetti de helallik istediniz? “Helal” sözcüğünü bilerek kullandınız, şark kurnazlığı yaptınız! Bu sözcüğü kullanırken kimlere mesaj verdiniz?

-Ekmeleddin İhsanoğlu'nu kiminle, hangi pazarlık konusunda Cumhurbaşkanı Adayı yaptınız?

-Mühürsüz oy pusulalarına neden itiraz etmediniz?

Küsurat partilerine otuz milletvekili neden verdiniz?

Muharrem İnce'yi sarayın adamı yaftasıyla neden linç ettiniz?

Danışmanlarınızı seçerken hangi kriterleri göz önünde bulundurdunuz? Danışmanların geçmişinin karanlık ve sağcı olması bir tesadüfün eseri mi?

Altılı Masada İmamoğlu’nun ve Yavaş’ın adaylığını isteyen Meral Hanımı “sırtımdan hançerledi” diyerek neden toplumun önüne attınız?

Bu soruları uzatabiliriz ama siz bu olaylardan arındınızmı da CHP yöneticilerinin arınmasını isteme hakkını nereden alıyorsunuz?

Elbette CHP Yöneticilerinin de hatası var ama siz eski bir Genel Başkan olarak, parti büyüğü olarak bunu iç meselede dile getirmeliydiniz.

Yanlış yaptınız size hiç yakışmadı çok üzgünüm ve kızgınım…

Kemal Kılıçdaroğlu’na hain diyenler, küfür edenler bir zamanlarda aynısını Muharrem İnce’ye yapıyordu, yarın kime yapacaklar doğrusu merek içindeyim.

Guguk Kuşu Operasyonunu ilk dile getiren Yılmaz Özdil'e edilen hakareti hiç unutmam aynı kesim şimdi Kılıçdaroğlu’na sövüyor, sayıyor.

Siyasi partileri ayakta tutan ideolojik bütünlüktür.

İdeolojik bütünlük siyaset sosyolojisinin en temel ilkelerine dayanır.

Bir yapıyı “mekanik bir kalabalık olmaktan çıkarıp organik bir organizmaya dönüştüren şey, ortak bir birliktelik ve metodolojik birlikteliktir.”.

Bir siyasi partinin kapısının polis zoruyla kırılmasına verilen tepkinin cılız kalması veya iç dinamiklerin bu görüntüyü vermesi aslında örgütün o kapıyı kendi evi gibi hissedip hissetmemesiyle ilgilidir.

İdeolojik bütünlük olmadığında partili olma bilinci yerine kişisel aidiyetlere bırakır. Bu da örgütün dışından gelen saldırılara karşı kollektif bir bağışıklık geliştirmesini engeller.

Eğer bir yapıda ideolojik bir çimento yoksa, dışarıdan gelen her darbe o yapıyı birleştirmek yerine zaten var olan çatlakların derinleşmesine neden olur.

“Lider nasıl olunur?” sorusunun en iyi cevabı “lider eylemlerin içinden çıkar” olarak bilinir.

Genel Merkezi sonuna kadar koruyacağız, orada nöbet tutacağız diyorsan orayı iki tıngırtıyla terk edemezsin sayın Genel Başkan.

Başta Genel Başkan olmak üzere Milletvekilleri, il Başkanları, partinin diğer yöneticileri Genel Merkezi terk etmeyecektiniz.

Genel Merkez boş duvarlardan ibaret değildir.

Genel merkez bir inancın mabedidir.

Kahramanlık, genel başkana efe kıyafeti giydirmekle olmaz sonuna kadar direnmeyle olur. Bu direnmenin dünyadaki yankılarını düşünün, tabanın hırsına hırs kattığını düşünün.

Kimse kusura bakmasın bu tür eylemler ne ilk ne sondur.

Geçmişin sol direnişlerinde bu tür eylemler çok olmuştur.

Sayın Genel Başkan Özgür Özel’in yapacağı bir şey daha var:

Elbette bu olaylardan gerekli dersi çıkarmışlardır.

Bizim ki bir hatırlatma.

Partiyi dava eden, itirafçı olan, sıkışınca partiyi terk edenler hepsi CHP'li ama bunları kim seçti neden seçti?

Eski AKP'li yöneticilerle ticaret ortaklığı yapıp sonrada itirafçı olan bu insanlarla iş tutan siyasi, ticari her kimse hesap sorulmalı.

İstanbul gibi bir yerde 21 Kurultay Delegesi AKP'ye geçiyorsa burada bir bit yeniği var demektir.

Geçenlere vay hain vay demek kolay bunlar nasıl kolay seçilebiliyor.

Kurultay delegesi demek bir sürü siyasi deneyimlerinden geçerek seçilmeli.

Kotalarla, hatırla, ticari ortaklıkla Kurultay Delegesi, vekil seçilemez.

Seçilirse de böyle olur.

Sadece bir noktaya odaklanmak büyük resmin gözden kaçmasına sebep olur.

Maksat direne direne kazanmaktır.

Sosyal Medya Kirliliğinin tavan yapması ile birlikte gazeteciler asıl görevlerini unutur gibi oldular.

(Bu kapsama ben de giriyorum)

Haberi yapıyoruz, yazıyoruz, çiziyoruz, okurlarımıza ulaştırıyoruz!

Ama ondan sonrası hak getire.

Tüm vatandaşları ilgilendiren,

En azından “ne oluyor” sorusu sordurtan konularda sadece yazıp çizdiklerimizle kalıyoruz.

Bütün meslektaşlarımı elbette bu kategoriye sokmuyorum ama ezici çoğunluğumuzun yaptığı şey bu.

Yazıp çizdiklerimizin, hatta daha da ötesi iddia ettiklerimizin akıbetinden biz bile bihaber duruma geliyoruz.

Sağlığı yazıyoruz, sonucun ne olduğu çoğumuzun umurunda değil,

Keza;

Ticaret, siyaset, iş dünyası,

Ve en önemlisi artık sanki normal bir olaymış gibi kanıksar hale geldiğimiz yolsuzluklar, haksızlıkla, mobingler, adam kayırmalar, trafik keşmekeşi, sanki en doğal haklarıymış gibi özel ya da resmi kurumlardaki rantlar…

Evet sayacak o kadar çok şey var ki!

İnanın düzgün bir şey ile karşılaştığımız zaman hayret eder duruma geldik.

STK ların çoğu rant kapısı haline getirilmiş,

Kurumlarda yaşananlar insana “kurum mu ticarethane mi” diye düşündürüyor.

Üstelik yapılanların bir kısmının cezasız kalması ya da görmezden gelinmesi,

Ayyuka çıktığı zaman da örtbas edilmeye kalkışılması hep meslektaşlarımızın çoğunun yazıp çizdiklerini önce kendilerinin unutup sonucunu merak etmemesinden kaynaklanıyor.

Petrol bulmadan tutun da uzayda dört şeritli yol yapımına kadar.

Aksaray'da her seçim yaklaşırken Trenyolu muhabbeti ezberimizdedir.

AKP Aksaray'da kampanya ve seçim çalışmasına gerek duymamalı çünkü nasıl olsa oy veriyorlar. 

“İyi ki Erdoğan” Kampanyasında silah sanayisinden tutun da Gazze olayına kadar bir sürü projeden bahsediliyor.

Elbette bunların çoğu doğrudur ama klasik bir söz vardır siyasi literatürde “her iktidar içinde bulunduğu sınıfa hizmet eder” diye

Son zamanlarda basında büyük sermaye şirketlerine 220 Milyar Dolarlık Vergi İndirimi geldiği söylentisi dolaşır durur.

Gerçekten öyle mi bakalım!

Büyük sermaye şirketlerine sağlandığı belirtilen 220 Milyarlık muafiyet ve indirimler, TBMM'den geçen son vergi düzenlemeleri ve bütçe uygulamaları ile kamuoyunun gündemine geldiği doğru.

Bu muafiyetlerden kimler yararlanacak diye sorarsanız yine basına düşen kesimi ile AR-Ge tasarım indirimleri, yatırım teşvik belgesi muafiyeti, ihracat ve döviz kazandırıcı faaliyetleri, Yurt dışı iştirak kazançları, emisyon pirimi istisnası gibi kimsenin bilmediği kurumlara muafiyet tanındığını görüyoruz.

Burada dikkat çeken bir konuyu dile getirmeliyim:

Döviz kazancı faaliyetlere muafiyet getirilmiş oysa Ekrem İmamoğlu'nun tutuklanmasında Merkez Bankasının Elli Milyar Dolar üzerinden piyasaya dolar sürüldüğü söyleniyor.

Seçilmiş Belediye Başkanını tutuklarken bunları da düşünmeniz gerekmez mi?

İktidar her seferinde faize karşı olduğunu söylerken; Ekonomist Ozan Bingöl dört ayda 4 Trilyon 372 Lira vergi ödedik diyor.

Ama yine yetmedi bütçe ilk dört ayda 728 Milyar açık verdi.

Bizlerin en demokratik hakkı değil mi ödediğimiz verginin nereye harcandığını sormak, öğrenmek.

Bu kampanyalar şunu gösteriyor ki iktidar bir kesime iyi hizmet ediyor.

Peki ya emekli, esnaf, ya da dar gelirli bunlara kim hizmet edecek!

Kıtalar arası füze yaptık iyi de sizin zamanınızda karpuzu da dilim ile aldık.

Gıda enflasyonunda Dünyada dördüncü sırada yer alırken savaşta olan İran’da bile bazı gıdalar bizden daha ucuz. 

Bu iktidarın 2002'den bu yana küresel finansal sistemle entegre bir neoliberal ekonomi modeli uyguladığı kesin.

Kendileri de iktidarı teslim alırken Kemal Derviş'in izinden gideceklerini söylemişlerdi.

Bu Sistemin Babası ABD Başkanı Trump “Erdoğan en iyi anlaştığım” lider demiyor mu?

O zaman burada bir sorun yok.

Ya emekten yana olduğunu, tüzüğünde Sosyal Demokrat bir parti olduğunu söyleyen ana muhalefet partisine ne demeli!

Vallahi ben diyecek bir şey bulamıyorum ama bir konudan eminim geçmişte de bugün de bu parti yöneticilerinin yüzde sekseni Sosyal Demokrasinin ne olduğunu bilmiyor.

Düzen muhalefeti yaparsan, hiçbir şeye direnç gösteremez isen daha çok çekeceğimiz var demektir.

Bu iktidarın sermayeye hizmet etme politikasına halkımız ne diyor derseniz;

İlginç ama gerçek halkımız zengine yapılan hizmeti sever.

Birşey deseydi zaten böyle olmazdı.

İktidarı ile Muhalefeti ile düzene hizmet etmeye devam edin inanın ayağınıza çakıl taşı değmez.

Değmez çünkü ahalimiz o taşları çoktan temizlemiştir.

Ne yazılır, nasıl ifade edilir, ne anlatılır toparlamak, bir araya getirmek mümkün değil gibi görünüyor.

Gerçekten de tatsız bir şekilde tanıştığımız ama 1 yıl gibi kısa bir süre içerisinde ciddi bir dosta dönüşen İşadamı Fatih Batı daha sanki hiç ölmemiş gibi.

Bir süre önce de yine çok sevip saydığım ve değer verdiğim bir isim olan Rasim Gül ağabeyimi kaybetmiştim.

Ama hem yaşı itibarı ile,

Hem de bir süre hastanede yatması nedeniyle sanırım psikolojik olarak böyle bir olasılığa kendimizi hazırlamışız.

Ama Fatih Batı öyle olmadı!

Ben ölü kendimde beklerken bir anda onu kaybetmeye sanırım çok zor alışacağız.

3 Gündür sanki karşıma çıkacak, ya da telefon açacak gibi capcanlı görüyorum onu hala.

Henüz kimse fazla hissetmedi sanırım ama;

Batı’nın ani ölümü Aksaray’da birçok dengeyi bir türlü etkileyecek.

Yazmak bile zor geliyor.

Allah Rahmet eylesin.

Mekanın Cennet olsun kardeşim.

Huzur içerisinde yat…

Kışın gri örtüsü altında gizlenen yaşam, güneşin ılık ılık dokunuşuyla birlikte sadece toprağa değil, insanın varoluşsal sancılarını da uyandırır.

Baharın gelişi, sıradan bir mevsimsel döngüden ziyade, evrenin kendi kendini temize çekmesi ve ruhun maddeyle girdiği o muazzam danstır.

Maddenin dirilişi ve ruhun estetiği içinde bulunduğumuz karamsar durumu siler atar.

Nietzsche'nin Ebedi Dönüş Düşüncesi tam da burada başlar.

“Yaşadığın hayatı tekrar yaşamak ister miydin?” sorusuyla insanları pişmanlık duymadan, kaderini sevmeye ve yaşamı bütün zorluklara rağmen kabul etmeye davet eder.

“Ebedi dönüş buradan mı başlıyor?” demek geliyor içimden.

Son bir yıldır CHP'nin seçilmiş Belediye Başkanları, yazarlar, çizerler kışın o gri kasvetli havasını yaşamış olduk siyasi arenada.

Hukuk ve Adalet bekleyen yüzbinler baharın gelişi ile hayatın dört mevsimini bahar haline getirecekler mi hep beraber göreceğiz.

CHP Genel Merkezi tüm birimleri ile halkla buluşacaklarını değmedik el gitmedik köy bırakmayacaklarını söylüyorlar. (İçeriğini bilmemekle beraber hala ne anlatacaklarını net bir şekilde duymuş değiliz).

Siyasetin o kasvetli havasını bahara çevirecekler mi yaşayıp göreceğiz. İnsan için bahar, ölümün mutlak olmadığını hatırlatan ontolojik bir kanıttır. Doğanın bu dirilişi, bireyde kendi içsel kışından çıkma ve yeniden başlama iradesini aşılar. Haklı olarak mağdur olan CHP Tabanı ve yöneticileri kışın içe dönük, melankolik ve düşünceli havası yerine dışa dönük, lirik ve coşkulu bir eyleme dönüşür.

Ustaların bizlere öğretti değişmez kural "eylem eylemci ve devrimci duruşla" olur.

Esas meselede bura da gizli galiba.

Eleştiriye tahammülü olmayan kadrolarla bu işler nasıl olacak bakacağız. CHP hala bu kadar olumsuzluklar varken Adalet, hukuk, pahalılık, işsizlik yani objektif ve subjektif koşullar mevcutken neyi beklerler neyin hesabını yaparlar bilmiyorum.

Parti içinde karşıtlık bu karşıtlığın sebebini yıllar önce dile getirdiğimiz de bunların ileride sıkıntı yapacağını söylediğimizde bir avuç marjinal tipler olarak eleştiri yağmuruna tutulmuştuk.

Tarihin acı cilvesi bize bir daha kendini gösterdi ki bizi o konuda eleştirenler şimdi bayrağı en önde taşımaya çalışıyorlar. Ama siyasetin Felsefesi bize hep şunu öğretmiş durumda her yokuşun bir de inişi vardır doğa insanlara kendi kurallarını nasıl öğretiyorsa insanlar da daima eylemsel pozisyonu içinde olmalı.

Unutma hiçbir kış sonsuz değildir. Her kışın sonu aydınlık bahardır.

Gündem de çok hızlı değişiyor insan takip etmekte zorlanıyor.

Fakirlik İlmuhaberinden Mutlak Butlan’a kamuoyunu meşgul edecek pek çok konu üstüste geliyor.

Ama bu tür önemli konular birbirini birden unutturmuyor.

Dışarıda konuşulan, kolay unutulmayan konulardan birisi de STK Seçimleri.

Esnaf Odaları seçiminde çıkan sonuç (sürpriz deniliyor ama bana göre öyle değil) halen gündemden düşmeyen konulardan birisi.

Çünkü bundan sonra Borsa, Ticaret Odası ve diğer STK ların seçimleri de var.

STK lara üye olup ta oy kullanacaklar her geçen gün daha da bilinçleniyor.

Hangi STK nın hizmet için,

Hangi STK nın rant için kullanıldığını her geçen gün daha net biçimde gözlemleyebiliyorlar.

Rantın çok büyük olduğu bazı STK ların oluşturulan yönetimlerinin o STK nın tüzüğüne ve kuruluş amacına hizmet etmekten çok uzak isimlerden oluşturulduğunu gözlemledikçe de,

Artık STK ları kullanma amaçlı yönetimlere gelenlerin amaçlarının hizmet değil başka şeyler olduğunu da daha net farkediyorlar.

Örneğin şirketleri büyütmek, Aksaray Ekonomisine yapacakları katkıları artırmak, başta istihdam olmak üzere ticareti büyütmek amacı olması gereken bir STK da oluşturulan yönetimin pek çoğunun hiç istihdam sağlamayan ya da yüzlerce istihdam sağlayan kuruluş temsilcileri yerine 3 bilemedin 5 kişilik istihdam sahibi kişilerden oluşturulması ister istemez insanları sorgulamaya yöneltiyor.

Amacı Aksaray’ın hayvancılığını, tarımını ve diğer başka konularını destekleyerek teşvik etmesi gereken STK ların amacından uzak işlerle uğraşması artık insanların gözünden kaçmıyor.

Üstelik kuruluş amaçlarına aykırı oluşturulan yönetimler şehre katkı sağlamak yerine tam aksine şehrin ticaret olarak büyümesine engel olmakla kalmayıp,

Şehre artı değer sağlayan diğer STK ları da tabiri caizse yavaşlatma çalışıyorlar.

Gazeteciliğe başladığım günden bu yana gelişmek, büyümek isteyen şehirler için STK ların hayati önem taşıdığını çok kez yazdım.

Bizim özellikle vurguladığımız şeyleri yakın zamana kadar o STK ların üyeleri bir türlü farkedemedi ya da görmek istemedi.

Başında oldukları kendi kuruluşlarına faydaları olmayanların başka kuruluşlara açık ya da gizli müdahalelerini de sanki matah bir şeymiş gibi benimsemekten keyif aldılar yakın zamana kadar.

Ama artık yavaş yavaş insanların kuruluşlarını ciddi biçimde (şimdilik kendi aralarında olsa bile) sorguladıkları görmeye başlamak inan beni umutlandırıyor.

Yani sözün özü;

Bu şehir artık;

Tencere Dibin Benden Kara anlayışından sıyrılmaya başlayacak gibi görünüyor.

Michel Foucault tarafından iktidarın görünmez gözetimini ve bireyin kendi kendini denetlemesini anlatan bir metafor olarak popülerleşmiştir.

Baskıcı rejimlerin 17. Yüzyılda dile getirilen bu kavramı günümüz zaman koşulları içerisinde kendi baskıcı rejimlerini sürdürebilmesi için hep insanlığı kontrol altında tutmak için çeşitli yöntemleri kullanarak bugüne gelmiştir.

Teknoloji insanlık yararına insanlığın ve doğanın hizmetinde olduğu sürece değerlidir.

Bugün gündelik yaşam dilimimizde banka, sağlık, ulaşım, eğitim ve buna benzer olaylarda teknolojinin faydalarından yararlanıyoruz ve kendimizi çok iyi zamanlarda yaşadığımız için şanslı buluyoruz.

Dünya devletleri geleceğini şekillendirmek için teknolojini her türlü imkanlarını insanlığa sunuyor.

Bunun şimdilik son aşaması yapay zekâ.

Yapay zekanın gelecekte ne getirip ne götüreceği şimdiden tartışılmaya başladı bile.

Bireyin her an izlendiği hissiyle, izlenmediği zamanlarda bile davranışlarını düzeltmesini sağladığı ve herkesin herkesi izlenimi yaratması korkunç bir travma yaratabilir.

Şimdilik elimizdeki akıllı telefonlarla her bilgiye ulaşıyoruz. Burası insanlık adına iyi birşey ama senin her şeyini denetleyen, bilen, izleyen birisinin varlığını düşünmek bile istemiyorum.

Emperyal Sistemin doyumsuz figürleri bu teknolojiden milyar dolarlar kazanarak dünyadaki eşitsizlik kervanına bir yenisin daha eklediler.

Microsoft, Amazon, Google, Meta gibi şirketlerin bütçesinin 650 milyar dolar olduğu söyleniyor.

2025 Türkiye Genel Bütçesini 400-450 Milyar Dolar olduğunu düşünürsek sadece bu dört şirketin bütçesi korkunç rakam.

Teknoloji insan yararına kullanılırsa iyi olur dedik ama Emperyal güçler bunun böyle olmayacağının belirtisini İran Savaşında bize gösterdiler.

Yapay zeka sayesinde saniyede yüzlerce hedefi yok ettikleri söyleniyor.

Atom bombası İkinci Dünya Savaşını noktaladı ve yeni dünya düzeninin jandarma görevi İngiltere’den ABD'ye geçti.

Atom bombasının mucidi Einstein hayatının en büyük hatasının 1939 yılında ABD Başkanı Roosevelt'e yazdığı Manhattan Projesini başlatan mektup olduğunu söylüyor.

Einstein; “Ben atomu insanlığa hizmet etmek için parçaladım. Onlar bomba yapıp birbirilerini yok ettiler…”.

Buradan da anlaşılıyor ki Teknoloji insanlık yararına kullanılırsa iyi bir şey.

Tüm yaşantımızı Panaoptikon Hapishanesine çevirecekse bu insanlık için çok acı sonuçlar doğurur.

Neoliberal Sistem yapay zekayı ticarete dönüştürürse (görünen o ki dönüştürecek gibi. Çünkü onların tek amacı kar etmektir. Toplumsal servet neoliberal politikalar aracılığıyla tarihin en dar gurubun eline toplanıyor bile. Günde iki dolara geçinen dünya nüfusunun büyük çoğunluğu hala kış uykusun da.

Bir otlakta yaşayan öküz sürüsü, bir arada durdukları sürece aslanlara yem olmuyordu. Aslanlar oturup düşündüler öküz sürüsüne bir barış elçisi gönderdiler. Buna çok sevinen öküzler gelecekten habersiz olarak çok mutlu oldular. Ama aslanların kalıcı bir barış için bir şartları vardı sürünün içindeki sarı öküz bize gıcık veriyor onu bize vereceksiniz dediler. Öküzler hemen; aman canım verelim hepimiz kurtuluruz dediler ve sarı öküzü feda ettiler. Sarı öküzün gidişiyle güven ortamı bozuldu. Aslanlar bahanelerle kara öküz, kuyruklu öküz v.b. sürüyü tek tek avlarlar. Sürü zayıflar ve sonunda aslanlar hepsini yer ve sonunda yaşlı öküz" biz sarı öküzü verdiğimiz gün bitmiştik" der.

