Kaybetmek böyle bir şeymiş…

Aile dışında insanın değer verdiği birisini beklenmedik bir anda yitirmesi gerçekten de çok zormuş.

Ne yazılır, nasıl ifade edilir, ne anlatılır toparlamak, bir araya getirmek mümkün değil gibi görünüyor.

Gerçekten de tatsız bir şekilde tanıştığımız ama 1 yıl gibi kısa bir süre içerisinde ciddi bir dosta dönüşen İşadamı Fatih Batı daha sanki hiç ölmemiş gibi.

Bir süre önce de yine çok sevip saydığım ve değer verdiğim bir isim olan Rasim Gül ağabeyimi kaybetmiştim.

Ama hem yaşı itibarı ile,

Hem de bir süre hastanede yatması nedeniyle sanırım psikolojik olarak böyle bir olasılığa kendimizi hazırlamışız.

Ama Fatih Batı öyle olmadı!

Ben ölü kendimde beklerken bir anda onu kaybetmeye sanırım çok zor alışacağız.

3 Gündür sanki karşıma çıkacak, ya da telefon açacak gibi capcanlı görüyorum onu hala.

Henüz kimse fazla hissetmedi sanırım ama;

Batı’nın ani ölümü Aksaray’da birçok dengeyi bir türlü etkileyecek.

Yazmak bile zor geliyor.

Allah Rahmet eylesin.

Mekanın Cennet olsun kardeşim.

Huzur içerisinde yat…