Günümüz CHP'sinin durumu maalesef Sarı Öküz Hikayesine benziyor.

BOP Projesi bir iktidarı değil muhalefeti de dizayn ediyor denildi kimseden gık çıkmadı.

CHP içinde Guguk Kuşu Operasyonu var denildi bunu gündeme taşıyan gazeteciye halen koro halinde söverler.

Partinin dinamikleri gidiyor, Cumhuriyetin değerleri yok ediliyor denildi aman canım şimdi bunun sırası mı denildi.

CHP’nin içi boşaltılıyor, Atatürkçülerin tek tek üstü çiziliyor denildi koro halinde naylon Atatürkçüler "Atam sen kalk biz yatam" sloganı ile karşılık verildi.

Parti içten sağ sevicilerin eline geçiyor denildi sen AKP'nin adamımısın denildi.

7 Haziran 2015 seçimlerinde iktidar meclis çoğunluğunu kaybetmişti. Ancak muhalefet sağlam bir direnç gösteremedi. Güya AKP'ile koalisyon kurulacaktı herkes bakanlık rüyası görmeye başlarken Erdoğan erken seçim dedi buna bile direnç gösteremediler.

2017 Referandumu ve mühürsüz oylar oldu tıpış tıpış tek adam rejimine giden yolu cilaladı yine ses yok.

Casusluk davası ve İBB davaları ile İmamoğlu tamamen siyaset sahnesinden silinmesine başlandı ve İmamoğlu tutuklandı. Bu olaya sağlam bir direnç gösterilmedi ve sarı öküzün hikayesi tamamlanmış oldu.

CHP’den seçilen 18 belediye başkanı AKP'ye geçmiş. Bu çürük çarık belediye başkanlarını kim aday yaptı, bunların hiç mi sorumlulukları yok.

Tayyip Erdoğan'a selam duran vekilleri kim seçti, kim aday gösterdi. CHP'yi mahkemeye veren alçak kurultay delegesini kim kurultay delegesi seçti. Partisini mahkemeye veren kişiyi bırakın kurultay delegesi yapmayı partinin önünden geçirmem.

Tüm bu yanlışlıkları yapacaksın ondan sonra kendi beceriksiz ezikliğini başkasına yükleyeceksin.

Bakın buradan dile getiriyorum CHP gibi bir misyonu, vizyonu olan partiyi kapattırırsanız defolun ne cehenneme giderseniz gidin.

Utanmadan diyor ki; “kapanırsa kapansın yedek partimiz var!”.

Sen bu partiyi dilekçe ile kurulan bir parti mi sanıyorsun gafil, başkasını bilemem ama bundan sonra beni yönetemezsiniz.

Direnmek, eylem yapmak cesaret ister, omurga ister.

Teneke tıngırtısından korkan yönetici beni yönetemez.

Demokratlar, Cumhuriyetçiler, yurtseverler, Atatürkçüler kalkın ayağa bu beceriksiz tayfadan bu partiyi kurtarın.

Sen AKP’nin adamısın, sen hainsin diyerek, Erdoğan düşmanlığı yaparak kendi hatalarını kamufle edemezsin.

Bu yasa tanımaz iktidara karşı omurgalı insanlar mücadele edebilir gerisi hikaye…

Ancak bu ulvi kavram bazen bireysel hırsların ve kötü yönetimlerin elinde oyuncak oluyor.

Emeklinin içinde bulunduğu bu vahim durum ise hiç kimse kusura bakmasın ama bu kasaba siyasetçilerinin eseridir.

İktidarı da, muhalefeti de kendi sorumluluk alanı içerisinde sorumludur.

Ne zaman bir seçim olsa erken emeklilik gündeme gelir, 45 yaşında emekli olmak için oy avcılarının oyuncağı oluruz. Ama bu işten de kendi payımıza kazanç elde ettiğimiz için yarını düşünmeden kış uykusuna dalarız.

Her bayram yaklaşırken halk dalkavukçusu medya ve siyasilerimiz bayram ikramiyesinin kaç lira olacağını dümenden tartışır.

Sanki emekli hayır kurumu!

Önce şu konuda bir anlaşalım:

Hak edilmeyen hakkın arama mücadelesi şeklini alan bu yaklaşım, bir kişi veya gurup, hak etmediği bir şeyi “mücadele” adı altında gerçek hak elde edenlerin hakkını gasp ettiğini biliyor mu?

2026 Yılı başı itibarıyla Türkiye'de SGK verilerine göre toplam emekli ve hak sahibi sayısı 17,7 Milyon kişi.

Bu sayının yaklaşık 12 Milyondan fazlası EYT Düzenlemesinin sonucu.

Yine SGK'nın 2025 verilerine göre Türkiye'de Zonguldak, Sinop, Balıkesir'de emekli sayısı çalışanların sayısını geçmiş.

Avrupa’da dört çalışana iki emekli düştüğünü görürsek bu tablo çok tehlikeli.

Haksız yere emekli olanlar, bir traktör pancar satıp emekli olanlar, kırk yaşında emekli olanlar, erken (EYT) emekli olanlar, yurt dışında çalışıp parayı bastırıp emekli olanlar hiç kusura bakmayın sizler hak etmediğiniz bir hakkın mücadelesini veriyorsunuz.

25 yıl prim ödeyip emekli olanlarla sizin aranızdaki en babayiğit fark 1500 TL.

Bu ayıp, günah ve ahlaken hiç de hak edilmiş bir hak değildir.

Peki bunu yapan kim?

Kasaba siyasetçilerimiz.

TBMM nin değerli üyelerine soruyorum; “Bilfiil 25 yıl pirim yatıranla bir kamyon pancar satan emekli aynı parayı mı?”.

Alırsa bu nasıl bir adalet, bu nasıl bir vicdan.

Yeniden oy devşirmek için çıkıyorsunuz TV lere utanmadan sadaka dağıtır gibi bayram ikramiyesi şu olsun diye dümenden konuşma yapıyorsunuz.

Kardeşim bana bayram ikramiyesi vermeyin.

Hakkım neyse onun karşılığını verin.

Yıllarca bir oy uğruna bu millete haksız kazancın, hırsızlığın o kadar da kötü olmadığını siz öğrettiniz.

Haksız yere emekli olanlar sizde siyasetçilerin bu hikayesinden yararlanıp haksız yere emekli oldunuz.

Hak arama mücadelesi ancak temeli doğruluk ve hakikat üzerine kurulduğunda onurlu eylemdir. Kendi sınırlarını bilmeyen, başkasının emeği üzerinde hak iddia eden veya haksız taleplerde bulunan her mücadele, mücadele değildir.

Gerçek bir vatandaşlık bilinci sadece haklarımızı bilmeyi değil, aynı zamanda neyin hakkımız olmadığını idrak etmeyi de gerektirir.

Unutulmamalıdır ki; haksız bir kazanç için verilen mücadele kazanılsa bile, bu zafer vicdan ve toplumsal huzur nezdinde daima bir mağlubiyet olarak kalacaktır.

Yani bana sadaka verir gibi bayramlarda ikramiye verme.

Onun yerine benim hakkım olan emeklilik hakkımın adaletli bir şekilde karşılığını ver.

Bu sistem hukukun üstünlüğü yerine gücü elinde bulunduranın tarihsel anlatısını ve cezalandırma yetkisini yansıtan politik ve hukuki bir araçtır.

Uluslararası Hukuk eleştirisi, insanlığa karşı suçlar gibi kavramlar suçun işlendiği zamanda mevcut olmayıp sonradan tanımlandığı için hep eleştirilir.

Dünyada insanlık suçu işleyen Emperyal Devletler nedense hep bu hukuk sisteminin dışında kalmıştır.

Sadece İkinci Dünya Savaşı sonrası Nazi Suçlularının belirli bir kısmı göstermelik Nürnberg Mahkemelerinde yargılanmıştır.

ABD; 6 Ağustos 1945'te Hiroşima'ya attığı atom bombası nedeniyle uluslararası bir mahkemede yargılanmamış veya savaş suçlusu olarak cezalandırılmamış, ABD ve müttefikleri tarafından bir savaş suçu olarak kabul edilmemiştir.

Bırakın yargılanmayı, başta Birleşmiş Milletler olmak üzere tüm uluslararası kuruluşlar Amerika'ya teslim edilmiştir.

Günümüzde aynı uygulamayla ABD destekli İsrail yüzbinlerce sivil insanı öldürmüş ve öldürmeye devam etmektedir.

Gerçekten uluslararası bir hukuk sistemi ve adalet anlayışı olsaydı bugün ABD ve İsrail İran'a ve Lübnan’a bu zulmü yapmaya cesaret edemezdi.

Zygmunt Bauman'ın “Azınlığın zenginliği hepimizin çıkarına mıdır?” sorusuna verilecek cevabı tüm insanlığın düşünmesi gerekir.

Zenginlerin daha zengin olmasının herkesi kalkındıracağı yönündeki Neoliberal Kapitalist tezin bir yalandan ibaret olduğunu herkesin kabullenmesi gerekir.

Kapitalizmin son aşamasıdır Emperyalizm. Onun içindir ki herkes Emperyalizme karşı olmak zorunda olmalıdır.

Birinci Dünya Savaşı resmen sona erince İtilaf Devletleri Almanya ile Versay Anlaşmasını imzaladı.

Savaşta Osmanlı ve Almanlar aynı safta idi. İtilaf Devletleri Almanlara Versay Anlaşması ile Osmanlıya ise Sevr Anlaşması ile ağır yaptırımlar getirdi. Almanya İkinci Dünya Savaşına kadar yerinden kıpırdıyamadı.

Ama Mustafa Kemal Sevr Anlaşmasını yok sayarak Kurtuluş Savaşını başlattı.

Tarih bilinci olmayan cahil yobaz takımına umarım bu kapak olur ve araştırma gereği duyarlar.

Mustafa Kemal ve Arkadaşlarını bir daha saygı ile anıyorum.

Tüm savaşlar bir sınıf savaşının sonuçları ise çoğunluğu temsil eden İşçi Sınıfı bu hukuksuzluğa ve kandan beslenen Emperyalist güçlere ve onun yerli uşaklarına karşı hep uyanık olmak zorunda.

Hukuk sadece zenginlerin ve güçlülerin hukuk sistemi olamaz.

Hukuk ve adalet tüm insanlığın ortak değeri olmalıdır.

STK'ların faaliyet alanlarından bazılarına bakıldığında eğitim, sağlık ve çevre alanları olarak gösterilebilir.

STK'lar toplumda var olan sorunlara çözüm üreten, maddi çıkarı bulunmayan oluşumlar olarak bilinmektedir. Çok sayıda STK varlığı ve bu STK'ların yaptığı faaliyetler bazı durumlarda toplumsal güveni sarsabilmekte, bu doğrultuda toplumun, STK'ların samimi olup olmadığını ayrıt edebilmesi zorlaşabilmektedir.

Türkiye'de özellikle 1980'lerden sonra liberal sistemden kaynaklı olarak ve demokrasinin sağlanması açısından STK'lar yaygınlaşmaya başlamıştır.

Bu kuruluşlar kar amacı gütmeyen, gönüllülük esasına göre çalışan kuruluşlar olarak bilinir. Sivil Toplum Kuruluşları çağdaş ve demokrasi temellerine dayalı toplumlarda sivil bir denetim olarak faaliyette bulunurlar.

Ama biz herşeyi olduğu gibi bu kuruluşları da kendi çıkarlarımıza uygun hale getiririz.

Bu kuruluşların gönüllü olarak iş yapması ve hiçbir karşılık beklemeyen eğitime çevreye ihtiyaç sahibi öğrencilere katkı yapması azımsanmayacak bir hizmettir.

Ama bazı Sivil Toplum Kuruluşlarının da siyasi iktidara ulaşmanın, bulunduğu ilin bürokratları ile tanışmanın ana teması olarak algıladıkları da ayrı bir gerçektir.

İşte bu konumda Türk Kadınlar Konseyi'ne ayrı bir parantez açma gereği duydum.

Ayrı olarak değerlendirmemin en büyük sebebi ise Muazzez Hocadır.

Muazzez Toprak emekli öğretmen ve Aksaray'da herkesin saygı duyduğu bir kişiliktir.

Muazzez Toprak'ın Türk Kadınlar Konseyi Aksaray Şubesi Başkanı olması benim için ayrı bir önem taşır.

Sivil Toplum Kuruluşları verimli ve toplumun sorunlarını tartışan, gündeme getiren bir kuruluş olarak beklentimizin başında yer alır.

Gönüllü olarak çalışması, tüm zamanlarını bu yöne harcaması takdire şayandır.

Keşke tüm sorunlarımızı Sosyal Devlet İlkesinde Devletimiz yerine getirse daha iyi olur ama Sivil Toplum Kuruluşları iktidarı denetleyen bir pozisyonunda olması gerekirken iktidara ulaşma yolu olarak görülürse bu hiç de etik olmaz.

Muazzez Başkanın en adil şekilde Mustafa Kemal Atatürk'ün kadınlara vermiş olduğu hakların en iyi takipçisi olacağını biliyorum.

Türk Kadınlar Konseyi köklü bir kuruluş olması yanında şimdiye kadar hiçbir siyasi partinin payandası olmamış ve umarım bundan sonra olmaz.

Temel beklentimiz Cumhuriyet Değerleri ve Atatürk'ün bizlere bırakmış olduğu Devrimlerin koruyucusu ve kollanmasıdır.

Başta Türk Kadınlar Konseyi Aksaray Şube Başkanı Muazzez Toprak olmak üzere yönetim kurulu ve çalışanlarına başarılar dilerim.

Demokrasimizin güçlenmesi ve sivil bir mertebeye ulaşması açısından derneklere, odalara ve tüm sivil toplum kuruluşlarına ihtiyacımız vardır.

Ben, bu girişle beraber asıl dikkat çekmek istediğim bir husus var. Şeytan kol geziyor. Her vakit bir provakasyonla karşılaşabiliriz. Onun için sağduyulu olmalıyız. Savaşın içine çekmek için her türlü oyun ve düzen kurulabilir. Bunu neden yazıyorum. Biz Almanların oyununa gelerek, Enver Paşanın da arzusu doğrultusunda hiç hazır olmadığımız bir Dünya Savaşının içinde bulduk kendimizi. İki Alman gemisi bir dostluk ziyareti için İstanbul’a gelir. Almanların yönlendirmeleri ve İttihat ve Terakki’nin isteğiyle, Alman Amirali Souchon’un ustaca tertip edilmiş bir oyunuyla Türk Sancağı çekilmiş Goben (Yavuz) zırhlısı eşliğinde bir donanmayla, 29.Ekim. 1914’te Moskoflar’ın Karadeniz Liman Kentleri Sivastopol ve Odesa’yı bombarduman etmesiyle 600 yıllık koca bir devlet savaşa girmiş oldu. Aslında Goben ( Yavuz) ve Breslau( Midilli) isimli bu iki gemide hiç bir Türk askeri bulunmuyordu. Alman mürettebatının başına kırmızı fesler geçirilmiş, mendireğine Türk Sancakları çekilmiş ama hiç bir Türk gemilerin içine alınmamıştı.

Amiral Souchon komutasındaki sözde bize ait donanmanın fırsat bilen Ruslar iki gün geçmeden 01.Kasım1914 günü sabahı, bütün kuvvetleriyle Doğu sınılarımıza dayanmıştı.

Tarih bu konuda mutlaka detaylı bilgi ile donatılmıştır.

Şimdi ise özellikle havada ve denizde bu tip provakasyonlar müsait bir zemin oluşturmaktadır. Türkiye yaklaşık 1 ay kadar önce bunları yaşadı. İran Cumhurbaşkanının aklı selim tavrı ile olay büyümedi.

Dedim ya şeytan kol geziyor. Türk milletinin kalbi 40 milyon Türk’ünde yaşadığı İran’la beraberdir. Bunu peşinen bilmeliyiz.

ABD’nin ne yaptığını bilmez tavırları savaşın ekseninin nerelere kayabileceğinin kestirilmesinin güç olduğunu ortaya koyuyor. Bay Trump kuyruğunu fare kapanına kıstırmış kedi gibi hırçınlaşıp durmaktadır. İran bizim kadim dostumuzdur. Aman dikkat.

Bireylerin ve toplumun ruh sağlığı ciddi bir tehdit altına girer; Toplumsal Bütünleşme ve dayanışma zayıflar,

Kişi, kişinin kurdu haline gelir u durum da şiddetin toplumda yaygınlaşmasına vesile olur.

Ne için, hangi amaç için yaşadığını bilemeyen ve bulamayan kişilerde; huzursuzluk, stres, bıkkınlık, anlam boşluğu ortaya çıkar!

Ortaya çıkar. Bu durumda insanın kendine ve çevresine "yabancılaşması", söz konusu olur.

Toplumsal şiddetin diğer ve birçok tanımı vardır elbette.

Ama buna çözüm kaynağını bulacak yine toplum ve bireylerdir.

Daha doğrusu Devlettir.

Okullarımızda olan bu acı olaylar karşısın da başta medya olmak üzere eli çubuklu uzman kılıklı insanlar yine sahne aldı.

Ben yerel bazda bu konuda öneri sunan arkadaşların ortak görüşlerine yer vereceğim:

Bizim toplum o kadar ayrışmış ki, seküler kesim bu işi hemen laikliğe indirirken  muhafazakar kesim de dini bir söylemle topluma selam çakar.

Bir arkadaşımız şöyle bir paylaşım yapmış: “Okullarda akademik başarıdan daha çok dini, Milli, ahlaki, vicdan eğitime geçilsin!”.

Sanki okullarda akademik başarı varmış gibi!

Elbette toplumsal konularda din ve millilik önemli bir yer tutar.

İslam Dininin korumayı amaçladığı beş temel unsur vardır:

Bunlar; din, akıl, can, mal ve nesil güvenliğidir.

Bunların çoğunu bilerek veya bilmeyerek yapamamışsak o zaman bunun nedenlerini sorgulamak da birey olarak herkesin hakkı.

Teknolojinin doruk yaptığı bir ortamda insanlar isterse her bilgiye ulaşabilir.

İşi tüm dini verilere bağlarsan birisi de şu soruyu sorar:

“Avrupa'da Otuz Yıl Savaşları, Din, hanedan ve bölgesel çatışmalarda Katolik ve Ortodoks Mezhepleri arasındaki savaşta yüzbinler öldü. Dört Halifeden sadece Hz. Ebubekir eceli ile vefat etti. Diğer üç halife suikastlar sonucu şehit oldu. Hala günümüz de Ortadoğu’da Müslüman Müslümana şiddet uygulamıyor mu? İslam Dininin korumayı amaçladığı beş ilkeden birisi olarak akıl Yaratan bize akıl vermiş sen birey olarak o akılın özgürce insanlık yararına nasıl kullanacağını öğretemez isen bazı şeyler havada kalır.”.

Devletimiz elbette bu tür şiddet olaylarına bir çözüm bulacaktır.

Bunlarla ilgili bir yasa derhal hayata geçirilmelidir. Yakın zamanda bir trafik yasası çıktı herkes trafik cezalarını fazla buldu.

Adam kafayı çekecek, masum bir insanı öldürecek neymiş efendim trafik kazası.

Sarhoş sarhoş araba kullanma hakkını sana kim veriyor?

Ateşli silahlara kesinlikle ağır cezalar uygulanması gerekir. Çağdaş Devlet Yönetimi yasalarla olur o yasalara da herkes uymak zorundadır.

Gençlerin elbette bir rol modelleri vardır. Burada en büyük sorumluluk siyasi liderlerimize düşüyor.

Lütfen eleştiri yaparken saygı ve nezaket sınırlarını zorlamayın.

Üç kuruşluk reyting uğruna medya yöneticileri adam gibi yayın politikası izleyin.

Her birey herkes kendi sorumluluklarını yapmak zorunda. Umarım bu tür olaylar son olur.

Demokrasi kavramı tarih boyunca çeşitli tanımlamalarla ifade edilmiştir.

Bunun nedenini her toplumun Demokrasiyi kendi Sosyo-Ekonomik, politik ve hukuksal yapısının farklılığında aramak gerekmektedir.

Demokrasinin aldığı kendine özgü biçim hem bir ülkenin Sosyo-Ekonomik şartlarına, hem de yerleşik devlet yapısı ve siyasi uygulamasına bağlıdır.

Bugün genel kabul gören Demokratik Yönetim Biçiminin itibar kazanması çok uzun yıllar almıştır.

Siyasal Temsil Kavramı da Demokrasi için en gerekli unsurlardan biridir.

Temsil kavramının siyasi alana uygulanması sonucu millet “emsil olunan kişi, halkın seçtiği kişiler de “temsilci” olarak kabul edilmiştir.

Siyasi partiler için Demokrasimizin vaz geçilmez unsuru denir.

Halk değişik siyasi partilerde örgütlenir, halkın huzuruna çıkar

Halk hangi partiyi isterse devleti o parti yönetir.

Yine halkımız muhalefet partilerine de İktidarın icraatlarını denetleme işini vermiştir.

Demokrasi ile yönetilen ülkelerde partiler temsil yönünden ve halkın temsili yönünden çok önemlidir.

Gel gör ki Devlet Protokol Listesinde her ne hikmetse atanmış bürokratların altında yer alır.

Aksaray İl Protokol Listesini kim hazırlar veya nasıl hazırlar!

Edindiğim bilgi İl Protokol Listesi Valilikler bünyesindeki Özel Kalem Müdürlüğü veya İl Protokol Şube Müdürlüğü tarafından hazırlandığı yönündedir.

Aksaray İl Protokol Listesi şu şekilde oluşmaktadır:

Vali ve TBMM Üyeleri, Belediye Başkanı, Cumhuriyet Başsavcısı, Adli Yargı Adalet Komisyon Başkanı, Aksaray Baro Başkanlığı, Vali Yardımcıları, İlçe Kaymakamları, İlçe Belediye Başkanları, Aksaray Üniversitesi Rektör Yardımcısı, Fakülte Dekanları, MYO Müdürü, Polis Okulu Müdürü, Askerlik Şube Komutanı, Hava Radar Kıt'a Komutanlığı.

Tüm bu atanmışların altında Siyasi Partilerin İl Başkanları, Ana Muhalefet Partisinin İl Başkanı ve TBMM Gurubu bulunan siyasi partilerin il başkanı.

Aksaray Protokol Listesini hazırlayan nasıl bir kafada ise muhalefet partilerinin listesinde Dem Partisine yer vermemiş.

Dem Partisi Milletvekilleri Meclis Divanında ve komisyonlarda yer almıyor mu?

Yani diyorsun ki sen; “En büyük organ olarak TBMM olabilirsin ama Aksaray Protokol Listesinde yer almana gerek yoktur.”.

Demokrasi anlayışımız ve halkın seçtiği temsilcilere bakış açımız hem de " Aksaray usulü" anlayışımız budur.

Devleti Yöneten Siyasi Partilerin temsilcilerinin Protokol Listesinde yönettiği bürokratın altında olması nasıl bir anlayışın ürünü!

Bu Protokol Listesini hazırlayan ve onu uygulamaya koyanlar nasıl bir Demokrasi Anlayışının figürleri açıklamakta zorluk çekiyorum.

Bu Protokol Listesini gören Siyasi Partilerin İl Başkanları sizin yapacağınız tek bir iş var bu listeyi boykot etmek.

Ve İl Protokol Toplantılarına katılmamak.

Demokrasi ile yönetilmek, Demokrat olmak zor zanaat.

Her toplum layık olduğu yöntemle yönetilir diyelim ve bu faslı kapatalım.

Türkiye tarihinde her dönemde birçok siyasetçi tarafından dile getirilmiş olsa da fiili olarak şimdiye kadar herhangi bir siyasi parti tarafından uygulanmamıştır.

Ama az da olsa Türkiye Tarihinde buna benzer örnekler vardır.

TBMM'nin kurulmasından önce Sine-i Millete Dönüş Hareketi Mustafa Kemal tarafından gerçekleştirilmiştir.

Vahdettin yönetimi tarafından 9. Ordu Müfettişliğine atanan Mustafa Kemal, 9 Temmuz 1919 Tarihinde İstanbul'dan gelen bir telgrafla görevden alınmıştır.

Görevden azledilmesine karşılık olarak Mustafa Kemal'de askerlikten ve ordudaki tüm görevlerinden istifa etmiş ve rütbesiz sivil olarak çalışmalarına devam etme kararı almıştır.

Yaşanan bu olay Sine-i Millete Dönüş olarak yorumlanmaktadır.

Sine-i Millete dönmeyi fiili olarak günümüze dek gerçekleştiren tek kişi 1989'da Turgut Özal'ın Cumhurbaşkanı seçilmesi sonrası Milletvekilliği görevinden istifa eden DYP üyesi Murat Sökmenoğlu'dur.

Sine-i Millet, siyasi temsilcilerin meşrutiyetini yitirdiğine inandıkları ortamda hiçbir çalışma alanı olmadığı bir ortamda iktidarı protesto etmek için halka gitme, halkla beraber iktidar mücadelesi alanıdır. Ama nedense koltuk sahipleri son kertede bunu pek uygulamazlar.

Sine-i Millete dönelim diyenlere (bunu da genellikle hiçbir koltuğu olmayanlar dile getirir) “ne yani iktidarın ekmeğine yağ mı sürelim temsil ettiğimiz mevkileri iktidara mı verelim” gibi kaçamak cevapla yetinirler.

Arkası yarın dizisi gibi CHP’ye yapılan siyasi operasyonları medyadan izliyoruz.

Muhalefet ne yapıyor; miting yapıyor!

İyi de yapıyor çünkü bu işler o kadar kolay değildir.

CHP elindeki tüm demokratik yöntemleri devreye sokuyor yine olmuyor.

İç barışa destek veriyor akşam bir belediye başkanı tutuklanıyor.

İmamoğlu'nun iddianamesini hazırlayan savcı Adalet Bakanı olarak atanıyor.

Tüm bu siyasi operasyonlara karşı CHP'nin yapacağı tek şey siyasi bir eylem olarak Sine-i Millete gitmek.

Yapabilir mi, yapamaz mı bilemem ama biraz fizyonomi becerim var ve buna göre bu kadrolar hiçbir şey yapamaz.

Hz. İsa misali bir yanağına tokat vuranlara öbür yanağını gösterirsen bu işler olmaz.

İktidar da sizlerin o koltukları bırakamayacağınızı çok iyi biliyor.

Bunun aksine barışın karşıtı olan savaştan, başta Devletler olmak üzere sömürü sistemin fertleri de Barıştan çok Savaştan nemalanır.

Hatta bazı iktidarlar bir düşman yaratır kendi siyasi geleceğini devam ettirmek için.

Peki toplum olarak biz bunun neresindeyiz, barış ve savaşı ayırt edecek nasıl bir düzeydeyiz.

Herşey arz talep üzerinden şekilleniyorsa savaş çığırtkanlığı yapanlar da kendilerine göre bir meşrutiyet alan açmış oluyorlar.

Başta siyasilerimiz ve medya kuruluşları bunun çok güzel nabzını tutarlar ve ona göre siyasi duruşunu belirlerler.

Medya halkın talepleri doğrultusunda yayın politikalarını belirler.

O zaman topluma verilen şiddet sarmalaması nasıl şekilleniyor:

Salı ve Çarşamba Günleri Gurup Toplantılarında Genel Başkanlar birbirlerine olmadık hakaret ve şiddet dili kullanıyor.

Televizyonların tüm dizileri şiddet içerikli, sabah programları ayrı bir olay!

Ne örf var ne gelenek var ne ahlak var.

İşin başka bir boyutu olan yemek programları bile şiddetin daniskasını yapıyor.

Tüm bunların sebebi talep meselesi!

Demek toplum bu tür şiddetleri seviyor ki buna dönük bir çalışmalarla karşı karşıya kalıyoruz.

Halkımızın kavramları altüst eden bir alışkanlıkları vardır hem bu dizilerden şikayet eder hem de ölümüne seyreder.

Beğenmiyorsan seyretme kardeşim, herşey arz talep üzerine şekillenmiyor mu?

Tüm bu çıkmazların içinde kıvranırken Sayın Bahçeli İç Barış Teorisini ortaya attı.

Bana göre de doğru yaptı ama eksik oldu, eksik olunca da bir anlamı kalmadı.

İç barış yapıyorsan tam da etrafımız ateş topu iken seçimle gelen Belediye Başkanlarını sabaha karşı tutuklamayacaksın.

AHİM ve Anayasa Mahkemesinin kararlarını uygulayacaksın.

Komisyon kurulmuş, o komisyonun içinde Ana Muhalefet Partisi de var komisyonda iç barışı görüşürken Ana Muhalefet Partisinin Belediye Başkanını terörist götürür gibi götürmek hiç de şık olmuyor.

Tutuksuz yargılanır, suçu varsa adalet önünde hesabını verir.

Tüm bu eksikliklere rağmen Sayın Bahçeli'nin bu çıkışı Ülkemizin Geleceği ve barış anlamında çok önemli bir davranış.

Trafikte bile beş saniye birbirimize tahammül gösteremeyen bir topluluk olduk.

Bunun nedenlerinin okulda, kışlada, camide tartışılması lazım.

Savaşı, şiddeti kim olsa çıkarır önemli olan medeniyetin ve çağdaş bir toplumun yaratılmasında barışın çok önemi vardır.

Keşke her günümüz bayram olsa dört mevsim de İlkbahar modunda olsa.

Toplumun en büyük hayali hak edilmemiş bir lüks hayatı yaşamaktır.

Hani bir hikaye vardır herkesin yarı ezberinde; “Kapitalizm sana tuz yalatır, sonra suyu satan düzenin adı” diye.

Bir bardak suya hasret bırakan düzen önce sana tuz yalatır, sonra o suyu satar.

Üstelik cebinden son kuruşu alırken!

Seni hala “özgür birey” olduğuna inandırır.

Kapitalist Düzen önce halka tuz yalatır. Sonra o tuzun yakıcılığını fırsata çevirir, sana bir bardak suyu satar. Ondan sonra da senden işeme parası alır ki, tek amacı kar yapan bir düzendir Kapitalizm.

Bugünün düzeni budur.

Emeğin alın terini silip sana kendi terini armağan diye satan bir düzen.

Yüzyıllardır aynı hikayeyi farklı maskelerle anlatıyor. Tek fark artık kölelerin zincirleri görünmüyor.

Bugün mazlum zincirini kendi elleriyle parlatıyor.

Bugünün zincirsiz kölesi ne yapıyor asıl düşünülmesi gereken sorun tam da burada!

Din adına, Milliyetçilik adına, siyasi partiler adına, Sağ-sol adına, mezhepçilik adına hala farkında veya kendi çıkarları adına Kapitalizmin düzenine su taşıyor.

Bugün bir daha insanlık onuru ayaklar altında.

Emperyalist ve Siyonist güçler hepimizin gözleri önünde yüzbinlerce insanı öldürüyor, yerinden ediyor.

Çocukları öldürüyor ama insanlık hala bu düzenin bekçiliğini yapmak için sıra bekliyor.

İçinde Filistin ve Türkiye'nin de bulunduğu İslam Ülkelerinin Dışişleri Bakanları İran'ı kınıyor.

Gazze’de elli bin kişiyi öldüren, hem de daha dün öldüren İsrail değilmiş gibi!

Bu içi boş paylaşım savaşında binlerce insan ölürken savaşı manipüle eden bir avuç insan Trump'ın bir lafı ile 15 dakikada 580 Milyon Dolar kazanıyor.

Mazlum insanların kanını akıtmak adına silah satıyor, uçak satıyor.

Öyle veya böyle bu kirli düzene laf olsun heybe dolsun misali herkes karşı ama görüntü hiç de öyle değil.

Peki Kapitalizmin bu kirli renklerine karşı insanlık neden birlik olamıyor.

Asıl sorgulanması gereken bu değil mi?

İnsanlık onuru amasız, fakatsız bu kirli düzene ne zaman baş kaldıracak?

Emperyalizmin ve onun yerli işbirlikçileri bizleri ne zamana kadar domine edecek?

Kiminle edecek?

“Yurtta Sulh Cihanda Sulh” pankartına tahammül edemeyen zihniyetle mi?

Tam da tuz-su hikayesi gibi Parasını 85 Milyonun ödediği TRT'nin bu pankarta tahammül edemediği gibi.

Tüm bunları görmemezlikten gelip ölü taklidi yapabiliyorsak bana da tek bir şey söylemek düşer:

ZİNCİRLERİNİZİ PARLATMAYA DEVAM.

Ardından MHP Genel Başkan Yardımcısı Semih Yalçın’ın istemi ile istifa etmesi siyaset arenasında şok etkisi yaratmıştı.

Bu şokun yarattığı dalgalar daha hafiflemeden Gazeteci arkadaşımız Harun Atalay’ın ihraç ve istifa gerekçesi olarak Kaşlı’nın Organize Sanayi’ndeki arsa meseleleri ile ilgili bir dost sohbetinde sarfettiği Cumhur İttifakı ve Ak Parti aleyhindeki ağıl eleştiri sözleri olduğunu açıklaması işleri iyice karıştıracak gibi görünüyor.

Önce kaseti biraz geri sarıp zihinlerimizi biraz yoklayalım isterseniz.

Hatırlayacağınız gibi CHP İl Başkanı iken Ali Abbas Ertürk’ün ortaya çıkardığı Organize Sanayideki 180 Dönümlük arsa olayı günlerce konuşulmuş,

Olayın üzerine ısrarla gidilmesi sonrasında bu arsa Ak Parti Milletvekili İlknur İnceöz’den alınmıştı.

O olaydan sonra patlak veren Organize Sanayideki Ticari arsalar konusu da oldukça büyük yankı uyandırmıştı.

Zaten Harun Atalay’ın Kaşlı’nın olayının gerekçesi olarak açıkladığı arsa konusu da bu ikinci olaydaki arsalar.

Yaklaşık 30 civarındaki Ticari Arsa olayında 1 Milyar Liranın üzerinde bir rant döndüğü ileri sürülmüş,

Ak Parti Milletvekilleri Cengiz Aydoğdu ve Hüseyin Altınsoy’un olaya müdahale etmeleri sonucu arsa sayısının artarak daha fazla rant elde edilmesinin önüne geçilmişti.

Hatta Ak Parti Milletvekili Hüseyin Altınsoy’un “Ateş olmayan yerden duman çıkmaz” paylaşımı bu arsa olayına karışanların ve haksız elde idelin rantın açıklanacağı umutları doğursa da,

Bilinmeyen bir nedenle arsa olayı kapatılmıştı.

Şimdi Kaşlı’nın istifa nedeni olarak bu arsa olayları gösterilince ister istemez hafızalar tazelendi.

Bu olay Organize Sanayideki 1 Milyar Liranın üzerinde rant elde edilen arsaların dosyasının yeniden gündeme getirecek mi?

Yeni Valimizin bu olaydan haberi var mı?

Birilerinin (az sayıdaki birilerinin) Yüz Milyonlarca haksız kazanç elde ettikleri iddia edilen bu arsaların akıbeti yeniden araştırılacak mı?

Bu arsaların kimlere verildiği,

Hemen ardından çok ucuza alınan bu arsaların hangi rakamlara kimlere devredildiği,

Kaç el değiştirildiği,

Kimlerin ne vurgunlar vurduğu ve zenginliklerine zenginlik kattığı konusunda bir araştırma yapılacak mı?

Öyle ya:

Bir milletvekilinin,

Hem de İktidar Ortağı bir milletvekilinin başını yiyecek kadar önemli bir konunun yeniden gündeme getirilmesini merak etmemek mümkün mü?

Ramazan ziyaretleri yılların geleneksel bir tekrarıdır.

Küçükleri, büyükleri, komşuları, memleketi ramazanda ziyaret etmek bir gelenek haline gelmiştir.

Buna kimsenin diyeceği bir şey yoktur.

Asıl benim dikkatimi çeken Kamu Parası ile iftar çadırları kuran ve Ramazan Ayı’nda siyasetçilerimizin ev ziyaretidir.

Bizim siyasetçiler onbir ay aç bıraktıkları halkımızı nedense Ramazan Ayı’ da pek ziyaret ederler.

Aslında bu ziyaretlerde pilot mahalle ve pilot ev seçimi olduğunu herkes bilir.

Siyasetçimiz gözüne kestirdiği fakir bir mahalle seçer ve o mahallenin fakir bir hanesini ziyaret eder.

Kolilerle yiyecekler gündüzden çanta dolusu o eve gider siyasetçimiz de yanındaki kamerası ile pozunu verir. Bu ziyaretin adı da halkın sorunlarını dinlemek ve halk gibi oruç tuttuğunu ve halk gibi yaşadığının görüntüsüdür aslında.

Ama gerçek hiç de öyle değildir

Riyakar ve aynı zamanda iki yüzlü kasaba siyasetçisinin yeni buluşudur bu iftar yemekleri.

Bir partimizin yöneticileri güya bir öğrenci evi iftar yemeğine katılıyor.

Verdiği poz “yer sofrasında gençlerle tava yiyerek iftarımızı açtık” tavanın resmi ve yerde oturma pozları.

Aksaray'da iki tava yapmanın maliyeti Altı Bin Lira.

Gencimiz bu parayı buluyorsa Kredi Yurtlar Kurumunun verdiği öğrenci kredilerine baş kaldırmaması gerekir.

Ne güzel herkes mutlu yer sofrasında iftar yapmaktan.

Bu düpedüz Feodal bir özlemin dışa yansımasından başka bir şey değildir.

AKP'li bir vekilimiz iftar yemeğine Yüz Bin Lira değerinde çanta ile gitmiş.

Hemen muhalefetten ses geldi: “Vatandaşla iç içe değilsiniz…”.

İktidarın ve muhalefetin halkla içiçe olmasının neye indirgendiğini acı bir şekilde görmüş olduk.

Sevgili siyasetçilerimiz halka siz gitmeyin, halkın sorunları olan açlık, yolsuzluk, eğitim, sağlık gibi bu temel hizmetleri yapın.

Halk gibi giyinerek, halkın bindiği arabalarla halkın sofrasına oturmak halkçılık olmuyor tek kelime ile Zübüklük oluyor.

Peki bu tiyatroya karşı halkımız ne diyor!

Halkımızı da boş sallamayın, onlar da siyasilerimize nasıl yaklaşacağını bilir, şark kurnazlığını elden bırakmaz.

“Neme lazım ileride işimiz düşer” mantığı ile hareket etmesini bilir.

Yani halkımız da iki yüzlüdür samimi değildir.

Samimi sorgulayan, hesap soran bir halk olsaydı yıllarca kendisini açlığa mahkum edenlere oy verir miydi.

İşçi Sınıfına aşıktır bizim Sosyalistler ama işçi oy vermez Sosyalistlere.

Çiftçi şark kurnazıdır, esnaf ikiyüzlüdür bu ülkede, güvenilmezler ve çoğunun tarikat ve cemaatlerle ekonomik bağları vardır.

Böyle bir toplumdan da bu şekilde siyasetçi çıkar.

Halkını bayramdan bayrama, ramazandan ramazana hatırlayan ve onun evinde iftar sofrasına (Yer Sofrası) oturan siyasetçilerimiz bir gün de bir aileyi TBMM Lokantasına götürün de görelim sizi.

İlle de siyaset yapacaksanız dümenden sofralara oturmakla olmaz o halka sorgulamayı ve sınıf bilincini anlatın tabi bu işleri kendiniz biliyorsanız.

Sevgili Halkım sizden bir ricam olacak tabi yapıp yapmamak size ait.

Sizi çok seven siyasetçilerimize bir gün deyin ki; “Maksat bizleri seviyorsunuz, göreviniz bize hizmet etmek, o zaman sizin yerinize biz yönetici olalım, biz size hizmet edelim” deyin bakalım ne manzara ile karşı karşıya kalacaksınız.

Ramazanız ve siyasi ziyaretleriniz bol olsun.

Genel Başkan Yardımcısı Semih Yalçın’ın istemi ile MHP’den istifa sürecine uzanan kısacık yolda kafaların karışıklığı had safhada iken Aksaray MHP Teşkilat ve Camiası içerisinde kartların yeniden, hem de bu kez işaretsiz olarak karılacağına kesin gözüyle bakılıyor.

2 Dönemdir MHP Aksaray Milletvekilliği yapan Ramazan Kaşlı’nın çok kısa bir süre içerisinde ihraç ve istifa noktasına nasıl geldiğini belki de Aksaray Kamuoyu olarak hiç öğrenemeyeceğiz.

Yerel Seçim öncesi Aksaray’ın Yerel Televizyonu Kanal 68 de Nazmi Çalışkan kardeşimiz ile çıktığı bir programda söylediği sözler bugün gelinen nokta için dayanak gibi gösterilse de,

Aradan geçen neredeyse 2 yıllık sürede hiç gündeme gelmeyen o konuşmanın bugünkü sürecin gerekçesi olduğunu düşünmek sadece safdillik olur.

Milletvekili Ramazan Kaşlı belki de kendisi bile farkında olmadan Genel Başkan Devlet Bahçeli ile ters düştü.

Gerçek gerekçe bence kolay kolay öğrenilmeyecek ama uzun süre gerekçe için asıllı asılsız pek çok yakıştırmalar yapılacak.

Benim asıl değinmek istediğim birkaç gün içerisinde gerçekleşen ihraç istemi ve istifa sonrasında Aksaray MHP’de çok ciddi bir hareketliliğin kısa süre içerisinde başlamasının kaçınılmaz olduğu.

Aksaray MHP de Ramazan Kaşlı’nın Milletvekili sıfatı ile oluşturduğu dar kapsamlı Teşkilatı oldukça sıkıntılı günler bekliyor.

Önümüzdeki günlerin MHP Aksaray Camiası ve kamuoyu içerisinde en çok konuşulacak ve duyacağımız isimleri Halil Demiray, Rıfkı Karabatak, İrfan Çıtak ve Sefer Alkan isimleri olacak.

Kimbilir!

Belki de şimdiden yeni stratejiler belirlenmeye, yeni oluşumlar şekillenmeye, yeni yol haritaları zerinde çalışılmaya başlanılmıştır.

Önümüzdeki günlerde MHP Aksaray Teşkilatı’nda bir faks emri ile görev değişimi bile yapılabilir.

Ama Ramazan Kaşlı’nın istifası CUMHUR İttifakı’nın Aksaray Ayağındaki dengeleri de kesinlikle bir şekilde etkileyecektir.

Bunu da yine önümüzdeki günlerde gelişmeleri gördükçe sizlerle paylaşırız.

“Sapkınlık, normların ihlalidir. Daha spesifik olarak halk gelenekleri, ahlak kuralları veya kodlanmış yasalar olsun, yerleşik bağlamsal, kültürel veya sosyal normların ihlalidir” der.

Evlerimizde dizi izler gibi izlediğimiz Emperyal ve Molla savaşı tüm insanlığın gözü önünde akıp gidiyor.

Kırk yıl ülkesini totaliter bir rejimle yöneten Orta Çağ Molla Rejimi kendi halkını açlığa ve zulme mahkum etmiştir.

Ne adına derseniz; Büyük Şeytan Küçük Şeytan adına.

Dünyanın en büyük petrol üreticisi olan İran kırk yıldır açlık ve sefaletle boğuşmaktadır.

Ne adına; Molla Rejimi adına.

Binlerce kadını, genci öldüren bu molla rejiminin kendi halkına verdiği zararı hiç kimse vermemiştir.

Kendi sapkın fikirlerini başta Ortadoğu’da sınamak için her ülkede vesayet kuklalar yaratarak hep çıban başı olmuştur.

Demokrasi ve insan hakları savunucusu Batılı Ülkeler bu manzarayı ne yazık ki kırk yıl seyretmişlerdir.

Doğu Blok'unun dağılmaya yüz tuttuğu günlerde tarihin sonunun geldiği, Sosyalizmle birlikte ideolojilerin de ortadan kalktığını savunan kesimler şimdiki savaşı hangi gözlükle izliyor.

Doğu Bloku ortadan kalkmasına rağmen ne NATO ne de diğer saldırgan mevkilerin hiçbiri yok olmadı.

Aksine ABD Projesi olan BOP hayata geçirildi.

Büyük Orta Doğu Projesi olan bu projenin gönüllü yöneticileri kimler?

Bu projenin gönüllü sevdalılarının bulundukları ülkede nasıl iktidara geldiğini biz insanlık sorguladık mı?

Yine sebep sonuç ilişkilerine bakmadan sonuca göre bize gösterilen resme göre değerlendirme yaptık, hala da yapmaya devam ediyoruz.

ABD öncülüğündeki Emperyalistler ve onların işbirlikçileri bölgesel sıcak savaşlar dönemini başlattı.

Güney Amerika'dan Afrika’ya, Kafkaslar ve Ortadoğu’da bu savaşların hedefi Kapitalizmin yeni sömürü biçimi olan küreselleşme ile yeraltı ve yer üstü kaynaklarına el konulmasını reddeden ülkelerin yönetimlerini devirerek yerlerine tahakkümleri altına girecek yeni yönetimler getirmekti.

Emperyalizmin birinci ve ikinci paylaşım savaşlarını değişik gözlükle değerlendirenler hala o gözlükle bakarak üçüncü paylaşım savaşlarının değerlendirmesinden uzak bir tutum içerisindedirler.

Emperyalizmin haydut liderleri hiçbir hak hukuk tanımadan başka ülkelerin içişlerine müdahale edebiliyor.

Hem de bu Yüzyılda.

Hiçbir halk sapıklar, hırsızlar, savaş suçluları ya da eli kanlı caniler tarafından yönetilmeyi haketmez.

Onları bu duruma getiren düzene son vermek ve Dünyayı gerçek bir barış gezegeni haline getirmek halkların Kapitalizme ve onun yarattığı savaşa, sömürüye karşı birarada mücadele etmesiyle mümkün olabilir.

Emperyalizme karşı birleşmeyen halklar daha çok dizi izler gibi ölen çocukları, suçsuz günahsız insanların katliamını izler.

İnsanlık kendini sorgulamalı hem de en kısa zamanda.

Yine Erdoğan bu toplantılarda İslam Ülkelerinin arasında hasıl olan ilişkileri açıkça dile getirmişken bundan sonraki süreçlerde kimse üstüne bile uğramamıştır.

Hatta İçinde İslam sözcüğü geçen her hadise sorgulama, eleştirme dışında kalmıştır.

Bu teşkilatın sorgulanmaması, eleştiri dışında tutulması toplum mühendisliğinden başka bir şey değildir.

Bu kurumu eleştirmek dinsizlikle aynı kefeye konunca kimse bu tür sorgulamayı yapamaz duruma gelmiştir.

Hal böyle olunca da bu kurum işlevsiz bir hal almıştır.

25 Eylül 1969 Tarihinde kurulan İslam İşbirliği Teşkilatı'nın amacı; İslam Dünyasının hak ve çıkarlarını korumak, üye devletler arasında iş birliği ve dayanışmayı güçlendirmek olarak belirlenmişken bırakın işbirliğini, İslam Ülkelerinin kendi aralarında mezhep ve din adına savaşlar çıkmıştır.

Aynı dinin mensupları tarikatlar adına bölünürken bu çıkmazı iyi değerlendiren Emperyalist Güçler gönül rahatlığı ile İslam Ülkelerinde kolayca at oynatmaktadır.

İslam Ülkeleri arasında mezhep savaşı olmayan tek ülke Türkiye Cumhuriyeti’dir.

Bu da bazı cahil yobazların karşı propaganda yaptığı Laiklik sayesindedir.

İslam İşbirliği Teşkilatı nüfusu itibariyle Birleşmiş Milletlerden sonra Dünyadaki en büyük uluslararası kuruluş olmasına karşın, ekonomik açıdan benzerleri ile yarışamayacak durumundadır.

Teşkilatın Üyelerinden Türkiye hariç diğerleri neredeyse yarı sömürge bir görüntü içerisindedir.

İslam Ülkelerinin yıllarca seyrettikleri bir İsrail-Filistin Olayı vardır.

Şimdi günümüzde Emperyalist ve Siyonistler elele vererek İran'da katliam yapmaktadır.

Başta İslam İşbirliği Teşkilatı olmak üzere hiçbir kuruluş bu durum karşısında sesini çıkarmamaktadır.

Evrensel Hukuk ve Milletler Arası Hukuk bu Emperyal Güçler tarafından yok edilirken sadece “Laiklik yüzünden dinimizi yaşayamıyoruz” diye çığırtkanlık yaptığınız Türkiye Cumhuriyetinden ses çıkmaktadır.

Gazze meselesinde olsun, İran meselesinde olsun Ortadoğu’daki her haksızlık hukuksuzluk durumuna Mustafa Kemal Atatürk'ün kurduğu Türkiye Cumhuriyeti Yetkilileri tarafından haksızlıklar dile getirilmiştir.

“Dünya Beşten Büyüktür” sözünün ne anlama geldiği şimdi daha iyi anlaşılmaktadır.

Siyasi İslam'ın ve Cahil Tarikatların kara söylemlerine kulak asmamak gerekir.

57 İslam Ülkesine bakın!

Hak ta, adalet te, Din de bu beğenmediğiniz Türkiye Cumhuriyeti’nde vardır.

İç siyasette hukuksuzluk, yanlışlık elbette vardır ama şunu hiç kimse unutmasın;

Bu, bizim kendi iç meselemizdir.

İçimiz de birbirimize bağırır çağırırız ama dışarıya gelince bir yumruk oluruz.

Geçmiş tarihimiz bu örneklerle doludur.

O zaman şu soruyu sormak hakkım galiba;

“İslam İşbirliği Teşkilatı ne işe yarıyor?”.

Siyasetçimiz, halkı gibi gözükmek için ütüsüz yağlı saçları ile göze batarcasına gayretler içerisindeydi.

Kendisi de biliyordu ki konuştuğu sözlerin hiçbirinin aslı yoktu.

Ama olsun, ne de olsa bu Necip Milleti onu anlayacaktı.

Siyasetçimiz ilk olarak “Sevgili Necip Türk Milleti” diyerek son volümde bağırıyordu.

Ellerine bir Türk Bayrağı bir de parti bayrağı tutuşturulmuş ahali çılgınca alkışlıyordu.

Dinleyicilerin içinde iki arkadaştan biri sordu:

“Lan oğlum Necip ne dedi?”!

Arkadaşı saniyelik gökyüzüne baktı; “İyi bir şeydir. Koskoca vekil kötü bir şey diyecek değil ya” dedi.

Arkadaşı anlamış gibi yapsa da bir şey anlamadığı aşikardı…

Siyasetçimiz coştukça coşuyordu. Gözucu ile kitlelerin birkaçının ağladığını gördü. Özellikle “nurlu ufuk yolculuğumuz devam edecek” söyleminin kitleler üzerinde etki ettiğini anlamıştı kurt politikacımız.

Miting yavaş yavaş sona yaklaşmıştı.

Politikacımız son hamleyi yapmakta gecikmedi ve kendi soyunun Ebubekir Sıddık Soyundan geldiğini sözlerine eklemeyi de ihmal etmedi.

İki arkadaştan biri; “Allah Allah bu vekil şu köyden şunun oğlu” diyecekti ki arkadaşı sesini kesti

“Bak oğlum gözün kör mü adamın yüzünden nur damlıyor” diyerek lafı örüme gönderdi.

Miting bitti siyasetçimiz konforlu, donanımlı arabasına binerken daha şehri terk etmeden soyunma kabininde üstünü değiştirdi bir kadeh viskisini içerken Halkı gibi görünen elbisesi bir başka mitingde kullanmak üzere asistanı tarafından çantaya konuldu.

Siyasimiz markalı zırhını giydi ve yola devam etti.

Mitingi izleyen ahalimiz de kös kös evinin yolunu tuttu.

“Sayın vekilimiz bu “Necip Ahalimiz” olduğu sürece siz daha çok seçim kazanır, hatta ömür boyu Milletvekili olursunuz. Emekli olmaya yaklaşırken de oğlunuzu yerinize ayarlarsınız. İnanın Bu Necip Topluluk çok ama çok vefalıdır.”.

Açlık sınırı ve yoksulluk sınırı arasındaki fark büyürken, gıda giderleri ile birlikte giyim, konut, ulaşım, eğitim ve sağlık gibi zorunlu harcamaların toplamını ifade eden yoksulluk sınırı 105 Bin TL. olarak kaydedildi.

Bu bilimsel bir veri araştırması sonucu elbette ama bize işlemez!

Sınırmış, araştırmaymış bu tür işler bizi bağlamaz.

Enflasyon açıklaması çarşı pazarda nasıl, Devletin açıkladığı rakam nasıl!

Devleti yöneten bilmiyor sanki bizleri bu araştırmaların bağlamayacağını.

“Nasıl oluyor bu canım” seslerini duyar gibi oluyorum.

Biz 20 Bin TL ye şükür diyen bir milletiz. Şükür lafını hemen bir dini jargona bağlamayın biz o anlamda şükür etmiyoruz.

Hiçbir pirim ödemeden emekli olduk onun için 20 Bin TL. ye şükür ediyoruz.

Yine bizi evrensellik, bilim, araştırma gibi lüzumsuz veriler hiç ırgalamaz.

Neden mi?

Yoksulluk sınırı 105 Bin olmuş ya bırakın yoksulluğu biz bu parayı ayda harcasak kendimizi zengin sanırız ve binlerce şükür ederiz.

Yine bizim üzerimize yapışmış bir laf var ya, Putin bir zamanlar şöyle demişti:

“Türkiye'de bir dairesi ve Şahin Marka arabası olan kendini Kapitalist sanıyor.”

Doğru Putin’de zırvalamış Kapitalizmin ne olduğunu sanki bizim ahalimiz bilmiyor gibi.

Ben hep merak ederim 100 Bin Lira yoksulluk sınırı açıklamasını!

Akşam çakma marka eşofmanı ile televizyon izleyen halkımız ne düşünür?

Düşünmek mi?

Bırak kardeşim bu işleri ben kafamı o tür zararlı şeylerle mi dolduracağım cevabını alınca Putin haklı söylemiş oluyor zaten.

Bu yüzdendir ki bizim ülkemizde siyasetçiler çok rahatlar hiç zahmet çekmezler.

Ahalimizi çeşitli guruplara ayırmış ne verirsen mideye indiriyorlar böyle halkı nereden bulacaksın yönet yönetebildiğin kadar.

Evrenselliğin kısaca tanımı; anlayış düzleminde hem bilgi hem de siyasal alanlarda genelgeçer ilkelerin var olduğunu öne süren ve bu ilkelerin her yerde mutlak geçerliliğini savunan bir anlayış biçimidir.

Vallahi halkımız haklı bu tarz tanımlar ne bize benziyor ne bizi bağlar.

Adamlar beş seçim dönemidir bize “tren masalı” anlatır biz de hala o trenin içinden başka trenlere bakarız.

Açlık sınırı 100 Bin Lira olmuş geçin bunları beyler biz kendi yoksulluğumuzu zenginiz diye inandırmışken bu hain fikirleri kimse bizim kafamıza sokamaz.

Çünkü kafamız doğuştan dolu haydi başka pazara…

İnsanlık tarihi bu anlamda büyük bir utanç haritasına sahip!

Kimi utanma halleri unutulmuş ya da gerilerde kalmışken bir taraftan da yeni utanma konuları yaratılmaktadır.

Aşırı zengin bir adamın kendisi gibi güç sahibi adamlarla birlikte gerçekleştirdiği sapık eylemler dolaşıyor dünyanın dilinde.

Bu dosya ister istemez utanç üzerine düşündürüyor insanı.

Sanki bu utanç tablosu yeni keşfedilmiş gibi!

Oysa bu kişilerin temsil ettiği sınıf yüzyıllarca ne utanmazlıklar ve kepazelikler yapmamış gibi!

Kendi Emperyal emelleri için savaşlar yıkımlar hiç yapmamış gibi!

Yıllarca, başta Afrika ve Ortadoğu olmak üzere binlerce katliam, binlerce sömürü hiç yapmamış gibi!

Daha dün Irak’ta, Gazze’de binlerce insana zulüm, tecavüz yapmamış gibi!

Peki biz insanlar olarak bu olaylara nasıl baktık:

Utandık mı, Üzüldük mü, gerekli ne yaptık sorusu sorulmaz mı?

Hatta bu Emperyalist söylemlerle hak mücadelesi veren insanlara olmadık kötülükler, olmadık iftiralar yapmadık mı?

Kapitalist Sınıfın bu sapkınlıkları sanki yeniymiş gibi herkes de bir sessizlik, her kesimden birkaç cilalı nutukla geçiştirilmedi mi?

Çünkü biz insanlar da bu köleci sınıfın birer kölesi haline getirilirken utanmayı onuru unutmadık mı?

Her olup bitenlere kendi siyasi gözlükle bakarak yine onların dümen suyunda kulaç atmıyor muyuz?

İnsanlık tarihi kadar biz insanlar da suçlu…

İyi ve kötüyü ayrıt ederken hep olaylara kendi siyasi, inanç, yerel gözlükle bakmadık mı?

Yedi yaşında çocukla nikah kıyan tarikat üyesini soguladık mı?

Başka insanların sofrasından çalan insanları utanma ve insanlık adına sorguladık mı?

Erdemsizliğin erdem olduğu bir dünyada biz insanlık ne yaptık?

Hep; “bana değmeyen bin yıl yaşasın” mantığı ile onursuzlaşmadık mı?

Kapitalizmin son aşaması Emperyalizm derken, bunlar ahlaksızdır, erdemsizdir, kan emici derken sesleri çıkmayanların bugün Dünyanın dilinde dolaşan bu sapkın hareketlere timsah gözyaşı dökmesi ne kadar inandırıcı olur…

Bu kesim eskiden de böyleydi bundan sonra da böyle olacak bunu düşünmek çok mu ağırımıza gidiyor.

Bugünkü siyasi ahlaksızlıklar kendi kendine mi oluştu sanıyorsunuz!

Sömürü kültürü, sömürü reklamı hep bunların alt oluşumu değil mi?

“Canım bunlar dinsiz, imansız” diyerek işin içinden sıvışmak en basiti ile iki yüzlülük ve yavşaklık değil mi?

Televizyonlardaki sabah yayınları çok mu mahzun!

Her yılbaşında piyasaya çıkan guruplar neden bu sabah yayınlarına ses çıkarmazlar.

Çıkaramaz!

Çünkü her olaya kendi penceresinden bakarsan hiçbir halt edemez duruma düşersin.

İnsanoğlu iyi yaşam şartlarını zorlamak için bilimde, sanatta olmadık başarı sağlamıştır.

Neden; iyi bir yaşam tarzı yaşamak için doğru da yapmış.

Ama aynı insanlık sağında solunda olan savaşlara, sömürü düzenine, ahlaksızlığa, rüşvete, talana hep kendi menfaatleri doğrultusunda bakmıştır.

Ve ne yazık ki bu Emperyalist kandan beslenen bu şerefsizler kadar tüm insanlık suçlu.

Bu kan emiciler karşısında insan olmanın dayanılmaz sessizliği…

Siz de suçlusunuz.

Derler ya “Tarih Tekerrürden İbaret” diye bu sözün hala gündemde yerinin olduğunu bize bu tarihte AKP'nin sayın vekili göstermiş oldu.

Vekil 500 Bin Lira ile geçinemediğini söyledi!

Adam belki de doğru söylüyordur kimbilir!

İktidarın ekonomi yönetiminde geldiği noktayı en iyi şekilde yine bir iktidar milletvekili söylüyordu.

Yıllarca süregelen yönetenle yönetilen arasındaki en keskin çelişkiyi anlatıyordu geçinemeyen vekil.

Peki Sayın Omurgasız Vekil sen 500 Bin Lira ile geçinemezken nasıl oluyor da Meclise Gelen Kanun Teklifini reddetmek için parmak kaldırıyordun.

Ne idi meclise gelen Kanun Teklifi: “Emeklinin maaşı yükselsin.”.

Hiç mi vicdan yok sizlerde?

Bu halkı açlığa mahkum ederken utanmadan “ben 500 bin lira ile geçinemiyorum” derken hiç mi sıkılmıyorsunuz?

Peki bu ve buna benzer çıkışlara karşılık ahalimiz ne diyor?

İnanın bir şey demiyor…

Halkımız zenginin lüks içinde yaşamasını sever kendi sefilliğine de şükür çeker.

Zaten bu durumda olmasa, halk kendi sınıf bilincini bilse ne o vekil böyle konuşabilir ne de o vekil meclise girebilir.

Tüm mesele olaylara ve siyasete sınıfsal bakmaktır.

Yıllarca sizleri bölüp parçalayan, vatan, millet, ezan nutukları ile uyutanların dışa vurmuş halidir o vekilin bunları dile getirmesi.

Aslında işin özüne bakılırsa vekilin bu laflarına da fazla kızmamak gerekiyor.

Bu görünen ve bilinen birşeyin su yüzüne çıkmasıdır.

Vekilin sarfettiği bu sözler karşısında diğer partiler hemen kendilerine rol kesmesinler çünkü sonuçta hepiniz aynısınız.

Bu memlekette para ile delege satın alınmadı mı?

Bu memlekette kamu kuruluşları baskısı ile birinci sıra vekil olmadı mı?

Kendi partisinin üyeleri “benim malım iki kuşak geleceği besler. Siz aklınızı başınıza alın” diye tehdit edilmedi mi?

O dönemlerde de halkımız yan gelip yatıp işi duymamazlık numarası ile geçiştirmedi mi?

Ahalimiz hala bu konuda ölü taklidi yapmıyor mu?

Halkımız kendine benzeyen insanları pek sevmez.

Halkımız Şark kurnazlığına yatmasını pek de bilir.

İşte bu durumdan dolayı geçim sıkıntısı geçiren vekile kızmıyorum çünkü onu seçen de sensin.

Tekrar etmeye devam edeceğim:

Ne olursan ol, hangi kariyer sahibi olursan ol tüm mesele sınıfsaldır.

Sınıf bilincine sahip olmaktır.

Egemen sınıfı ve onun şakşakçılarından sana fayda gelmez sevgili ahalim.

Senin kurtuluşun mensubu olduğun sınıfın zaferindedir.

İnsanlık yaşamı boyunca düzgün insan olmak ve düzgün toplum olmak için çok uğraş vermişlerdir.

Herkes hata yapar ama bu hatalardan ders çıkarır ve çıkarmalı ki bir daha hata yapmasın.

Kendi varoluş biçimini başkalarına ipotek eden toplumlar “gelene ağam gidene paşam” deme gönüllülüğüne sahiptir.

Siyasette insan uğraşının bir sonucu olduğuna göre başkalarını suçlamadan önce kendi eylemlerini gözden geçirmeyi salık verir.

Kendini tanıma, kendini sorgulama yani varoluş seyrini bilen toplumlar da buna paralel uygarlık ve demokrasi alanında başarılı olmuşlardır.

İktidar tüm bu yaklaşımların dışında kalarak, rakiplerini sindirerek ayakta kalmaya çalışıyor.

İç siyaset bir sürü sorunlar varken yeni yeni buluşlar, düşmanlıklar yaratarak toplumu başka konularla meşgul ediyor.

Günlerce, aylarca seçilmiş belediye başkanlarının hiçbir etik kuralı tanımadan görevden alınmaları televizyonlarda eli çubuklu kendini bir şey sanan insanlarla gündemi meşgul ediyor.

Aziz İhsan Aktaş’ın; “geldi, gitti, uçtu, şunu dedi, bunu dedi” laflarla kamuoyu aylarca meşgul ediliyor.

Aziz İhsan Aktaş son 15 Yılda 594 ihale almış.

Aldığı ihalelerin 121'i CHP'li Belediyelerden, 437'i si AKP'li Belediyelerden geri kalan ihaleler Genelkurmaydan tutun da Yargıtay, Üniversiteler olmak üzere devlet kuruluşlarından.

Bir insan düşünün akşam televizyonun başında oturuyor çakma pijaması ile çayını yudumlarken haberleri izliyor!

O insan şu soruyu sormaz mı?

“Tamam da bu adam bir CHP'li belediyelere mi rüşvet vermiş? Diğerlerine hiç mi bir şey vermemiş? Rüşvet alan kadar rüşvet veren de suçlu değil mi?”.

Suçlu…

O zaman bu adam niye koruma ordusu ile mahkemeye gelirken halkın seçtiği başkanlar jandarma arasında kelepçeli geliyor?

Bu ve buna benzer soruları soramaz bir durumda olursak biz daha çok buna benzer filmleri izleriz.

Benim aslında üzerinde durmak istediğim konu CHP'li Belediyeler ve bu olayları değerlendiren CHP yöneticileri:

Bu halk AKP Yönetimden bıkmış usanmış ve bu nedenle Yerel Seçimlerde CHP'yi iktidara getirmiş.

CHP'li yöneticilerin kılı kırk yarması gerekmez mi?

Neden Aziz İhsan Aktaş'a 121 ihale verilmiş hiç mi araştırmadınız kardeşim!

Bu adam kim, geçmişe kimlerle çalışmış, bunları düşünmeden hareket edersen iktidara tam da gollük pas vermiş olmuyor musun?

Şimdi parti tabanı bunları sorgulamadan karşıya sallarsa bu iş olmaz sadece sallamakla kalır.

Hangi siyasi görüşten olursanız olun olayları çapraz sorgulamaz iseniz, herhangi bir olay karşısında varoluş tarzı göstermeden aciz olursanız sizi yönetenler sizi istediği gibi sündürür hem de don lastiği gibi sündürür.

Bir daha söylüyorum am herhalde daha çok söyleyeceğim…

Geçenlerde Mersin Milletvekili AKP'ye geçti haklı olarak CHP'ye oy vermiş kişiler kızdı tamam ama önce şunu sorgulamamız gerekmez mi “bu adamı kim listeye koydu? İlçe başkanı mı, il başkanı mı, Genel Merkez mi?”.

Bunlar sorgulansın ki gelecekte herkes adımını ona göre atsın.

Şimdi partiler üye yapma yarışı içerisinde!

Başka partilere diyeceğim bir şey olamaz ama CHP her önüne geleni üye yaparsa, özellikle FETÖ kaçkınlarının bir sığınak gibi CHP'yi kullanmasına izin verirse ileride daha büyük sorunlar yaşanmaz mı?

“Lider nasıl olunur” sorusu hep gündem de olur.

İşte bizlere fırsat.

Yakında başta İmamoğlu olmak üzere savunmalarını göreceğiz ve ona göre bir yazı yazmak kaçınılmaz olacak.

Herkesin baktığından çok gördüğünün aklına kaydedildiği bir yer.

Akıllı yapılan işleri görünce insan olduğumuz ve bir beyine sahip olduğunuzdan dolayı gurur duyuyorsunuz.

Dubai bunun en güzel örneği.

Diğer yandan Dubai'nin besin kaynağı akılsız insanlar.

Burada da bir çelişkiler yumağı ile karşılaşıyor insan.

Kapitalist toplumların bir Ülkenin gelir kaynaklarını kendi görkemli yaşamlara nasıl yem ettiğini gösteriyor bize.

Ben kendi yorumumu da katarak gördüklerimi ve çelişkileri anlatmaya çalışacağım:

Ülkenin adı Arap Emirliği.

Yedi adet büyük aile var. Her biri ayrı bir emirlik diye geçiyor ve bunların en zengin olanı Abu-Dabi’de yaşıyor.

Ortada halk denen bir topluluk yok.

Büyük şirketler teşekkürlerini bile Emir'e yapıyor. Heryer Emir adına sanki kendi mülküymüş gibi.

Beni şaşırtan bir olay da oradaki insanların trafik kurallarına mükemmel bir şekilde uyumu.

Muhteşem yollar, gökdelenler, pahalı ve çok kaliteli oteller, içerisinde dünyanın en pahalı ve ünlü markalarını satın alabileceğiniz alışveriş merkezleri, şık yazlık evler!

Ortada Arap Emirliği Vatandaşı görmeniz ise neredeyse mümkün değil.

Sanki Dünya Halklarının birleştiği yer.

Sistemin arkasında sömürünün yeni adı küreselleşmenin mucidi Anglosaksonlar var.

Her milletin insanları burada.

Bu filmin robotları, yani köleleri Hintli ve Pakistanlılar.

Zor ve ağır işlerde bu insanları çok net görebilirsiniz.

Bir inşaatın yanından geçerken bir Pakistanlı ile göz göze geldim. Bizim guruba bakışı ve içinden geçenler gözlerinin derinliklerinden ışık saçıyordu. Bu gözler bana bizim Avrupa’da çalışan Almancıları hatırlattı.

Kim bilir belki de bu insanlar kendilerini çok şanslı görüyorlardır!

Haydi biraz da empati yapalım:

İranlısınız ve zenginsiniz. Ülkenizde ağır bir rejim var. Herşeyin serbest olduğu, size yakın her türlü markayı satın alabileceğiniz hangi ülkeye gidersiniz?

Yatırım yapmak için Türkiye’mi, Dubai mi?

Ülkenizde elli bin tane vergi var, Lojistik sorununuz var ama Dubai'de yalınızca bir adet vergi var o da yüzde 4.

Umarım Devletimizi yönetenler bu basit çözümlemeyi çözmüştür diyelim.

Kapitalist Sistem Ülkemizde dahi o kadar reklam yapıyor ki,

Dubai bedava, herşey ucuz ve ancak bu kadar iyi propaganda yapılır.

Fiyatlar öyle ayarlanmış ki, sizin ülkenizdeki fiyattan çok daha az düşük.

Yalan değil ucuz ama taşımaya değecek kadar mı?

Bence değil.

Ama bayanlarımız benle aynı fikirde değil zaten gitmeden dolmuşlar biz oraya alışverişe gidiyoruz nokta...

Ne yazık ki bu kervana ben de katıldım.

İşte bu Global Dünyanın Propagandası karşısında ne yazık ki bizde dik duruş gösteremiyoruz.

Her yeni görülen yerler insanın ufkunda yeni bir iz bırakır.

Bırakmalı da ama bizim gezimizin en karlı yanı müthiş bir dostluk lezzeti oluşturması.

Bu dostluğa, samimiyete ben şahsen hiçbir şeyi değişmem.

İyi gezmeler…

“Ne okuyorsunuz üstad” dedim “Demokrasinin canına okuyorum” dedi.

Bu alıntı Usta Yazar Aziz Nesin'in “Zübüklüğün Sonu Yok İncelemesi’nden alınmıştır.

Gerçekten memleketin metrekaresine neredeyse üç Zübükzade tipler düşüyor.

Etrafımıza bir dikkat edersek Azizi Nesin'in gördüğünü biz de görürüz aslında ama usta gibi anlatamayız bu da bir gerçek.

Şimdi kendi içimizden ve dışımızdan Zübüklük vakalarına bir göz atalım:

-Kemal Kılıçdaroğlu Genel Başkanken eleştirenlere en babayiğit küfür edenler şimdi kendileri en sotalı küfür ve hakaretleri ediyor.

-Daha dün herkesi PKK'lı olmakla suçlayanlar Şimdi Öcalana Kurucu İrade diyor.

-Kendileri Muhalefette iken Türkiye'yi Avrupa Birliği’ne, AHİM'e şikayet edenler şimdi muhalefeti suçluyor siz nasıl bizi dışarıya satarsınız diye.

-Kardeşim Esat diyenleri çılgınca alkışlayanlar Esat Katil deyince de alkışlıyor.

-Emeklinin hakları için bildiri okuyan gençlere emekli saldırıyor…

Gerçekten hepimiz Zübük olmuşuz galiba.......

CHP'den Mersin Milletvekili olarak seçilen, AKP'ye geçince topuk selamına duran Zübükzade bizlerin bir daha Aziz Nesinin Zübük Eserini hatırlamamız sebep oldu.

Muhalif olarak geçinen bir gazete yazarı bunun üzerine köşesine taşıdığı eleştiride şöyle diyor:

“Dünya Demokrasi Tarihinde ilk Meclis bizim Anadolu'da M.Ö.168'de Antalya-Fethiye -Kaş çevresinde kuruldu. Muhalefet Partisi CHP neden -partisinden transfer olanın milletvekilliği de düşer- diye bir kanun teklifi vermiyor?”.

Yazarımıza ufak bir hatırlatma yapalım!

Bir: O tarihte Anadolu bizim topraklarımız değildi. Aklınca biz demokrasinin ilk geldiği topraklarda oturuyoruz diyecek ama ne yazık ki bu Anadolu Topraklarını da kendimize benzettik.

İki: Başka partilerden CHP 'ye katılan vekillere ne demeli!

Keşke o zaman da buna benzer yazılar kaleme alsaydın. Alamazsın çünkü sen de bir Zübüksün.

Milletvekillerinin parti değiştirmesi gerçekten omurgasızlığın doruk noktası.

Ama benim yine ters köşe bir sözüm olacak:

Bu Zübük Tiplemeleri partiye milletvekili, belediye başkanı yapan Genel Merkez Yöneticilerine ne demeli?

En azından siz de bir Zübükzade Adayı olma yolundasınız.

Partinin önünden geçeni üye, vekil, yönetici yaparsan sonun bu olduğunda ağlamayacaksın.

Parti içinde ideoloji, tüzük, ilke peşinden koşanlara; “Bunlara bakma canım, bunlar bir avuç marjinal tipler” dersen şimdi ağlamayacaksın.

Gerçekten mensubu olduğu partinin siyasi görüşünü benimsemiş, kendi düşüncesini iktidara taşıyan bir kuldan Zübüklük göremezsiniz.

Zübükzade kardeşim peki bunlardan ders alınıyor mu?

Aksine yaşananlardan ders çıkarmak kimsenin aklının ucundan bile geçmiyor.

Çünkü hala CHP'yi bir sığınak, kamufle yeri olarak görenlere törenle rozet takılıyor.

CHP'nin Kurultayına bile gelmeye tenezzül etmeyen tipler Parti Meclisine giriyor.

O zaman geriye tek birşey kalıyor:

Yaşasın Zübükler…

Kendisine Hoşgeldin diyor atandığı bu zorlu görevde başarılar diliyoruz.

Sanırım kendisini nasıl atmosferin beklediğini ilk günden kendisi de farketmiştir Sayın Vali!

Göreve başlarken Valilik Binası önünde kendisini karşılayanlar arasında kendisini bu göreve atayan Cumhurbaşkanımızın aynı zamanda Genel Başkanı olduğu İktidar Partisi Teşkilatından kimsenin bulunmaması Sayın Valiye de sanırım sürpriz bir HOŞGELDİN Hediyesi olmuştur.

Karşılama resimlerine bakarken sanırım mesleğin verdiği alışkanlık ilk dikkatimi çeken bu oldu.

Ak Parti Teşkilatı adına Vali Beyi karşılayan tek isim galiba İl Genel Meclisi Başkanı Av. Latif Ağır’dı.

Belediye Başkanı Evren Dinçer’i Ak Parti Teşkilatı adına saymıyorum!

Çünkü şehrin Belediye Başkanı olarak Vali beyi karşılamaması nezaketsizliğin de ötesinde bir şey olurdu zaten.

Tabii bu durum siyasetle ilgilenen bazı vatandaşlarımızın da dikkatini çekmiş ki;

“Parti ile, milletvekilleri ile, teşkilat ile vali beyin arasında daha gelmeden sorun mu yaşanıyor?” dedikoduları özel kulislerde dillenmeye başladı bile.

Tıpkı Ak Parti Aksaray Milletvekilimiz Cengiz Aydoğdu gibi,

Vali bey Siyasal mezunu yani Mülkiyeli.

Üstelik Ankara’nın Çankaya İlçesi gibi çok önemli bir metropolün Kaymakamlık görevinden geliyor.

Yani Devleti de, Devlet Yönetimini de iyi bilen birisi olsa gerek.

Aksaray hizmete ihtiyacı olan bir şehir.

Bu hizmet te iktidar Vekilleri,

Şehrin Valisi,

Şehrin Belediye Başkanı,

İktidar Partisi Teşkilatının uyum içerisinde birlikte hareket etmeleri ile mümkün olabilir ancak.

Ama daha ilk günden yaratılan bu algı,

Aksaray’ı önümüzdeki günlerde,

Hatta birkaç yılda yine çok zor günlerin beklediğini düşündürüyor.

Hakikaten biz de merak ettik;

Daha ilk günden bu neyin mesajı?

Bu tür masallar bizim gibi Üçüncü Dünya Ülkelerinde en sığındığımız bir siperdir adeta.

Coğrafya kader mi değil mi? tartışması çok yapıldı. Ama bir insanın yaşadığı bölge çevresi insanı hiç etkilemez dersek biraz gerçekle bağdaşmaz.

Bir Varmış Bir Yokmuş Hem Varmış Hem Yokmuş.

Tıpkı yaşadığımız coğrafya gibi bizi yöneten liderler de sanki bize yapışmış, bizim kaderimiz olmuş neredeyse.

Bizim gibi toplumlarda lider çok önemlidir!

O hepimiz adına hep düşünür, hep çözüm üretmeyi ondan bekleriz.

Lidere köle efendi kıvamında bağlı olmak çok sağlam partili olarak anılmamıza sebep olur.

O zaman liderlerin özelliklerine bakmada yarar vardır.

Aslında bizim özeliklerimizin yansımasıdır liderler ama olsun biz herşeyimizi, irademizi ona emanet ederiz.

Onun gibi durur, onun gibi yürür, onun gibi giyinir, hatta onun gibi düşünürüz.

Ters düşünmek, lideri eleştirmek itaatsizlik sayılır!

Çünkü biz tüm benliğimizi, özellikle siyasi tercihlerimizi ona emanet etmişizdir.

Liderler bugün beyaz dediklerine yarın siyah derse o zaman ne olur?

Haydi lideri geçtik, ona kayıtsız şartsız teslim olan birisinin hangi psikolojik travma içinde olduğunu çok merak ederim.

Bu kişileri sosyolojik olarak analiz etmeye çalışırım ve sonunda hiçbir veri tabanına uymadığına şahit olurum.

O zaman nasıl bir lider tipleri vardır siyaset biliminde?

Otoriter, demokratik, karizmatik bunlardan hangisi bize uyar!

Ortak tercihimiz Demokratik Lider tipi olur çoğunlukta.

Çok partili dönemde en demokratik lider diye Ecevit bilinir.

Ama DSP’nin bir kurultayında bir milletvekili aday oldu sen partinin üyesi değilsin diye salondan çıkarıldı.

Düşünebiliyormusunuz partinin Milletvekiline sen bu partinin üyesi değilsin demenin nasıl bir akıl tutulması olduğunu.

Bize kala kala en uygunu Otoriter liderlik kaldı ki zaten de olan bu değil mi?

En eski liderlik türü olarak bilinir siyasi literatürde.

Max Weber otorite tiplerini açıklarken bu tipler içerisinde liderlik anlayışını da ortaya koymuştur.

Weber otorite tiplerini açıklamada çıkış noktası olarak “meşrutiyet” ölçüsünü temel almıştır.

Otoriteyi elinde bulunduran lider zaman içerisinde kendini efendi, halkı da köle olarak görmeye başlar.

Bu algıyı kendinde ve çevresinde gören lider bugün siyah dediği şeye yarın rahatlıkla beyaz diyebilir.

Sayın Bahçeli’nin son günlerde kendine bile ters olan çıkışını nasıl okumamız gerekir!

Ben bundan ziyade Bahçeli’nin 1999 da asılsın 2025 de N'asılsın demesini tabanında nasıl karşılandığı!

Tabanın büyük bir kısmının “Liderin bir bildiği vardır kıvamında” yaklaştığı bir gerçektir.

Toplum olarak beş aşağı beş yukarı aynı düşünürüz ve lidere toz kondurmayız.

O zaman da bırakın Lider istediği gibi düşünsün…

Bizler de; “Bir Varmış Hem Varmış Hem Yokmuş” gibi masal dinlemeye devam edelim.

Ben basın adına düzenlenen etkinliklerden sadece Başkan Dinçer ile CHP nin kahvaltı etkinliğine katıldım.

Borsanınkine haberim olmadığı için, STK ların toplu etkinliklerine ise çok arzu etmeme karşın bazı nedenlerden katılamadım.

Ama katılan arkadaşlardan yaşananları ve atmosferi dinledim.

Öncelikle şunun altını çizmek istiyorum.

Kurumlar yılda sadece bir kez değil birkaç kez basın toplantıları şeklinde uygulamalar ile yaptıklarını anlatmalı.

Belediyenin 10 Ocak Gazeteciler Günü etkinliğinde Başkan Evren Dinçer’in yaptıkları ve yapmayı planladıkları ile ilgili gösterilen sinevizyon toplu gösterisini izleyince yapılanların önemini ve şehre katkısını çok daha iyi süzebiliyorsunuz.

Yapılanlar yeterli mi?

Elbette değil.

Yanlış olan şeyler de elbette var.

Benim söylemek istediğim;

Zaman zaman birer birer sizlere aktardığımız çalışmalar hepsini birarada gördüğünüz zaman ki görkemi yansıtmıyor.

Bu yıl ki Gazeteciler Günü etkinliklerinde çok değişik duruşlar, tavırlar ortaya konmuş.

Sayın Valimizin Turizm Otelcilik Uygulama Okulu’nda düzenlediği bir toplantıda davet ettiği bir hanımefendi aracılığı ile tüm arkadaşlarımıza, daha doğrusu camiamızı ayar verilmeye, küçümsenmeye kalkışılırken tavır koyan birkaç arkadaşımız dışında Yerel Basına reva görülen tavrı YARABBİ ŞÜKÜR diye karşılayıp utanmasalar bir de alkış tutacak olanların bazıları Vali beyin bu yıl ki Gazeteciler Günü etkinliğini protesto edip katılmamışlar.

Gerçi Sayın Valimizin tayini çıkmasa idi böyle bir tavır koyacak cesareti gösterebilirler mi idi o da kuşkulu ama…

STK ların toplantısında bazı arkadaşlarımız toplantıyı düzenleyen STK başkanlarına resmen efelenmişler.

Hatta aba altından sopa gösterenlerin bile olduğu söylendi.

Ama STK başkanları da;

Siz basın mensubusunuz. Söylediklerinizi sineye çekeriz” havasına girmedikleri gibi,

Haketmedikleri eleştiri ve suçlamalar konusunda da sessiz kalmamış gereken tavrı koymuşlar.

STK Başkanlarının çoğunluğunun bu şehre yeterli hizmeti vermedikleri konusunda benim kadar eleştiri yapan çok kişi yoktur.

Ama yüzlerce, binlerce kişinin oyları ile oraya seçilenlerin hiçbirisi de biz basın mensuplarının oyuncağı, kuklası değildir ve olmamalıdır da.

Anlaşılan bazı arkadaşlarımız bir yerlerden aldıkları telkinler ya da güç ile bu şehrin yeni yöneticileri olmaya hevesleniyorlar.

Arkadaşlar gelin biz işimizi yapalım.

Yönetenlerin eksiklerini ortaya koyalım daha çok çalışsınlar, yanlışlarını yazalım düzeltsinler.

İyi yaptıkları işleri, hizmetlerini kamuoyuna aktaralım kendilerini daha fazlasını yapmak zorunda hissetsinler.

Kurultayların ortak değişmeyen bir sonucu vardır:

“Birlik beraberlik içinde güçlenerek çıktık!”.

Gerçekten işin özü öyle mi?

Son nokta konunca herkes kendi yaşamındaki gölgeli ve bulutlu hayat akışı ile mi karşı karşıya kalacaktır.

Ben yine de klasik dümen suyunun içinden başka bir görüş açısı yolu açmaya çalışayım.

Ama bu Kurultay hiçbir geçmiş kurultaylara benzemez.

Elbette geçmişte bugünü aratmayacak çok şeyler de olmadı değil.

Parti kapanmış, yeni bir düzen oluşmuş, partinin tekrar açılmasına müsaade edilmiş ve o bol köpürtülü heyecan yine yaşanmıştı.

Ve ortak görüş şu şekilde tecelli bulmuştu:

“Örgütlü dayanışmamız ve mücadelemizin sonunda partimiz tekrar açıktı!”.

Hiç te öyle olmamıştı aslında!

Düzen kurucular kapatın dedi kapatıldı, haydi yeter bu ceza dediler ve parti açıldı.

Ama bu kurultaydan önce yaşanmış olaylar vardır.

Bir kere başta İmamoğlu olmak üzere partinin onbeş seçilmiş belediye başkanı görevlerinden haksız bir şekilde uzaklaştırılmıştır.

İstanbul İl Başkanlığı iki başlı olmuş, düzen koruyucuları oraya bir yandaşı görevlendirmişti.

CHP ne yaptı?

“Kaderimse çekerim” diyerek ağlamadı.

Demokratik tüm haklarını kullandı Kurultay aşamasına kadar yüzlerce miting yaptı, toplantılar yaptı yani direndi, mücadele etti.

Bunun sonucu Genel Başkan yavaş yavaş lider olma kapısını araladı.

Ve kurultay bu gölgede yapıldı.

İşte tam bu yüzden bu kurultayın önemi çok büyüktür.

Kurultay oldu; bir süre daha kim ne oy aldı, kim seçildi furyası devam edecektir.

Ama bunun hiçbir önemi de olmayacaktır.

Bu gözler neler gördü neler…

İki isimi gündemimize alırsak ne dediğim daha iyi anlaşılır.

İhsan Özkes!

Bu muhterem hocamız kurultaydan ençok oy alarak Parti Meclisine seçildi, bu da yetmezmiş gibi bir de CHP listesinden milletvekili oldu.

Bu hocamız sonunda gemiyi ilk terk edenler kervanında Ödüllü Fare oldu.

Mehmet Ali Çelebi!

Peh peh peh…

Hem Ali hem Çelebi!

Bu arkadaş da liste delerek Parti Meclisi Üyesi oldu ve milletvekilliği de cilası oldu.

Nerede bu arkadaş?

“Ben de bu diyardan şaha giderim” diyerek ve yuvarlak dönüşünü yaparak AKP'nin serin sularına kendini attı.

Burada asıl sorgulanması gereken kim dersiniz?

En bilinçli kurultay delegesi değil mi!

Böylece kurultay delegesinin bilincinin karatasını öğrenmiş olduk.

Ders çıkardık mı?

Geçiniz bunları.

İşte bu ortamlarda nice Selvi Boylum Al Yazmalım seçildi!

Kaç kişiyi tanıyorsunuz veya aklınızda kaldı!

Akılda yine partinin tüm kahrını çeken parti emekçisinden başka.

Bu yazıyı yazarken aklıma Platon geldi.

“Zengin sınıfın alabildiğine zengin olma isteği sonucu demokratik düzene geçilmiştir” der Sevgili Platoncuğum…

Bu sefer yanılalım müsaade edersen ve senin bu kıymetli sözünü görmemezlikten gelelim.

Bu kurultay ve parti programı bize bir daha “Evli evine, köylü köyüne” tekerlemesini yaşatmasın.

Biz yine seli görmemezlikten gelme lüksünü yaşayarak kuma bakalım.

Partinin harcının temel taşı olan kuma.

Bir diğer yanda bu hastalıklar karşısında yetersiz kalan sağlık kuruluşları,

Alınamayan tedavi randevuları,

Hasta yoğunluğundan bunalıp bu stresi kaldıramayıp hastalara karşı agresifleşen sağlık görevlileri,

Ve en vahimi de;

Uzun süreli tedavi gerektirir hale gelen hastalıkların kasıtlı yaratıldığı inancına kapılmış oldukça yüksek sayıdaki vatandaş kesimi…

Evet beyler!

İster inanın ister inanmayın

Paranoya tavan yapmış durumda.

Hastalıkların çok uzun sürede,

Hatta neredeyse hiç iyileşmemesi vatandaşların korkulu rüyası haline geldi.

Hemen dibimizdeki Konya Askeri Hava Üssünde son samanlarda artan eğitim uçuşlarında jetlerimizin salgıladığı yakıt izlerinin bile havadan serpilen mikroplar olduğu inancı bile yaygın hale geldi.

Bir toplum için en tehlikeli şey paranoyadır.

Ve Aksaray’da da Paranoya tavan yapmış durumda.

Benim çevremde konuştuğum her 10 kişiden en az yarısı bu hastalıkların kasıtlı mikrop saçılması ile oluştuğu kuşkusunu taşıyor.

Hatta birkaç gün önce arayan bir abimiz eğitim uçuşu yapan jetlerin bıraktığı renkli yakıt izinin havadan saçılan mikroplar olduğunu iddia edecek kadar inanmış bu duruma.

Bu şehir bunu haketmiyor.

Gerçi sizler yönetici ve siyasetçiler olarak bu şehre hakkettiğinden daha fazla haketmediklerini layık görüyorsunuz ama,

Yine de insanlarımızı bu kadar paranoyanın cenderesine hapsetmeye hakkınız yok.

Birileri çıkıp bu konuda insanlarımızı bu düşüncelerden kurtaracak resmi açıklamalar yapmalı diye düşünüyorum…

Televizyon ekranlarından “okuma oranı arttıkça beni afakanlar basıyor” demişti.

Yine bir öğretim görevlisi; “cahil kesime güveniyorum” diyerek cahilliğe övgüler yağdırmıştı.

İşin komik tarafı bu iki zatı muhteremler eğitim kurumunun başındaki okumuş cahiller.

Geçtiğimiz günlerde Yeni Şafak Gazetesi’nde Ersin Çelik Köşesinde; “bizim solcular sol taraflarından ne zaman uyanacak” başlığı ile bir yazı kaleme aldı.

Yazıda, sol kesimin Filistin konusunda neden hiç tepki vermediklerini dile getiriyor.

Bunu sokaktaki birisi söylese anlarım da köşe yazarlığı yapan bir kişinin bunu demesi tam da okumuş cahil sıfatına ayna tutar cinsinden.

Bir kere Sol kesimin sana göre bu işlere neden kayıtsız kaldığı senin yanlış dış politikandan olamaz mı?

Senin Filistin denen bir derdin yok ki, varsa yoksa Hamas.

Unutma ki Hamas, Filistin'de mücadele eden siyasi partilerden biri.

Sen El-Fethiye, Filistin Kurtuluş Örgütü gibi mücadele verenlerden neden hiç söz etmezken varsa yoksa Hamas'tan bahsediyorsun?

Çünkü dış politikaya dini eksenli bakıyorsun da ondan.

Tüm olaylarda olduğu gibi dış politikaya da yalınız dini açıdan bakarsan belli bir kalıbın içinde buharlaşır gidersin.

Bizim asıl derdimiz başkalarının ideolojilerine obsesyon ile gönülden bağlı, yaratmaktan ve üretmekten, yoksun okul bitirmeyi birey olmak sanan insan profili insanlarla.

Kardeşim bir yazı yazıyorsan araştır sol ve devrimci hareketin Filistin konusundaki tutumunu.

Bir araştırma zahmetinde bulunmaman içinde bulunduğun siyasi yandaşlığın bir göstergesi değil mi?

1973 yılında Filistin konusunda başta Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının (yani 68 Kuşağından İnsanlar) Filistin Örgütünün yanında Siyonizme karşı fiilen savaştığını sağır sultan bile bilir.

Halen Filistin Topraklarında 14 devrimcinin mezarı bulunmakta.

Faik Bulut 7 yıl İsrail zindanlarında kalmıştır.

Sizinkiler de o zaman Filistin’de İsrail’e karşı savaşan Devrimcilere “terörist” diyordu.

Senin ağbilerin de 6. Filo karşısında Şükür Namazı kılıyordu.

Bunları bilmeden veya bilerek “Sol, Filistin konusunda ne zaman uykudan uyanacak” yakıştırması senin uykulu anına gelen bir durumun da açık ifadesi değil mi?

Bu konuda tek namuslu Dilipak çıktı.

Özür diledi sizler bu olgunluk ve haysiyeti bile göstermekten aciz olmuyormusunuz?  

Solu seversiniz veya sevmeyebilirsiniz ama olmayan genel kültürünüzün içinde bunu böyle kabul etmek zorundasınız.

Sol; Dünya Konjonktüründe Anti- Emperyalist, Anti- Faşisttir.

Ezilen ve haksızlığa uğrayan Dünya Halklarının hep yanında olmuştur ve olacaktır.

Sömürü ve vurgun düzeninin hep karşısında olmuştur.

Bu ilkeler solun kırmızı çizgileridir.

Kemal Beyin yanlışını eleştirenlere kendi paylaşımlarında ağır hakaret edenler şimdi en çok onlar sallıyor Kemal Beye.

Oer ortamda dile getirildi “Ekmeleddin'in adaylığı neyin nesi?”.

CHP'nin geçmişi nedeniyle özür dilemeler, Menderes, Erbakan sevicililiği yaparken bunları eleştiri konusu yapan arkadaşlara marjinal birkaç kişi şimdi sırası mı diyenler Kemal Beye sövmek için ikili üçlü sıralara giriyorlar.

Bu arkadaşların bir yıl, iki yıl sonra şimdi savundukları kişiler hakkında ne söyleyeceğini kestirmek mümkünmü!

Artık şu kaçınılmaz bir hal aldı:

Büyük Orta Doğu Projesinin sadece yönetenlere değil iktidar muhalefet partilerinin hepsine uygulandığı kesin.

Bu projenin ürünü kimler olduğu aşina artık.

Adalet, hukuk, iş, ekmek unutuldu gitti, varsa yoksa Bahçelinin U dönüşleri.

Aklı başında olan herkes huzurlu ve barış ortamında yaşamayı ister.

Bunun tersini düşünen, bundan siyasi rant sağlayan tiplerle bizim zaten işimiz olmaz.

Şimdi gelelim sorulması gereken sorulara:

Ne oldu da Bahçeli 180 derece dönüş yaptı bunun sebebini açıklamalı.

“Canım bunun sebebi gayet basit devlet aklı” diyenler olacak.

O devlet aklını biraz köşeli düşünsen başka partilerin yaptığı devlet aklı olamaz mı?

Örneğin Erdal İnönü'nün Kürt Kimlikli insanları SHP listesinden aday yapması.

Bu derin işlere girmeyelim ki Devlet aklınız karışmasın paket halinde dursun.

Son süreçte CHP ne yapmalıydı sorusuna gelince;

Başta Cumhur İttifakı bir özür dilemeliydi.

Daha dün “CHP ye verilen oy PKK ya gider” diyenler şimdi İmralı'ya yüzerek gitmek istiyor!

Hiçbir hukuk tanımayan bu iktidar ne Anayasa Kararlarına ne AHİM Kararlarına uymadıkları ve bu yasa tanımayan bir iktidarın dümen suyuna giremem demeliydi.

Onlarca belediye başkanı tutuklanmış, seçimle gelen belediyelere kayyumla çökülmüşken “gel barış yapalım” demek insan zekasıyla dalga geçmekten başka birşey değildir.

Tüm bu olumsuzluklara son verilirse komisyona katılırım demeliydi.

Ama: ‘Biz Çözüm TBMM dedik’ gibi basit şeylere sığınmak biraz acemilik gibi geldi bana.

Haydi komisyona girdin. İmralı'ya gitmeme kararı tam bir tuzağın içine düşmeden başka bir şey değildir.

 Buraya not düşüyorum: Bu çözüm; Terörsüz Türkiye Palavrası seçime kadar sürdürülecek, bu proje sadece içe dönük gelecek seçimleri manipüle etmekten başka birşey değil.

CHP İle DEM Partisinin arasını açmanın, yani muhalefeti parçalamanın bu kadar kolay olacağına Cumhur İttifakı bile beklemiyordu.

İşte bu tuzağı göremedi CHP.

Umarım ben yanılırım.

Başta yargı olmak üzere her şeyi siyasallaştıran bir anlayışla bu masada oturulmaz.

CHP başta komisyona girmekle hata yaptı bundan sonra ne yapsa nafile.

İmralı Boykotunu Şovenist bir duyguyla dile getirmeleri tedavisi mümkün olmayan bir hal alacaktır.

CHP bu tür yaklaşımlara kendi Sosyal Demokrat Mantığı ile çözüm üretmelidir.

Aksi takdirde başka yollardan medet ummak partinin kimyasını bozar.

CHP komisyondayken Casusluk Davası, Mansur Yavaş’a soruşturma açılması, İstanbul İl Başkanlığının işgali sürerken ve bunlar devam ederken barış masasına oturulacak öyle mi?

Cumhur İttifakı PKK ile barış yapmadan önce Demokrasi ile, Hukuk ile, CHP ile barışa oturmalıdır.

Önümüzde bir kurultay var.

Umarım bu işlerden anlayan, partinin ideolojisini bilen yöneticiler seçilir.

Bu düzlem CHP için son fırsat.

CHP Türkiye'nin planlı bir gelişime ihtiyacı olduğunu belirtmiş ve Yeni 5 Yıllık Kalkınma Planları hazırladıklarını ve iktidara geldikleri taktirde, Cumhuriyet'in ilk yıllarındaki gibi hızlı bir atılım hamlesi gerçekleştirmeyi planladıklarını açıklamıştır.

CHP'nin bu planlı kalkınma önerisine cevap olarak Adalet Partisi basit bir yaklaşımla; “halk plan değil pilav istiyor” demiştir.

Bu sıradan, laf olsun diye söylenen bir laf değil, sağcı partilerin bir duruşunun yansımasıdır.

Tarihin cilvesine bakın ki karşı oldukları Devlet Planlama Teşkilatında başta Turgut Özal gibi insanlar bu kurumdan yetişecek, sonra da karşı oldukları bu kurumdan övünçle bahsedeceklerdir

Bu bir duruş dedik, hatta bir yaşam felsefesi haline gelen popülist kasaba anlayışı ne yazık ki günümüze denk devam etmektedir.

Ne üzücü bir şey ki buna benzer olaylar içinde yaşadığımız Aksaray'da da mevcuttur.

Herkesin bildiği gibi tarihi bir binaya sahip olan Aksaray Tiyatro Salonu uzun süre şehrimizde hizmet vermiştir.

Tarihi bir binanın üstüne yapılan Aksaray Tiyatro Salonu yine bir pilavcı zihniyet tarafından kafeterya haline getirilmiştir.

Aksaray'ın Tek Tiyatro Salonunun kapatılıp birilerine kafeterya olarak verilmesi Aksaray'da hiç kimsenin umurunda bile olmamıştır.

Bırakın Türkiye'yi, Dünya’da belki ilktir bir tiyatro salonunun kafeterya olması.

İkinci vahim olan olay Eskil İlçesi’nde vuku bulmuştur!

İlçe Milli Eğitim Müdürünün kütüphane olarak açtığı mekanı Eskil Belediyesi lokanta haline çevirmiştir. Buna tahammül göstermeyen müdür de intihar ederek acı bir olaya sebep olmuştur.

Eğitim; toplumların ve ulusların sosyal ve ekonomik açıdan kalkınmasının gereksinimlerinden biridir.

Özellikle çağımızda sanat ve eğitimden yoksun toplumlar başka toplumların esaretinden kurtulamaz.

Sanat ve eğitim bir toplumun düşünce ufkunun ve estetik duruşunun genişlemesinin en büyük araçlarından biridir.

65 yıldır “Pilav” kültüründen kurtulamayan toplumun analitik yapısı da arabesk bir hal almaya mahkumdur.

Aksaray Toplumu olarak da bu olaylara sadece kriminal gözle bakıp hiçbir şey yokmuş gibi davranmak bizim açımızdan da vahim bir olaydır.

Oysa sanat, toplumsal meselelere dair farkındalık yaratmanın etkili bir yoludur.

Sanat bir toplumun çevre, insan hakları ve siyasi olaylara bakış açısını, yani ufkunu değiştirmenin çok önemli bir yoludur.

Sanattan mahrum bir toplum kendini ancak “pilav” ve küçük şark kurnazlığı ile avutmadan başka bir işe yaramaz.

Yaklaşık 9 yıllık bir çalışma ile kaleme aldığı AKSARAY TARİHİ ve AKSARAY’da OĞUZ BOYLARI (Boylar-Soylar-Sülaleler) isimli kitabını yayınlandı.

2. Baskısı yapılan kitapta sadece Aksaray Kamuoyunun değil, ailelerin bile kendi kökleri hakkında bildikleri, daha doğrusu az bildikleri yeniden tartışmaya açılacak gibi görünüyor.

Kitabı henüz okuma şansım olmadı ama kitabın ilk çalışma günlerinde itibaren edindiğim bilgilere göre Aksaray’ın başta merkez zadelerinin çoğu olmak üzere tüm aileler kendileri hakkında çok ilginç bilgilere ulaşacaklar gibi görünüyor.

Kimileri hiç tanımadıkları akrabalarından haberdar olacak,

Kimilerinin zadelikleri yeniden şekillenecek,

Kimileri;

“Benim köklerim buradan mı geliyormuş” diye hayretler içerisinde kalacak.

Mahmut Öztürk’ün 9 yıllık çalışması, hazırlık dönemi, çabaları konusunda en çok bilgi sahibi olanlardan birisi benim.

Daha kitap çıkmadan bazılarının bıyık altından;

“Ona buna sorarak kitap yazmış” şeklindeki küçümseyici sözleri Öztürk’e yapılan çok büyük bir haksızlık olur.

Çünkü günde sadece belki de 3-4 saat uyuyarak yüzlerce kaynak kitap araştırmaları yaptığını ben biliyorum.

Bu her babayiğidin harcı değil.

Hele hele Aksaray’ı tanıtan tek eser olarak bilinen Konyalı’nın AKSARAY TARİHİ gibi sıradan bir çalışma hiç değil.

O zamanın Belediye Başkanı Rahmetli Mehmet Dalkılıç’ın başlattığı ve sanırım Rahmetli Taki Tatlıpınar zamanında tamamlanan AKSARAY TARİHİ’nin bilinenlerinin çoğu da belki tersyüz olacak.

Aksaray’a kültürel anlamda katkı duymayı aklının ucundan bile geçirmedikleri için böyle bir çalışmadan haberleri bile olmayan,

Haberleri olanın da görmezden gelmeyi tercih ettiği atanmış, seçilmiş ve Kültür işleri yetkililerinin umursamadıkları bu kitap eminim çok ses getirecek.

Aksaray’da olan Kriminal Olaylar o kadar çoğaldı ki ama hala bazı tipler imaj meselesi yaparak bu olayları ulusal medyaya taşıyan arkadaşlara veryansın ediyor.

Aksaray'da yerel basının çok da masum olduğunu hiç kimse söylemiyor zaten ama basın bir haber yakalamış ana medyaya yollamış vay efendim bunu nasıl yaparsınız Aksaray'ın imajına zarar veriyormuş.

Yolsuzluk yapan, trafik kurallarına uymayan, şehir magandalığı yapan, okulların önünde uyuşturucu satan Aksaray'ın imajını bozmuyor bunu haber yapan bozuyor ne akıl ne akıl.

Bu Aksaray Sevdalısı Palavrası gerçekten baydı artık.

Siyasetçi söze başlar sevdası için hizmet eder, dolandırıcısı, ipsizi, sapsızı, şehri yönetenler lafa başlayınca hepsi ortaklaşa sevdalı olur.

Oysa sevdalı olmak istiyorsan (sanmıyorum pek de haydi istiyor kabul edelim) o zaman şehirde olan bu olumsuzluklara karşı ortak bir tavır almamız gerekmez mi?

Sayın Vali, Sayın Belediye Başkanı, Sayın Siyasi Partilerin Temsilcileri, basın, sivil toplum kuruluşları, muhtarlar ve herkes Aksaray gerçekten iyi yönetilmiyor.

Güvenlik başta olmak üzere her konuda zafiyet belirtisi var.

Bir şehrin imajı başta güvenlik ve huzur içinde yaşamakla olur.

Bir şehrin imajı temiz ellerin kirli elleri yok ettiği zaman olur.

Trafik, çevre, her türlü ortak alan da vatandaşların üstün çabası ile olur.

Herkes yasalara uymak zorundadır.

Yasalara uymayan birkaç magandanın yaptığı yasa dışı şeyleri Aksaray’ın imajı kötü görünür ayakları ile görmemezlikten gelemeyiz.

Bunu istemek bile ben de bir huzursuzluk yaratıyor.

Çünkü hiçbir karşılığının olmadığı ve boşluğa konuşulmuş bir olay gibi geliyor bana.

Oysa güvenlik insanlık tarihi kadar eski bir olgudur.

Huzur ve güven arayışının insanoğlunun ilk var oluşundan bugüne kadar geçerliliğini koruyan bir ihtiyaç olduğu bilinen bir gerçektir.

Güvenlik yaşadığımız evden başlar sokak mahalle kentin yaşanabilir alanına kadar ulaşır.

Herkes bulunduğu yerel biriminin huzurlu güvenli temiz olmasını ister ama bunların başında güvenlik gelir. İnsan bedeninin sağlıklı işlemesi için en temel gereksinim güvenli yaşamdan kaynaklanır.

-Aksaray'da Trafik Berbat,

-Aksaray'da güvenlik iyi değil,

-Aksaray'da akşamları belli bir saatten sonra işin Allaha kalmış.

Tüm bunların üstesinden gelecek kurumlar kim?

Başta Valilik olmak üzere diğer yerel birimler.

Elbette tüm güvenlik sorunları polisiye yöntemlerle çözmek mümkün değildir. Ama buna çareler bulmak da bizi yönetenlere kalıyor.

Bizi yönetenlere yazıldı çizildi en son organize sanayisin de dönen yolsuzluk söylemlerine bir cevap bir açıklama gereği bile duymadı bizi yönettiğini sananlar.

Hani bir beylik laf var ya “Demokrasilerde çare tükenmez” diye!

Sanki çok demokrat bir gelenekten geliyormuşuz gibi.

Neyse biz yine varmış gibi yaparak demokratik hakkımızı kullanalım.

Aksaray'ın sorununun çözümlerinin yazmakla çizmekle olmayacağı kesin o zaman bize, size, yerel basına bir iş kalıyor:

Aksaray'da olan bitenleri ve sorunları CİMER'e bildirmek.

Herkes bu kampanyaya katılsın.

Aksaray’da çözülmesini istediğiniz tüm sorunları CİMER'e bildirsin.

Başta Valilik olmak üzere belediye ve tüm kamu kuruluşlar hakkında beklentimizi, hizmetleri, bildiğimiz yolsuzlukları, adam kayırma, eş dost kollama ne varsa CİMER’e bildirsin bir de böyle bakalım ne olacak.

Aksaray'da huzursuzluk ve güvenli yaşam, uyuşturucu ile mücadele çok ciddi boyutlarda.

Bunu Meclise taşımak, sorunları temelinde kurutmak için siyasi partilerin de bu konulara ciddi eğilmeleri gerekir.

Organize Sanayi Bölgesindeki Ticari Parseller ile ilgili ben yazının özü olarak sadece;

KRAL ÇIPLAK

Dedim.

Nereden bilirdim sadece kral değil vezirler de çıplakmış meğerse…

Yazıya geçmeden önce herkese hakkını teslim edelim.

İlk yazımın başlığında;

“İyi ki Cengiz Vekil var” demiştim.

Sadece Cengiz Vekil değil,

Hüseyin Altınsoy’da, İl Başkanı Hamza Aktürk’te bu konuda Cengiz Vekil ile birlikte hareket etmişler.

Talanın daha da büyümesini engelledikleri için hepsine bir kez daha teşekkür ediyorum.

Ticari Parseller konusu yazdığımız yazı ile birlikte sadece dedikodu malzemesi olmaktan çıkıp gerçek hayata bürünerek kamuoyunun bilgisine sunulunca ortalık bir anda yangın yerine döndü.

Ben haksız kazancın 150-200 Milyon civarında olduğunu sanıyordum ama bir vekilimiz;

“Ne 200 ü 1 Milyara yakın” deyince ağzım açık kaldı.

Hakikaten bir yanda çöpten yiyecek toplayanlar,

Pazarlar bitsin akşam olsun da çürükleri toplayıp evde çoluk çocuğumuza yedirelim derdinde olanlar,

Öte yanda havadan Yüz Milyonlar kazananlar.

Bir de bunları dile getirenlere aba altından sopa gösterenler.

O ne derseniz;

Hani OSB Yönetimi yaptığı Sosyal Medya Açıklamasında;

“Hukuk birimlerimiz konuyu inceliyor yasal haklarımızı saklı tutuyoruz” diyor ya.

Aslında söylemek istedikleri;

“Ayağınızı denk alın. Bu konuyu kurcalamaya devam ederseniz sizi mahkeme mahkeme süründürürüz” şeklinde.

Epey uzun bir süredir ara vermiş olsam da ben mahkemelere alışığım,

O nedenle ABA ALTINDAKİ SOPA beni pek ilgilendirmiyor.

İşin kötüsü şimdi OSB nin Hukukçu arkadaşlarını çok yoğun bir çalışma dönemi bekliyor.

CHP de bu işin peşine düştü.

Mecburen CHP’yi de toptan mahkemeye verecekler.

Özellikle OSB deki arsa spekülasyonları konusunda çok büyük deneyime sahip olan Aksaray CHP Teşkilatı yarın bunu TBMM Gündemine de taşırsa seyreyle sen gümbürtüyü.

Biz sokakta konuşulanı yazıya döktük sadece.

OSB Yönetimi SOPA nın ardına sığınmak yerine;

“Bakın Aksaray Halkı. Ticari Parseller OSB Yönetmeliğinin şu şu şartlarına göre şu isimlere şu kadar dönüm verilmiştir. Parselleri alanlar da ne bu parselleri başkasına devretmiştir ne de bu parseller ile ilgili kurdukları şirketleri hiç kimseye devretmemişlerdir. Şu tarihlere kadar da yatırımlarını yapıp zorunluluklarını yerine getireceklerdir” deselerdi hepimizin içine su serpilecek, rahatlayacak ve avuçlarımızın tüm gücüyle onları alkışlayacaktık.

Şimdi halen merakla bu parsellerin hangi koşullarda, ne şekilde kimlere verildiğinin açıklanmasını bekliyoruz.

OSB nin Hukukçularına da hatırlatayım.

Aklıma geldikçe,

Yeni bilgiler geldikçe bu konuyu kaşımaya devam edeceğim.

Hani şu;

“Geçti de gitti maşallah. Unuttular İnşallah”

Moduna girdiğiniz Zıga Kaplıcalarının Akıbeti ne oldu diye önümüzdeki hafta sormaya başlayacağımız gibi…

Bu kibir ve güç zehirlenmesi bir hastalık olarak çevirir siyasilerimizin amansız yükselişini.

Abartılı gurur ve başkalarını küçümseme duygusu kendini başkalarından üstün görme, özgüven yüksekliği veya cahil cesareti kendisinden farklı düşünenleri hor görme ötekileştirme, umursamaz davranış içine girme hep ufuklara bakma gibi hastalıktır Hubris Sendromu.

Ya ahalimizin bu tür hastalıkların pençesinde kıvranan siyasilerimize bakış açısına ne demeli!

Ahalimiz o kadar da saf değildir hani,

Şark Kurnazlığı içerisinde izler bu tipleri.

Ahalimiz malın ne mal olduğunu çoktan anlamıştır ama hep olayı köpürtür; aslansın, kaplansın, sen bu illere layık değilsin diyerek keser avını.

“Ben neymişim be” havasında olan siyasimiz kendinin hiçbir şey olmadığı zaman diliminin üzerinde dolaşmaktadır artık.

Ahalimiz onun sonu geldiğini anlamıştır çoktan.

Kendine has şark kurnazı ahalimiz çoktandır yaratmıştır yeni siyasi figürünü.

Daimi memnuniyetsizlik, herşeye söylenen, hiçbir şeye tatmin olmayan bir tiplemeler de vardır halkımızın içinde.

Bu tipler genellikle hep söylenir, her lafa “nerede o eski günler” diyerek başlar,

Eski günlerde de bir hikaye yoktur aslında ama o hep bir hikaye varmış gibi geçiştirir yalan dünyayı.

Tüm bu olumsuz eserler güç ve iktidar hırsı benliğine işlemiş bir siyasi yozlaşmanın ürünüdür aslında.

Bunlar birbirini besler birbirine tetikleyen Üçüncü Dünya Ürünleridir.

Bir de olayların hep derinliklerinde yüzen tipler vardır.

Bunlar herkesin topuna Maşallah çeker ama bir adım sonra arkadan söylenmeyi de ihmal etmez.

Hani siyasilerimizin dilinden düşürmediği sözler vardır ya; “içinizden biri”, “sizin evladınız”, “yaparsa o yapar” gibi laf kısırlığında söylenen sözler.

İçimizden biri olduğun doğru çünkü bizden bir farkın yok.

O zaman bizim gibi isen bizden farklı neyin var senin?

Olur mu canım. Malım, mülküm, kariyerim öyle mi!

Senden hiçbir cacık olmaz olmuyor da zaten.

O zaman geriye ne kalıyor?

Ortak değerler…

Bu ortak değerler neyse herkesin o değerleri bir tık yukarıya taşıyacağım demesi doğru değil mi?

Sol bir siyasetçi zaten ideolojisi gereği halkın içinde, halkın sorunlarını veya halkın kurtuluşu neyse o misyonu yerine getirmek zorunda değil mi?

Daha düne kadar bizim içimizde olduğunu idea eden şahıs ne oldu da Hubris Hastalığına yakalandı?

Veya o hastalığa yakalanması için bizler mi yol verdik.

Lafın kısası özellikle sosyal demokrat bir partide görev yapan arkadaşlar inandığı ideolojinin gereklerini yapsın başka bir şey istemeyiz.

Herkesin olduğu gibi şehirlerinde hikayesi olduğu doğrudur;

Ama ne yazık ki herkesin hikayesini anlatabileceği birileri yoktur.

Gündem Aksaray’daki köşesinde Recep Turan Aksaray’da olan yolsuzluk hikayesini anlatır durur.

İyi de bu hikâyenin de bir dinleyicisinin olması gerekmez mi?

Veya Aksaray'da olan biten haksızlıkları bir tek Recep mi dile getirmekle mükellef!

Ama ne siyasilerden ne sorumlu kişilerden tık yok!

Bir zahmet Cengiz Vekil geç de olsa olaylardan haberi olmuş ve kesin noktayı koymuş.

Bütün toplumlarda olduğu gibi Türk Kültüründe de devletin yapısı ve yönetimi hususunda konuşmak, eleştiri yapmak ve sorunlara çareler üretmek olağandır.

İnsanların, yaşadıkları ülkenin, şehrin kim tarafından nasıl yönetilmesi gerektiği hususunda az ya da çok söyleyecek sözleri vardır.

Toplumlarda yöneten ve yönetilenler olduğu müddetçe bu eleştiriler ve kamuoyunu bilgilendirmek herkesin hakkıdır.

Recep arkadaşımızın yaptığı da aslında budur.

Bir gazeteci olarak Organize Sanayisinde dönen dolapları anlatmak gibi bundan normal hiçbir şey yoktur.

Ama gel gör ki bu yazılanlar sanki başka bir şehrin sorunuymuş gibi hiç kimseden bir ses yok.

Yazının içeriğinde adı geçen Cengiz Vekilin maksat haberi olmuş, bundan sonraki yolsuzluklara dur demiş, iyi de yapmış Allah Razı olsun da işi götürenler ne olacak?

Herkes malı götürüp üstüne mi yatacak?

Cengiz Vekil bu yolsuzluk yapan kişiler kim, bu konuda sorumlu olanlar kim açıklasın suç duyurusunda bulunsun.

Cengiz Vekilin işi biraz dostlar alışverişte gibi olmuş ama bizler buna bile sevinecek hale geldik.

Organizede adı geçen yolsuzluklara başta Organize Sanayi Yönetim Kurulu Başkanı, Sayın Vali, Başkan Yardımcısı, Sayın Belediye Başkanın diyecek bir şeyleri yok mu?. Aksaray Organize Sanayi Bölgesi Denetleme Kurulu Üyelerinin bu konuda bir diyecekleri yok mu?

Siyasi Partilerimiz, özellikle CHP Aksaray İl Örgütü bu konuda kesin bir araştırma yaparak kamuoyunu aydınlatmanız gerekir.

Aksaray Halkının kendi geleceğini çalanlardan hesap sorması gerekir.

Basın mı?

Onları bu işlerden Muaf tutuyorum…

Neresinden tutsanız hafifçe sıkınca neredeyse hepsinden irin fışkırıyor.

Bizim anlı şanlı gazeteci arkadaşlarımızın birçoğu da 3 Maymunu oynayınca haliyle kamuoyunun hiçbir şeyden haberi bile olmuyor.

Bir yandan sanayileşmede atılım yapma nutukları,

Diğer yandan sanayileşmede atılım yapılacak en hayati yer olan Organize Sanayideki Rant amaçlı talan uygulamaları!

Eski TBMM Grup Başkan Vekili ve 5 Dönemlik Aksaray Milletvekili İlknur İnceöz’ün 183 Dönümlüm arazisi ile ilgili peşkef çekilmemesi için ortalığı ayağa kaldırırken ve bunda da toplumsal baskı sağlanarak başarılı olunurken,

Şimdi yeni Organize Sanayide Ticari Arsalar üzerinde oynanan rant oyunlarını sadece izlemekle yetiniyoruz.

Tabi hepimiz değil.

İktidar Milletvekili Cengiz Aydoğdu olaydan haberdar olana kadar 20-25 Ticari Arsa ranta kurban gitmiş.

Dönümü 1 buçuk Milyon Liradan birilerine verilen 3 er-4 er Dönümlük Ticari Arsalar o birileri tarafından ceplerinden kuruş çıkmadan 6 şar-7 şer Milyona hemen birilerine devredilmiş.

Yani o birileri aldıkları arsaların dönüm bedeli olan 1 buçuk milyon liraları bile devrettiklerine ödetmiş,

6 şar 7 şer milyon lira açıktan rant elde etmişler…

Anayola Cepheli bu Ticari Arsaların özelliği;

Bu arsalar üzerine fabrika yapma zorunluluğu yok.

İsterseniz otel bile yapabiliyorsunuz.

Cengiz Vekil’in bu rant vurgunundan haberi olana kadar 20-25 arsanın bu şekilde satıldığı söyleniyor.

Cengiz Vekilin haberi olunca müdahale etmiş ve sonraki vurguna engel olmuş.

Aksaray’ın içlerinde yöneticilerin de bulunduğu çok önemli isimlerinin başkaları üzerine bu arsalar üzerinden alım satım yaptırdığı ve kimilerinin -3-5 daire.

Kimilerinin ise 10 larca Milyonluk servet sahibi olduğu konuşuluyor.

Bir yanda çöpten yiyecek toplamak zorunda bırakılan vatandaş,

Diğer yanda oturdukları koltukların, bulundukları makamların, kurdukları ilişkilerin, yönettikleri kurumların gücü ile SOYGUN yapanlar.

Cengiz Vekil haberi olunca bu RANT SOYGUNU nun devam etmesini engellemiş.

Başta Organize Sanayi Yönetim Kurulu Başkanımız Sayın Valim ile Organize Sanayi Yönetimi başta olmak üzere yetkililer bu konuda kamuoyuna bir açıklama yaparak bu konuda tatmin edici bilgiler verirler.

Ve umarım Aksaray’da muhalefet te böylesine önemli bir konu ile ilgili biraz araştırma yapıp eğer iddialar doğruysa yine bir kamuoyu baskısı oluşturmayı başarabilir.

Son zamanlarda habercilerin domine ettiği platformda siyasi belgeseller de ilgi çekiyor.

Genellikle eğlence ve müzik içerikleriyle dünya çapında popüler olan YouTube ülkemizde son yıllarda büyük bir değişim geçirerek siyasi belgesellere yer vermeye başladı.

Sol TV tarafından hazırlanan Medusanın Salı isimli belgesel izleyicisi ile buluştu.

Belgesel hazırlanış şekli ile yorumların esaretinden kurtularak geçmişin o günkü görsel ve yazılı basında ifşa olan konuları izleyicisine sunmaktadır.

Bir başka anlatımla toplumsal belleğimizi yeniden devreye sokmaktadır.

Geçmişin, bugünün koşulları üzerinde belirlenen bir olgu olduğu iddiası felsefe, psikoloji, sosyoloji, tarih gibi birçok disiplinde karşılık bulur

Geçmiş ile kastedilen hafızada depolanandan; “neyin geri çağırıldığı ya da geçmiş adı altında bugünün malzemesiyle neyin hikayeleştirildiğidir.”.

Belgeselde günümüz liderlerin geçmişte tam zıt olan fikirleri nasıl ve kimler aracılığı ile savunduklarını göreceğiz.

Toplumsal hafıza başkalarının dediği gibi rövanşist duygudan çok geleceğin şekillenmesine ışık tutacak bir duygu olarak yansımaktadır. Geçmişten ders çıkarıp geleceğe yürümek demokrasinin şekillenmesi açısından da bize fayda getirecektir.

Belgesel; AKP'nin kuruluşundan bugüne kadar olan olayları yorumsuz vermektedir.

Meğer neler neler unutmuşuz bu kısa dönemde!

O dönemlerde zenginler kulübü mensuplarından tutun da kendilerini liberal ve aydın sanan kişilerin kimlerle iş tuttuğunun hazin öyküsünü göreceğiz.

Başta ABD ve Avrupa, ülkemizde TÜSİAD olmak üzere başta Eczacıbaşı ve Baba Rahmi Koç ile Oğlu Ali Koç'un Erdoğan’ı iktidara taşımak için nasıl çalıştıklarına şahit olacağız.

Bugünlerde İsrail'e atıp tutan Tayyip Erdoğan’ın o dönemlerde İsrail'in Ortadoğu’da yaşam mücadelesine nasıl katkı sunduğu konuşmalarına şahit olacağız.

28 Şubat Kararlarının Erbakan Hoca dışında kimlere alan açtığını göreceğiz.

Kendilerine solcu aydın denen iki yüzlü insanların o dönemlerde kimlerin değirmenine su taşıdığını göreceğiz.

Askerlerin, eğitimcilerin AKP'yi iktidara taşımak için neler neler çevirdiklerine şahit olacağız.

Yani bugünün ateşli savunucularının şimdi neyi savunduklarını ibretle izleyeceğiz.

Bu belgeselin bana öğrettiği tek şey bugün en hırçın ve ateşli şekilde fikir üretenlerin on yıl sonra neyi savunacaklarının hiç garantisi yok.

Bugün Gazze, Filistin diyenlerin on yıl sonra tam tersine konuşacakların hiçbir garantisi yok

Eyy benim doğan görünümlü şahin halkım daha ne kadar bu dün dündür, bugün bugündür diyen siyasilerin elince oyuncak olacağız?

Daha ne kadar zıtların mücadelesine şahit olacağız?

Başta Ortadoğu ve Dünyayı kriminalize eden Emperyalizmin dümen suyuna ortak olacağız?

Umarım bu tarihi belgeseli izlersiniz…

Yazılarım çok azaldı.

Ama bunun nedeni bazılarının düşündüğü ve şaka yollu zaman zaman dillendirdiği gibi birilerine yaranmak, birilerini kızdırmamak ya da bu işlerden yavaş yavaş elimi eteğimi çekmek istediğimden,

Daha da önemlisi birilerinden korktuğum için falan değil.

Sağlığım ile ilgili yaşadığım ciddi bir sıkıntının nedeni bu yazılarımın azalması.

Bu özrün ardından gelelim yazımızın konusuna:

Genel seçimlere normalde daha uzun bir süre olmasına karşın daha şimdiden siyasette yer arayanların çalışmaları rutinin ötesinde sürüyor.

Artık basın mensubu arkadaşlarımız bu tür konular ile ilgilenmedikleri için de bu gelişmeler sadece siyasi çevrelerde sohbet konusu olmaktan öte gitmiyor.

Bugün Ak Parti içerisinde önümüzdeki seçimde milletvekili olma hayali kuranların hesaplarından bahsedelim biraz.

Ak Parti’de milletvekilliği hayali kuranların çok ince hesapları var.

Ama bu hesaplar da olasılıklar üzerine kuruluyor!

Milletvekilliği hesabı içerisinde olanların kurdukları denklemin ilk sırasında mevcut Milletvekili Cengiz Aydoğdu’nun 3. Dönem nedeni ile tekrar aday olmayacağı olgusu yatıyor.

Aydoğdu’nun tekrar aday olmayacağı ihtimali üzerinden hesap yapanlar da,

Sıralamanın Genel Merkez ilişkileri ile belirleneceğinden çok emin görünüyorlar.

Hüseyin Altınsoy’un seçime kadar liste belirleme konusunda Genel Merkez’de kendilerini korkutacak kadar güçlenebileceğine sanırım pek ihtimal vermiyorlar.

Ak Parti’de birkaç dönemdir Aksaray Milletvekilliği hayali kuran,

2 kez aday adayı olmasına karşın bir türlü listede kendine yer bulamayan isimlerin başında Kısa Dönem Bakanımız, Eski Gümrük Müsteşarımız, geçen dönem ki THK Kayyumumuz Cenap Aşçı geliyor.

Cenap Aşçı’yı Aksaraylılar önce siyasi kimliği ile,

Ardından da THK Kayyumluğu Döneminde kayyumluğa atanır atanmaz ilk icraatlarından yine Aksaraylı Hemşehrimiz Türk Hava Kurumu Üniversitesi Rektörü Prof. Erman Akbulut’u hırsızlık iddiası ile görevden alıp ölümüne neden olması ile hatırlıyorlar.

Ne Gümrük Müsteşarlığı döneminde ne kısa bakanlık döneminde ne de THK Kayyumluğu döneminde Aksaray’a yaptığı en ufak bir katkını sohbetlerde bile bahsi geçmiyor.

Türkiye ise Cenap Aşçı’yı SÖZCÜ Gazetesi Yazarı Saygı Öztürk’ün zaman zaman köşe yazılarında dile getirdiği iddiaları ile tanıyor.

Öztürk’ün köşe yazılarında Rıza Zerrab olayından THK Kayyumluğu Dönemindeki faaliyetlerine kadar çok çeşitli iddialar var.

Bu yazıyı şimdilik kısa kesmek adına;

Çok önemli mevkilerde bakanlık dahil çok önemli görevler yapmış,

Ama hırsızlıkla suçlayarak görevden aldığı kendi hemşehrisi Erman Akbulut’un bu suçlamaya dayanamayarak ölümüne neden olduğu iddia edilen Cenap Aşçı’nın Aksaray Milletvekilliğini konuşanlara hayret ediyorum.

Tüm bunlara karşın Aksaray’dan milletvekili olma hayali kuran isme ise daha çok hayret ediyorum…

Bu alışkanlıklar hayatın her alanında olduğu gibi siyasi çalışmalarımıza da yansır.

Özellikle Aksaray'da siyaset el yordamı usullerle yapıldığı için kendine has bir özellik arz eder.

Siyaset, geçmişte olduğu gibi bugün de hararetli bir alandır.

Modern devlet ve toplumlarda siyasetle ilgili bazı tartışma başlıkları seçimler, hükümetler ve ideolojileri, anayasal, siyasi partilerin faaliyetleri ya da siyasal katılım şeklinde sıralanabilir.

Bu çalışma özellikle siyaset bilimi ve siyaset sosyolojisi gibi disiplinlerin dikkatini çekmektedir.

Bunların haricinde siyasette apati denen bir olguda vardır.

Temel anlamıyla siyasal lakaytlık, boşvermişlik veya siyasal katılımsızlık olan apati siyaset odaklı diğer konular kadar önemlidir, önemsenmelidir.

Çünkü modern demokrasilerde siyasi devinimlerin yapısı, rotası ve hızı ne kadar tayin ediciyse apati gibi siyaset dışılığın varlığı da o denli yol değiştirici olabilir.

Dolayısıyla önemle dikkate alınan siyasal katılımın yanında, siyasete uzaklığı anlatan apatiye de eğilmek gerekir.

Bu çerçevede apati nedir?

Sınırları nerelerde başlayıp bitmektedir?

Apati hangi toplumsal sonuçlar üretebilir?

Siyasette apati çevre ile ileri derecede ilgisizlik, kayıtsızlık ve duyarsızlık halidir.

Aksaray'da siyaset tüm bunların dışında el yordamı ve kasaba anlayışı ile siyaset yapmanın en önemli toplumsal duyarsızlığı bir işletmenin Aksaray'dan gitmesidir.

Aksaray'da faaliyet gösteren bu firmada yaklaşık 1500 kişi çalışmaktadır. Her gün yüzlerce firmanın iflas ettiği bir Türkiye’de bu firmanın büyüklük derecesi ve iç piyasaya kazandırdığı artı değeri siz düşünün!

Veya düşünmeyin boş verin sizin yerinize birileri düşünür.

Tam da burada başlıyor Apati Siyasetinin Aksaray Siyaset anlayışına ne kadar oturduğu.

Aksaray ekonomisine çok büyük zarar verecek bu firmanın Aksaray’dan Mısır'a taşınmasına ne milletvekillerinden ne siyasi partilerden ne Ticaret Odasından ne Vilayetten ne belediyeden bir tek ses yok.

Aksaray yerel basınından zaten herhangi bir ses bekleme gibi bir niyetim de yok.

Tam da bu günlerde bir internet üzerinden yayın yapan bir gazetemiz insanlarla dalga geçer gibi anket yapıyor anketin konusu da “Aksaray Milletvekillerinin hangisi başarılı?”.

Tam bize has bir haber sunma türü.

Fatih Sultan Mehmet'in Topları Bizans Surlarını döverken içerideki Katolik ve Ortodoks Kilise Papazları bir rivayete göre ateşli bir tartışmanın içerisindelermiş.

Tartışma neydi hatırlayalım: “Melekler dişi mi erkek mi?”!

Neticede İstanbul düştü ve bizim oldu.

Aksaray Ekonomisi can çekişirken, 1500 aile işsiz kalırken biz de vekillerimizin hangisi başarılı diye anket düzenliyoruz.

Aksaray’da; Cuma Günleri mesaj yayınlamak, esnafı dümenden gezmek, halka indik ayaklarından birkaç köy topuklamayı siyaset sanan siyasetçilerimize bir hakkı da verelim!

İnanın sizlerin hiç suçu yok!

Neden mi?

Yıllarca böyle yapıyorsunuz ama kıymetli ahalimiz sizi yine seçiyor.

Bana da “İyi geceler tatlı rüyalar” demek düşer.

Normalde partinin ve partililerin yanında olması gereken MHP (en üst düzeyden yönetime) Teşkilatı sanki başarılı olan ve başarılı olma potansiyeli olan kişi ve kendi doğrultusundaki kurumları engelleme, devre dışı bırakmak ister gibi bir tutum içerisinde.

Bunun örneği de önce Kamu Sen Başkanının görevden alınarak değiştirilmesi ile gösterirken son olarak ta belki de bünyesindeki en başarılı sendikal kurumların başında gelen Türk Sağlık Sen’e karşı uyguladıkları darbe girişimi.

Türk Sağlık Sen Aksaray Şube Yöneticileri göreve geldikleri günden bu yana çok başarılı bir performans göstermiş,

Cumhur İttifakının en büyük ortağı olan MHP’nin vekil ve yönetiminin bırakın destek olmayı neredeyse engellemeye çalışmalarına karşı üye sayısını 800 lere kadar çıkartmış,

Üyelerin büyük güvenini kazanmış.

Ama bu başarı MHP Vekil ve Yönetimini anlaşılan çok ciddi biçimde rahatsız etmiş.

Türk Sağlık Sen’in kongresi yaklaşırken mevcut yönetimin bir dönem daha devam etme isteği başta vekil olmak üzere MHP Yönetimini çok rahatsız etmiş görünüyor.

Neden mi?

Önce vekil ve MHP Teşkilatı kaynaklı mevcut yönetime uygulanan “aday olmayın” baskısı sonuç vermeyince,

Ve mevcut yönetimin kaybetme gibi bir ihtimalinin hiç olmadığı ayan beyan görününce,

Hatta sendikanın Genel Merkezi de ısrarla mevcut yönetimin başarılarından dolayı arkasında durunca Sayın Vekil vekil olma gücünü kullanarak acil olarak MHP Genel Merkezini devreye sokmuş.

İddiaya göre MHP Genel Merkez Yardımcılarının Sendika Genel Merkezine ısrarlı bakıları sonucu da Genel Merkez tek aday ile seçime gidileceğini,

Seçimde de MHP Aksaray Milletvekili Ramazan Kaşlı ile İl Başkanı ve Yönetiminin istediği ismin tek aday olacağını Türk Sağlık Sen Aksaray Şubesi’nin mevcut yönetimine resmen iletmiş.

Bunlar elbette partiiçi meseleler.

Benim dikkatimi çeken tarafı,

MHP Aksaray Tabanında kazan kaynarken vekil ve yönetiminin bu durumu hiç umursamadan başarılı isimleri bir bir ekin biçer gibi biçmesi.

Rıfkı Karabatak, Sefer Alkan, İrfan Çıtak bir çırpıda ilk akla gelen örnekler.

Anlaşılan o ki MHP’nin mevcut konjoktüründe Aksaray’da ne başarıya,

Ne de başarının mimarlığında ilk akla gelen isimlere kesinlikle geçit yok.

Sadece isimlere değil,

Başarılı olan ya da başarılı olma ihtimali bulunan dernek ve sendikalar için de aynı bakış sözkonusu.

CHP Tarihini bilenler bilir ki kongreler CHP için hayati bir alandır.

Partinin iç sorunundan tutun da genel siyaset hakkında herkes konuşur, tartışır, ilerisi için bir yön belirlenir.

Eleştiriye, öz eleştiriye tahammül edemeyen tipler ne yazık kongrelerin demirbaşları olmuşlar.

Bir konuşmacının parti içi sorusunu dile getirmesi üzerine yerinden oturan bir şahsın “bunun sırası” mı demesi kongrenin tüm nitelik alanını griye çevirdi.

Cumhuriyetin Yüzüncü Yılında Hasan Yapıcı Hocamız Tarih İncelemeler Dergisinde CHP nin ilk yıllarından 1950'ye kadar parti içi örgütlenmesi konusunda veya CHP kongrelerinde nelerin tartışıldığı konusunda bize çok güzel bilgiler vermektedir.

Kütahya, CHP'nin 1924 yılından başlamak üzere yerel örgütlenmelerini oluştururken bu örgütlenmelere ilk olarak eklenen şehirlerden birisi hatta ilki olmuştur. Dolaysıyla Kütahya 1950 yılına kadar siyasetin en etkin olarak işlev gördüğü şehirlerden biri haline dönüşmüştür.

Özellikle CHP'nin yerel örgütlemelerinde gerçekleşen kongreler, ortaya çıkan dilekler veya diğer durumlar toplumun Cumhuriyet İdeolojisi çerçevesinde istenilen noktaya ulaşıp ulaşılmadığını, sosyo-ekonomik yaşamın yaşanılan olay ve olgular karşısında nasıl gelişme kaydettiğini ifade etme açısından önem arz etmektedir.

İşte tam bu ve buna benzer konularda araştırmacılar Kütahya İlinde yaşanan olayları çalışmalarına konu etmiştir.

Bu açıdan değerlendirildiğinde; Kütahya'daki parti üyeleri arasındaki çatışma ortamı o kadar derin bir hale bürünmüştür ki, bu durum parti müfettişleri raporlarına dahi sirayet etmiştir.

1950 Seçimlerinde DP'nin Kütahya'daki yaklaşık olarak oyların %52 sini almış olmasının ardından Genel Merkez Kütahya'yı daha da yakından incelemeye başlamıştır.

İlk Örgütleme yapısı olarak pilot şehir haline gelen bir şehirde neden böyle bir sonuçla karşılaştıklarını mercek altına almışlar.

Yapılan uzun, geniş çalışmalar sonucu ortak bir noktada birleşmişler:

Aynı kişilerin uzun süre yönetimde kalması, partiyi kendi çıkarları doğrultusunda kullandıkları, kuruluş amacı Cumhuriyet ve onun devrimlerini korumak kollamak olan parti yöneticilerinin asıl dertlerinin kendilerine güç toplama olduğu sonucuna varılmıştır.

Ne kadar da günümüz kongrelerine benziyor değil mi?

CHP tarihini bilmeyenlerin bu partide Genel Başkanlıktan tutun da il, ilçe hatta milletvekili olduklarını görmekteyiz.

Parti bir avuç beyaz yakalıların esiri olmuş asıl görev olan Cumhuriyetin Devrimleri hep ıskalanmıştır.

Kendilerini partinin sahibi olarak görenler çaycının, aşçının delege olmasını küçümseyenlere cevabım saklıdır.

Kendi yönetimlerinde halkta hiçbir karşılığı olmayan partinin oylarını bırakın arttırmayı daha da küçülten, yerel seçimlerde mahalleden az oy alanlara elbette cevabımız olacak bekleyin…

3 Kasım 2002 seçimleriydi galiba.

Seçim sonuçları değerlendirme toplantısı yapılıyor, hatta değerlendirme toplantısı için de bir komisyon kurulmuştu o günkü komisyoncu arkadaşlar tarafından.

Herkes iktidara gelmemizin tek şartını Genel Başkan Deniz Baykal'ın gitmesine bağlıyorlardı.

Haksızlar da değillerdi bu görüşlerinde ama oradaki tılsımlı söz “Başarısız olan yönetimin gitmesiydi”.

Seçim değerlendirmesi yapan komisyon üyesi bir arkadaş daha da hızını arttırarak Genel Merkeze bir ültimatom gönderilmesini istedi bazıları tek ayağının üzerine kalkarak alkışladı bu amansız görüşü.

Siyasetten az çok anlayan tecrübeli arkadaşların bazıları bıyık altı gülüyordu bu komisyoncu arkadaşlara.

Oysa kendileri de en az oy alan yöneticiler değilmiydi?

Ben de elinizin artığı söz aldım sadece bir soru sordum: “Deniz Baykal başarısız tamam, istifa etmeli o da tamam, ama siz de başarısız bir seçim atlattınız siz neden istifa etmiyorsunuz?” sorusunu sordum.

Ortak cevap; “Ne yani partiyi başkalarına mı teslim edeceğiz” cevabı oldu.

Oysa Deniz Baykal’da sizin gibi düşünemez mi?

Koltukta kalmayı sadece kendi hakkı olarak gören siyasi anlayış ne yazık ki bugün de geçerli.

Kendi tercihlerimizi tartışmasız dünyanın en iyi tercihi sanan az gelişmişlik iz düşümünün bir yansımasıydı bu.

Bugün gelinen noktada da aynı şeylerin yaşanacağının şimdiden ip uçları gözüktü bile.

Şunu net olarak belirteyim de bulanık sularda boşuna ıslanmayın:

Saray Rejimi CHP'yi tarih sahnesinden silmek için tüm hukuksuzluğu uygulamaktadır. Kayyumlarda da her kim görev alırsa Saray Rejiminin ortağıdır.

Bu net olarak böyle biline.

Şimdi özellikle sosyal medyada Kılıçdaroğlu ve Gürsel Tekin’e toptan küfür ayininde bulunan arkadaşlar daha dün bu insanları eleştirenlere AKP'nin adamı diyen yine aynı kişiler.

CHP'nin tarihinde her zaman kendi emeği ile ayakta duran, siyasetin onurlu bir iş olduğunu inanan onurlu insanlar her zaman olmuştur.

Rant, koltuk, köşeyi dönme arzularına hiçbir zaman teslim olmayan insanlar olmuştur bundan kimsenin kuşkusu olmasın.

Bu günlerde geçer ve geçecek de ama her geçen günlerden de ders çıkarmak normal insanların asli görevi olmalı

Hiç endişeniz olmasın ki dün dündür demeyin bugün dünün şifreleri ile doludur.

Böyle bir süreçte kimsenin kişisel hırslara kişisel ikbal hesapları yapmaya hakkı yoktur.

Yollar zaten dikenli zor virajlı değil mi bu virajlar fazlalıkları atacak yürekli insanlar partisini koruyacaktır kimsenin şüphesi olmasın.

“Bırakın iddiayı, imalar bile yenilir yutulur cinsinden değil”

Başlıklı yazımın ardından kamusal yetkililer tarafından dolaylı olarak bilgilendirildim.

Öncelikle şunun altını çizmek istiyorum:

Yazdığım söz konusu yazının öncelikli amacı trafik kazası nedeniyle yaşanan gelişmeleri eleştirmek ve ön plana çıkarmak değildi.

Hem kızım hem damadım avukat olduğu için,

Bunun yanısıra benim de yasalar ve uygulamaları konusunda az çok bilgim olduğu için kasıtlı olmayan trafik kazalarında genellikle tutuksuz yargılama yapılacağını bilecek kadar deneyimliyim.

Benim yazıda vurgulamak istediğim ve özellikle ön plana çıkarmayı hedeflediğim konu;

FETÖ iddiaları ile ilgili olan bölüm.

Araştırılması ve üzerinde ısrarla durulması gereken konunun bu ilişki iddiaları olduğu.

Bu konunun altını çizdikten sonra yazımda “parası olanın ceza almadığı” algısı olarak öne çıkabileceği endişesi ile bana yapılan dolaylı bilgilendirmeyi burada aktarmam gerektiğine inanıyorum.

Dolaylı açıklamada;

Yapılan haberin kısmen doğru ancak eksik ve dürüstçe olmadığı belirtilerek şöyle diniliyor:

“Savcılık şüpheli hakkında tutuklama isteminde bulunmuş ama mahkeme Adli Kontrol Şartı vermiş. Bunun yanısıra Yurtdışı Yasağı 100 Bin TL. teminat karşılığında kaldırılmış ve bu konu da biraz daha açılarak yasa maddesi şöyle belirtilmiş.

“Bu kişi yargılanıp ceza aldığı zaman alacağı ceza 2 yıl.ve taksirle (kasıtlı olmadığı için) işlendiği için ertelenecek. Ertelenmeyip paraya çevrilse bile 72000 TL. eder. Oysa ki alınan teminat 100 Bin TL.

Diğer taraftan tutuklama bizim hukuk sistemimizde bir ceza değil tedbir olarak düzenlenmiştir. Yasada şartları oluşursa verilir.

Olayda kaza sonrası ölüm olayı hemen gerçekleşmeyip 10 gün tedaviden sonra gerçekleştiği için, yasanın aradığı şüphelinin kaçma ihtimali, delilleri karartma ihtimali, karşı taraf üzerinde baskı kurma ihtimalinin hiçbiri bu 10 günlük süre içinde gerçekleşmediğinden muhtemelen mahkeme de bu hususu da gözeterek Başsavcılığın tutuklama talebini kabul etmeyip Adli Kontrol vermiştir. Yani kamu vicdanını rahatsız etse de aslında hukuki açıdan verilen kararda bir sorun yok.”.

Yazıları ile ilgili iyi veya kötü yorum yapmak aklımın ucundan bile geçmez.

Ama,

Yazdıklarının kamuoyunu,

Sadece kamuoyu değil ülke ve özellikle de Aksaray Toplumunu ne kadar ilgilendirdiğine bakıp bazen bu köşemde o yazıları referans alırım.

Tıpkı bu yazımda da Harun Atalay’ın;

“FETÖ nün Çantacısının Muhteşem Yükselişi” başlıklı yazısını referans aldığım gibi.

Yazının başlığı zaten yeterince ürkütücü de,

Atalay’ın köşe yazısında dile getirdiği iddia ve imalar daha fazla ürkütücü.

Yazıyı okudukça;

Zaten kamuoyunda yerleşik bir hale gelmiş olan;

“FETÖ ile mücadele Tiyatrosu” algısını bir kez daha iliklerinize kadar hissediyorsunuz.

Atalay’ın yazısında dile getirdiği olayın kahramanı Mehmet Tuğrul’un Aksaray’ın 1 Numaralı FETÖCÜ sü olması sebebi ile yurtdışına kaçan Reha Güven’in en güvenilir müdürlerinden birisi olması bile insanı bu şahsın FETÖ Bağlantısı konusunda düşündürmeye yeter.

Ortada ölümlü trafik kazası var,

Ölüme sebebiyet veren hakkında ciddi hiçbir işlem yok.

FETÖ cü Reha Güven’in önce ayakçısı sonra müdürü (Harun Atalay’ın yazdıklarından öğrendiğimize göre) olmaktan başka hiçbir özelliği olmayan birinin çok kısa süre içerisinde Aksaray’ın en zenginlerinden birisi olması,

Bu kısa süre diliminde manat takıp büyük işadamı olmasına neden olacak finansal desteği nereden aldığı,

Bu ve buna benzer bir sürü soru insanın aklına hücum ediyor.

Hele hele son zamanlarda yapılan ve çok dikkat çekici Milyarlık işlerin finans kaynakları ile ilgili (içinde FETÖ Sermayesi olduğu iddiaları da dahil) iddialar mide bulundurmayı sürdürürken,

Tüm ülkede olduğu gibi Aksaray’da da kendini tüm gücüyle hissettiren ekonomik krize rağmen bazılarının hiç sıkıntısız kriz sürecine aldırış etmeden ahkam kesmeye devam etmesi,

Kamuda görev yapanlar hakkında ki (korkudan dile getirilemeyen ama özel sohbetlerde isim isim sayılan) FETÖ ile iltisak iddiaları,

Harun Atalay çok ciddi bir konuya el atmış.

Hem iddiaları,

Hem de imaları mutlaka araştırılması ve ele alınması gereken konular.

Bakalım süreç nasıl işleyecek…

İşlem tamamdı.

 İmamoğlu siyasetin dışına itilmişti hem de diploma olayı ile.

Tam da bugünlerde Türkiye Sahte Diploma Skandalı ile yüz yüze kaldı.

Diploması olup olmadığı bilinmeyenlerin diplomalıları hapse attırdığı bir ülkede parayı bastıranın diploma alması gündemde patladı.

Bu sahte diplomalılar ülkenin en kritik görevlerine talip oldular.

Nedense bunları kim işe aldı, nasıl aldı hiç konuşulmuyor!

Sanki ülkeyi bir başkası yönetiyor.

Bu olay başka bir ülkede olsa o ülkede ne iktidar kalır ne muhalefet.

Ya muhalefete ne demeli:

“Cunta” dediği iktidarla masaya oturmak.

Bu iktidar ki masaya oturulduğu gün İstanbul Belediyesi’nde halen halkın oyları ile seçilenlere operasyon çekerken, muhalefetin seçilmiş belediye başkanları ters kelepçe ile sabah vakti tutuklanırken, durum bu kadar net ortadayken Genel Başkan komisyona katılınmaması için uyarılarda bulunanları kastederek; “bizim korkaklarla, özgüvensizlerle işimiz yok” diyor!

Cesur adamlarla sana başarılar dilerim Sayın Genel Başkan.

Ülkenin her yerinde çürüme ve yozlaşmanın olduğu bir ortamda iktidara talip Ana Muhalefet Partisi bu yozlaşmaya ortak, bu komisyonun vitrin süsü olamaz.

Siyaseti yalınız oy devşirme olarak görenler hala olaylara romantik takılıyorlar.

Türkiye'de temel sorunun bir sınıf sorunu olduğunu görmezden gelenler cesur olamazlar Sayın Genel Başkan.

Bir oy uğruna Feodal Kültürün ağalık, şeyhlik, mezhep üzerinden siyaset yapmak bırakın cesur olmayı olsa olsa zavallılık derecesine erişirler.

Emperyalizmin arka çıktığı tarikatlarla kucak kucağa siyaset yapanlar ve aşiret feodal düzenini savunanlarla siyaset yapılmaz yapılsa yapılsa kendilerine siyasi ünvan peşinde koşanlara yol açar.

Hiçbir yaptırım gücü olmayan komisyona üye vermekle ne kazanılacak hep beraber göreceğiz.

Daha dün “CHP'ye oy vermek PKK'ya oy vermektir” diyenlerle hangi sorunu çözeceksiniz?

Demokrasiyi, İnsan Haklarını sadece kendi koltuklarını korumak için algılayanlarla hangi sorunu çözeceksiniz?

Ya şu bizim ‘Oksimoron’ tipindeki sözüm ona solculara ne demeli!

Onlar; Laiklik, Cumhuriyet, Kurucu Felsefe tüm bunların içeriği ne olursa olsun, hangi ideolojiye mensup olurlarsa olsun onlardan beklenti içinde olmalarına ne demeli!

Kendi değerini oluşturamayan insan başkalarının ona biçtiği değer kadar hayat yaşar.

Değer, bir Manipülasyon aracı değildir.

Başkaları üzerinde algı yaratmak amacıyla tasarlanıp pazarlanamaz.

Değer bir varoluş biçimidir ve kişinin kendini tanımasıyla ilgilidir.

Değerler sınıfsal karakterleri ile toplumsallaşır, anlam kazanır.

Sınıfsal bir duruştan yoksun isen yarın kimin limanında yelken açacağın bilinmez.

Gürsel!

Değer mi hiç polis kontrolü ile başkanlığını yaptığın partiye giriş yapmak,

Değer mi hiç o gençlerin biber gazı ile kıvrandığını seyretmek,

Hiçbir menfaati olmadan, tek derdi Cumhuriyetin Değerlerini korumaya çalışmak olan partili arkadaşlarının polis copu ile coplandığını seyretmek?

Değer mi hiç yılların birikimini bir günde yok etmek?

Değer mi saray rejiminin dümen suyun da kulaç atmak?

Değer mi saray rejiminin atadığı bir il başkanı olmak?

Oysa sen tüm bu makamlara tırnaklarınla tek tek kazıyarak geldin.

Milletvekili oldun, partinin ikinci adamı oldun!

Nasıl bir duygu ki yıllarca omuz omuza çalıştığın arkadaşlarının polisin her türlü kaba kuvvetine uğramasına seyirci kaldın?

Sen o yollardan geçmedin mi?

Polis baskını, işkencelerden bunun için mi geçtin?

Sen ki Gençliğin Devrimci Mücadelesinin en ön saflarında mücadele ettin!

Oğlunun adını Ulaş koydun!

Çaycılık yaparak İşçi Sınıfının Direnişine katkı sundun.

Ne için?

Bunun için mi?

Sen İstanbul Delegelerinin Oyu ile il başkanı oldun ama atama ile il başkanlığına nasıl tenezzül edebildin!

Sen parti içinde hegemonyacı guruplarla mücadele ederek bu günlere geldin ama ne yazık ki saray rejimine teslim oldun.

Yapacağın tek bir iş var onurunla bu hatadan vazgeç ve asıl olan yerine dön.

Sana Gelince Barış Yarkadaş.

Sen ki CHP'li bir aileden gelmekle övünürsün.

Övünmekte de haklısın.

Senin rahmetli baban Faşist kurşunlara hedef olan adam.

Senin halan Ecevit'e ‘Karaoğlan’ ismini veren bir kadın ama sen bunlara, ailene yakışır bir davranış içindemisin?

Sen; “Mesleğim gereği ben her kanalda çalışırım diyorsun.”.

Mesleği gereği FETÖ Örgütünün avukatlığını yapan avukatlarla ne farkın var!

Senin çalıştığın kurum da FETÖ Örgütü de Çağdaşlık ve Cumhuriyet Değerlerini hiçe sayan kurumlar değil mi?

Hiç mi geçmişine bakmıyorsun.

Öz benliğinizi mi yitirdiniz, yoksa o benlik hiç mi oluşmadı.

Yoksa var olma çabasının değer arayışı içindemisiniz!

Hiç yorulma.

Bu topraklar kahramanlar kadar hainler de yetiştirdi…

Sizler tarihin bu tozlu sayfalarında hep hain olarak kalacaksınız.

Hala bir şansın var;

Özeleştirini yap, ait olduğun yere dön!

Bireylerin kendini değerli hissetmediği bir toplumda Toplumsal Değer oluşmaz.

Değerli olmak ne para ile ne makam ile olmaz.

Değerli olmak ait olduğun sınıfın insanlık mücadelesine katkı ile olur.

Bırakın üst düzey yöneticileri,

Müstahdemine kadar arkasında azıcık dayı desteği olan kimseyi sallamıyor.

Öyle olunca da elbette vatandaş başta iktidarın seçilmişleri olmak üzere

Kurumlarda, çalışanlarına (arkalarındaki dayılarından dolayı) sözünü geçiremeyen yöneticiler ile şehrin yöneticilerine kapalı kapılar ardında demediklerini bırakmıyorlar.

Şimdi size anlatacağım bu örnekte olduğu gibi:

Önce yazının konusunun figürü hakkında bir ön bilgi vereyim.:

Bu kardeşimiz Ankara’da özellikle kanser hastalığı nedeni ile Bilkent Şehir Hastanesi’ne giden ve kendisinden yardım isteyen hiçbir Aksaraylıya desteğini esirgememiş.

Yani insan yaşamının en önemli konusu olan hastalık,

Özellikle de yaşamsal önem taşıyan kanser hastalığı konusunda en üst düzeyinden normal vatandaşına kadar pek çok kimseye yardımcı olmuş bir figür.

Ailesi Aksaray’da ikamet ediyor.

Doğum tarihinde sadece 8 gün kaybı ile çocuğunu Anaokuluna kaydettirmesi gerekiyor.

Ailesinin ikamet ettiği evin önündeki yolun hemen karşısında Şehit Lokman Çağlayan isimli bir Anaokulu var.

40 gün kadar önce kayıt için müracaat ediyor ve çocuğuna RAM Raporu alıyor.

Eylül TETİK isimli çocuğu bu okula yönlendiriyorlar.

Ancak nedendir bilinmez okul müdürü çocuğu kaydetmekten kaçınıyor ve sürekli engel çıkarıyor.

Tüm girişimleri de aslanlar gibi göğüslüyor.

Bağlı olduğu Milli Eğitim Müdürlüğü’nden Müdür Yardımcıları,

Valilikten bazı kişiler ve sanırım Vali Yardımcısı,

(Vali Beyin haberi olup olmadığını bilmiyorum ama duruma bakılırsa haberi olsa da sanırım gücü yetmeyecek müdüre)

Hiçbir girişim karşılık bulmuyor.

Bu girişimlerin savsaklanması süresinde de okullar açılıyor ve eğitim başlayalı neredeyse 1 hafta oluyor.

Okul Müdürü en son küçük öğrencinin babasına;

“Okulumuzun her sınıf için 2 RAM Öğrenci kontenjanı var. Bizim 8 sınıfımız var ama 20 RAM Raporlu öğrenci kaydettik. Kontenjanımız dolu” diyerek kesin tavrını koyuyor.

Öğrenci velisi de bunun üzerine birkaç gün önce yazdığı bir dilekçe ile bu süre içerisinde kızının kaydının yapılmamakta neden direnildiğini ve 8 sınıfa 2 şerden 16 RAM Raporlu öğrenci alınması gerekirken 20 öğrencinin nasıl kaydedildiğini soruyor.

Yine kendisine;

“Dilekçeye 15-20 gün sonra yanıt veririz” deniliyor.

Ee şimdi en basitinden bu olaya bakınca;

Anlaşılan dayısının çok güçlü olduğuna inanan bu müdür,

Bağlı olduğu Milli Eğitim Müdürlüğündeki amirlerinin ricasını,

Valilikten etkin görevlilerin ricasını,